Léonard en de vrije meningsuiting

Tegenstanders van het aanklagen van aartsbisschop Léonard komen steevast met één argument: de vrije meningsuiting. Léonard voor de rechtbank brengen zou zijn vrijheid beperken en dat is onaanvaardbaar, zo luidt het.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het recht om vrij mijn mening te uiten uiterst belangrijk vind. Ik zit dat hier op dit moment namelijk ook te doen en stel je maar eens voor dat Skynet morgen zou beslissen om mijn blog van het internet te halen. Ik verdedig dat recht ook voor iedereen. Ook voor Léonard. Dat is het eerste principe. Als holebitransgenderactivist verdedig ik ook het mensenrecht om zich te verdedigen tegen aanvallen omwille van geslacht, gender, afkomst, huidskleur, seksualiteit. Dat is het tweede principe.

Tussen beide principes hangt een spanning. Mag ik van mijn recht op vrije meningsuiting gebruik maken om mensen te beledigen, angst aan te jagen, complexen te bezorgen? Sommigen menen van wel. Anderen beginnen hier te twijfelen.

Holebitransgenderactivisten weten hoe belangrijk het recht op vrije meningsuiting is. Ze hebben het ook niet zomaar cadeau gekregen. Ik geef enkele voorbeelden.

Geplunderd door de nazi’s

Magnus Hirschfeld002b.jpg Kent u Magnus Hirschfeld? Deze duitse arts richtte in 1897 het Wissenschaftlich-humanitäre Komitee op dat gericht was op emancipatie van homoseksuelen. Het comité zette zich onder meer in voor hervorming van paragraaf 175 van het Duitse Wetboek van Strafrecht, dat seks tussen mannen verbood. In mei 1933 moest hij op het filmjournaal zien dat zijn Institut für Sexualwissenschaft in Berlijn door de nazi’s geplunderd werd en de bibliotheek samen met zijn eigen borstbeeld in de vlammen werd geworpen. Zijn levenswerk genoot niet van het recht op vrije meningsuiting. Hij overleed enkele jaren later, in1935. Hij werd 67. Zijn vijanden, de nazi’s, genoten dan weer wel met volle teugen van het recht op vrije meningsuiting. Ze konden ongehinderd hun opvattingen verspreiden over joden en homo’s. Vrije meningsuiting heeft dus niet alleen te maken met de principes die men huldigt, maar ook met de krachtsverhoudingen in de maatschappij. Die waren toen heel erg in het nadeel van holebi’s. Duizenden kwamen in de concentratiekampen terecht en overleefden het niet.

Een feest dat had moeten mislukken

Dirk Cantillon was militant van De Rooie Vlinder. Bij de voorstelling van het boek ‘Een Ander Strand’ schetste hij hoe de allerleerste Belgische ‘Homodag’ in maart 1978 tot stand kwam: “Tegen iedere intimidatie in: artikels uitgaande van de toenmalige homo-organisaties tegen die dag, de politie die ons lastig valt, de zaal die ons verboden wordt, brandweer die feesten verbiedt, publiciteit die geweigerd wordt, infobladen worden geweigerd door de post… Er wordt een feest georganiseerd dat eigenlijk had moeten mislukken, maar gelukt is. Voor de eerste keer hebben 2.000 mensen, voor de meerderheid homo’s en lesbiennes maar ook solidaire progressieve mensen, deelgenomen aan een massa-activiteit van homocultuur. 22 homogroepen, theatergroepen, films, stands, discussies… komen voor de eerste keer publiek naar buiten. Het heeft overal de pers gehaald.” Ook hier was de vrije meningsuiting niet evident en moest worden afgedwongen. Maar de krachtsverhoudingen werden beter voor ons.

Homofobieprijs 1985

In 1985 werd de homofobieprijs toegekend aan CVP (nu CD&V-)burgemeester Van Den Kerkhof van Edegem. Uit het persbericht da toen in de krant verscheen: “Hij stond steeds klaar om op eenvoudig verzoek van de schooldirectie zijn politiemannen en -vrouwen op homomilitanten af te sturen. Ze werden opgepakt, gefouilleerd, opgesloten, ondervraagd en hun materiaal werd steevast in beslag genomen. Een infobeurs van de homojongerenwerking werd op zijn bevel onmogelijk gemaakt. De homobeweging vindt het erg dat jongeren onder de 18 jaar, voor wie de beurs ondermeer bedoeld was, niet toegelaten werden en dat bepaalde boeken zelfs niet mochten tentoongesteld worden voor meer dan 18-jarigen.” Het gebeurde in die tijd wel vaker dat militanten van het Roze Aktiefront ’s morgens informatie over homoseksualiteit verspreidden aan scholieren bij het binnengaan van hun school. In een tijd zonder internet of holebi-jongerengroepen was het vaak het enige positieve wat de leerlingen kregen. Als de politie optrad gebeurde dat steevast op vraag van katholieke schooldirecties. Een keer werden ze zelfs officieel aangehouden en als boeven opgesloten in de cellen van het oude justitiepaleis in Antwerpen. Met de rituelen zoals je die soms op TV ziet: broeksriem en schoenveters afgeven. De activisten werden nooit vervolgd, het bleef bij een vrijheidsberoving van een aantal uren. Er kwam nooit een rechtszaak van. Het was eigenlijk pure intimidatie. Maar ook hier was het recht op vrije meningsuiting ver te zoeken.

We komen van héél ver

Intussen hebben holebi’s een aantal rechten. Belangrijke zaken zoals goede voorlichting op scholen worden ernstig genomen. En er is een wet die discriminatie op grond van seksuele voorkeur verbiedt. Deze wet zou wel eens voor het eerst een belangrijke toepassing kunnen krijgen naar aanleiding van de uitspraken van Léonard. De krachtsverhoudingen zijn nog beter geworden. Het zou dwaas zijn daarvan geen gebruik te maken.

Aartsbisschop Léonard hoeft niet bang te zijn: hij zal zijn broeksriem en schoenveters mogen aanhouden als hij voor de onderzoeksrechter verschijnt. We zullen de brandweer niet laten aanrukken om zijn kathedraal brandonveilig te verklaren of zijn kerkdienst te verbieden. Zijn paleis zal er nog staan als hij terugkeert van de rechtbank.

Maar we willen hem wel voor de rechtbank horen uitleggen waarom hij een en ander gezegd heeft dat ons kwetst en beledigt. Omdat we daartoe het recht hebben. Omdat het toekomstige generaties zal beschermen tegen homofobie. Eindelijk zijn we zover dat het kan.

Alle berichten over het proces tegen Léonard

Outen mag niet meer in Oeganda

Rolling Stone-uitgever **Giles Muhame**: *“Het is de plicht van een joernalist om het kwade in de maatschappij bloot te leggen”.*

Stel je voor: je slaat je krant open en je ziet jezelf erin staan met de vermelding dat je homo, lesbisch of bi bent. Zelfs in België zou dat voor heel wat problemen kunnen zorgen. In Oeganda gebeurde het. Activisten trokken naar de rechtbank.

Het outen van homoseksuelen onder de kop “Hang hen op” mag niet meer. Dat besliste een rechtbank in Oeganda. De Oegandese tabloid ‘Rolling Stone’ had in de loop van de oktober 2010 de namen, adressen en foto’s van een honderdtal holebi’s afgedrukt. Dit bracht het leven van velen onder hen in gevaar. Niet alleen de privacy werd geschonden. Er werden ook groteske berichten aan gekoppeld zoals “De homogemeenschap wil één miljoen kinderen rekruteren tegen 2012”.

Het artikel verscheen ongeveer een jaar nadat de omstreden anti-homowet gelanceerd was in het Oegandese parlement. Een wet die de doodstraf voorziet voor mensen die een relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht. Het wetsvoorstel kwam er met de steun van extreem-rechtse christelijke groepen uit de VS. Na internationaal protest werd de uitvoering van de wet geblokkeerd maar de wet werd niet afgeschaft. Het Oegandese parlementslid David Bahati (foto), verantwoordelijk voor het omstreden wetsvoorstel, is in België genomineerd voor de homofobieprijs 2010.

Holebi’s winnen proces

Een organisatie met de naam ‘Civil Society Coalition’ had in naam van drie van haar leden klacht ingediend tegen Rolling Stone en het hooggerechtshof verbood de krant toen alvast om door te gaan met dit soort artikels. Deze week bevestigde de rechtbank haar visie. Woordvoerder Adrian Jjuuko (foto) van de Civil Society Coalition: “De uitspraak bevestigt duidelijk het principe dat grondwettelijke rechten gelden voor alle Oegandezen, ongeacht hun vermeende seksuele voorkeur”. Kasha Jacqueline was een van de holebi’s die klacht neerlegde. Haar commentaar: “Deze beslissing van de rechtbank is een positieve stap voor holebi’s in Oeganda maar het blijft wel een feit dat de Oegandese regering té lang heeft gezwegen over de discriminatie, de dreigementen en het geweld tegen LGBTI-mensen in Oeganda.”

Activisten wijzen erop dat de anti-homowet de homofobie voedt en voor een klimaat van angst zorgt. Daarin speelden de media een grote rol. Ook de tabloid ‘Red Pepper’ had reeds eerder tientallen holebi’s geout. Reactie van Rolling Stone-uitgever Giles Muhame: “Het is de plicht van een joernalist om het kwade in de maatschappij bloot te leggen”.

Bron: guardian.co.uk

Homo-ouder: Léonard creëert nieuwe slachtoffers

De uitlatingen van Léonard over holebikoppels met kinderen hebben vele mensen gekwetst. Kurt Naert-Segaert (hier op de foto met zoontje Briek) plaatste onderstaande notitie op Facebook. Hij vreest dat de grootste slachtoffers de kinderen zullen zijn.

Anti-klimaat

In tijden dat de kerk onder vuur staat heeft het weinig zin om te beginnen rondschieten op alle ‘makkelijke prooien’. Daags nadat er gesproken werd over schadevergoedingen omwille van de pedofilieschandalen werden KID-ouders, holebi-ouders op de brandstapel gezet… Wanneer onze kinderen al klacht zouden indienen tegen hun ouders (wat ik helemaal niet verwacht) dan zou de enige reden kunnen zijn de stigmatisering door de Kerk. Door die stigmatisering creëer je mee een anti-klimaat bij sommige mensen. De grootste slachtoffers daarvan zullen niet de holebi-ouders zijn of de ouders die via KID een kind konden verwekken. De grootste slachtoffers zullen de kinderen zijn.
Naast de vele slachtoffers vanuit de pedofilieschandalen bouwt de kardinaal dus nu aan een nieuwe slachtoffergroep: weerloze kinderen stigmatiseren en hopen dat hij ooit gelijk krijgt; ouders en kinderen tegen elkaar opzetten.

Liefdevol nest

Wij hebben een liefdevol nest gecreëerd waar we een kind willen laten opgroeien in een tolerante omgeving. We zijn 2 papa’s en hebben een zoon met een andere huidskleur. Dat past misschien niet in jullie ‘kraam’, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn zoon beter af is bij ons, dan als misdienaar bij een pedofiele priester of als leerling op een katholiek internaat… Als je dan nog eens in overweging neemt dat bij de ‘spreekbuizen’ van de slachtoffers binnen de Kerk ook holebi-ouders zitten, dan denk ik dat het respect voor de slachtoffers weer maar eens miskend wordt… maar we zijn niet anders gewoon.

Hoog tijd dat de Kardinaal en zijn entourage eens de ware boodschap van het kerstverhaal leren begrijpen. Wij willen de herberg zijn voor een zoon zonder thuis… De koning die de kinderen willen laten vermoorden, dat is de rol die nog het meeste past bij de huidige kerkleiders.

Léonard schoffeert holebi-ouders

In de Kamercommissie seksueel misbruik kregen we van Léonard voor de zoveelste keer een klets in het gezicht. Dit keer werden de holebi-ouders aangepakt.

Léonard zei niet tegen het principe van schadevergoedingen te zijn, maar riep op tot waakzaamheid. Zo verwees hij naar het recente arrest waarbij een kind een schadevergoeding kreeg omdat het geboren was. En wat als morgen schadevergoedingen gevraagd worden omdat men opgevoed werd door ouders van hetzelfde geslacht of omdat men via ivf-technieken verwekt werd en vatbaarder blijkt voor genetische ziekten? (Website De Standaard).

Léonard kan het niet laten. Bijna systematisch brengt hij holebi’s in negatieve zin ter sprake in zijn tussenkomsten in de media. Het wordt tijd dat de holebitransgenderbeweging haar verantwoordelijkheid neemt en Léonard voor de rechtbank brengt. Al was het maar omdat hij op die manier eens oog in oog komt te staan met de mensen die hij beledigt en vernedert. Ik denk dat heel veel mensen deze zitting van de rechtbank niet zullen willen missen.

Lees ook: Çavaria moet consequent zijn

Jommeke en de Tentsletjes

Wat is er toch mis met onze jeugd? De jongens laten zich pakken door geile paters en de meisjes kopen een tentje en gaan er in zitten alsof het een vitrine met roze lampen betreft. Er is duidelijk iets mis met onze normen en waarden.

‘Tentsletje’ (meisje dat bv. op een festivalweide met verschillende mannen seksuele betrekkingen in haar tentje heeft) is door Van Dale Uitgevers en de VRT uitgeroepen tot Woord van het Jaar 2010. Het werd gelanceerd door de 19-jarige Sophie Mariën (niet op de foto) in een VRT-reportage over Rock Werchter. Sophie laat er echter geen twijfel over bestaan: “Ik ga in de eerste plaats voor de muziek naar een festival. En ook voor de sfeer. Maar die zoek ik niet door met allerlei jongens in een tent te duiken. Ik vind zo’n gedrag fout.” Flink zo Sophie. Ik zou het wel zien zitten: een rockfestival waar op de camping jonge mannen voor hun tentje zitten, wachtend op heren zoals ik. Maar dat zou helaas teveel deining veroorzaken. En terecht. Jongens zitten niet te wachten bij tentjes en al zeker niet op mij. Jongens willen tentjes – en tentsletjes – binnendringen.

Bevroren room

Het Vrouwen Overlegcomité (VOK) reageerde onmiddellijk: “VRT en Van Dale hadden het woord gewoon niet in de shortlist moeten zetten, De verkiezing van tentsletje maakt seksisme sexy en biedt een uitgelezen excuus om zonder schroom nog eens sletten te gebruiken om vrouwen met wisselende seksuele partners te labelen. Dat een seksistische term voorkomt op de shortlist voor de verkiezing van het woord van het jaar 2010 is onaanvaardbaar.” Voor alle duidelijkheid: Het VOK spreekt zich niet uit over het feit dat het woord werd opgenomen in de Van Dale. Ook scheldwoorden horen immers thuis in een woordenboek. Nele Vanhee uit Gent zette deze commentaar bij het artikel in De Standaard: “Het woord past in de lange rij van woorden waar geen mannelijke tegenhanger voor bestaan, zoals trut, kreng, dom blondje,feeks, heks, tang, serpent, helleveeg, draak, secreet, trien, troela, sloerie, slons, lellebel. De onderdrukking van de vrouw via taal.” Het woord ‘Breezersletje’ is trouwens al langer in gebruik. Voor Tom H. uit Brussel is het de evidentie zelve: “Vrouwen met wisselende seksuele partners worden als ‘sletten’ aangeduid omdat dat nu eenmaal de definitie van het woord is. Een toestel met vier poten en een plat vlak waarop je zit heet een ‘stoel’, een gerecht van bevroren room met al dan niet natuurlijke smaakstoffen heet een ‘ijsje’, en een vrouw met wisselende seksuele partners heet een ‘slet”. Tom H. wil daar duidelijk niet meer woorden aan vuilmaken.

Wat is seksisme nu ook alweer?

Van Dale omschrijft het als “verschijnsel waarbij personen op grond van hun geslacht een bepaalde rol wordt toebedeeld” Een vrij vage omschrijving als je het mij vraagt. Ik zou het eerder omschrijven als een verschijnsel waarbij mannen vrouwen domineren. Maar ik zou ‘tentsletje’ dan ook nooit promoten als woord van het jaar. De vrouw als ondergeschikte van de man, die beschikbaar is als de man dat wenst. Volgende reactie van een lezer van Het Laatste Nieuws illustreert dat deze opvatting nog dagvers is. Koen Van Wolleghem uit Gent schrijft: “Wetende dat het VOK uit gefrustreerde manhatende dames van gemiddeld 60 jaar bestaat, begrijp je meteen waar de kritiek vandaan komt. Ouder worden is nu eenmaal niet plezant. Ze lagen vroeger zelf in een tentje op een festivalweide, maar de klok terugdraaien kunnen ze helaas niet.” Vrouwen van een zekere leeftijd zijn gewaarschuwd: oude besjes horen niet thuis in een slettentent wegens niet meer geschikt voor consumptie door de geile meute tenthengsten. Het doet me er aan denken dat ik nog eens een artikel over agisme (discriminatie naar leeftijd) moet schrijven. Discriminatie komt zelden alleen.

De jeugd van tegenwoordig

Weerspiegelt de populariteit van zo’n woord niet gewoon de heersende mentaliteit? “Dat zegt inderdaad iets over de opvattingen van jongeren. Zij hebben een klassieke kijk op de mannen en vrouwen”, zegt Sofie De Graeve van het VOK. Ze zal wel gelijk hebben. Uit een studie van onderzoekers van de VUB en de UA blijkt dat jongeren het nut van geschiedenis niet inzien. Ze volgen het politieke debat veel minder. Ze voeren weinig of geen politieke discussies en zien geen redenen om te betogen of te protesteren. Nergens in Europa, behalve in Nederland, hebben jongeren zo’n negatieve houding tegenover migranten. Toch kan je de jeugd moeilijk verantwoordelijk stellen voor wat er misgaat. Het probleem zit veel dieper. Wat mag blijken uit dit prentje uit de populaire strip Jommeke van Jef Nys. We hebben het seksisme dus allemaal met de paplepel binnengekregen. Als kind verslond ik de Jommekestrips.

Kindjes worden vuil van chocomelk

Jommeke brengt ons nog een andere ‘Westerse waarde’ bij: het racisme. In het Jommeke-album nummer 89 ‘Het piepend bed’ hebben twee meisjes een aapje als baby aangekleed en in een kinderwagen gelegd. Het beestje nuttigt chocolademelk uit een papfles. Op straat komen ze een grijze dame tegen, die blijkbaar niet goed ziet. Haar commentaar luidt als volgt: “Hemel, wat geven jullie dat kindje? Chocolademelk! Maar dat mag je niet geven! Van chocolade worden kindjes lelijk! Kijk maar, hoe donker zijn huid al is!” Vaste schurk van dienst in de albums van Jommeke is Anatool. Anatolië is een streek in Turkije. Onbetrouwbare figuren zien er wel meer uit als halve Turken. Krimson, de schurk uit Suske en Wiske van Willy Vandersteen ziet er ook niet echt Arisch uit. Het zal ook niet toevallig zijn dat zowel Vandersteen als Nys iets hadden met anti-semitisme en nazisme. Toen Jef Nys in 1996 de kans kreeg om een beeld van zijn stripfiguur in het Antwerpse stadspark te plaatsen, weigerde hij omdat daar “overdag joden komen en ‘s nachts misdadigers”. Of onze Jef ook de homo’s in gedachten had die daar ’s nachts cruisen is niet echt duidelijk. Vandersteen was betrokken bij de culturele collaboratie met de nazibezetter. In de periode half 1942 tot voorjaar 1943 valt er een gat was in de carrière van Vandersteen. Toen was er onder de naam Kaproen een striptekenaar actief met een gelijkaardige stijl als die van Vandersteen. Deze viel op door zijn anti-joodse en nazistische spotprenten, die onder meer werden gepubliceerd in Volk en Staat en De Nationaal-Socialist. Je kan van Vandersteen veel zeggen maar niet dat hij de ‘tijdsgeest’ niet wist te vatten.

Opa en de joden

Mijn grootvader had een bijzonder gevoel voor humor. Als kleine jongen kon hij mij enorm aan het lachen krijgen. Later vernam ik dat hij vrijwillig in Duitsland ging werken tijdens de oorlog en dat mijn grootmoeder geen leven met hem had. Hij sloeg haar. Een van zijn grappen ben ik later anders gaan beoordelen: Hij placht bij het betrappen van iemand op gierigheid steevast te roepen: “De laatste Jood is nog niet dood!”. Racisme en seksisme zitten in mijn opvoeding en in die van vele anderen. Er is toen een fond gelegd die je niet meer weg krijgt. Niet moeilijk dat we vatbaar zijn voor racisme en zijn moderne variant: islamofobie.

Promiscuïteit

Nathalie V. uit Dilbeek reageerde op de website van De Standaard: “Men is niet tegen het woord omdat men preuts is. Men is tegen het woord omdat de connotatie de handeling veroordeelt terwijl er helemaal niets te veroordelen valt. De term ‘tentslet’ maakt dat vrouwen zich schuldig zouden moeten voelen omdat ze ook eens een one-night stand op een festival hebben en zich daarom een slet, een hoer moeten voelen. Een man die een one-night stand heeft krijgt een high five van zijn makkers terwijl wij ons vies moeten voelen? en iedereen die maar aanhaalt dat de maatschappij verloedert. Is het zich vrij voelen als vrouw bij seksuele relaties is een achteruitgang van de maatschappij? haal de boerka dan maar boven en geef je dochters een kuisheidsgordel. Seks zullen ze sowieso hebben. Is het dan niet beter dat ze zich daar comfortabel bij voelen in plaats van een hoer? “ Het VOK doet inderdaad opmerken dat ze niet de promiscuïteit viseren: “Het is niet het gedrag waar het ons om gaat, maar wel de manier waarop het benoemd wordt en de ongelijkheid daarin.” Toch is promiscuïteit – en het risico als promiscu bekeken te worden – een zwaard van Damocles dat boven ons seksleven blijft hangen. Leonard noemt hiv een vorm van immanente gerechtigheid voor wie geen monogaam gedrag vertoont. Dat hij goed kan surfen op een bestaande mentaliteit blijkt uit de lezersreacties: bijna niemand wijst erop dat seks met wisselende partners het gebruik van een condoom vereist. Tentsletjes als nieuwe risicogroep? De katholieke kerk weet als geen ander dat je mensen goed kunt controleren via hun seksualiteit. Alleen daarom al vind ik dat de holebitransgenderbeweging zich moet aansluiten bij het protest van het VOK tegen het verkiezen van dit woord van het jaar.

“Jij bent mijn sletje”

Holebitransgenderactivist Jo Vansteenkiste vertelde op Facebook: “Op mijn vorig werk in een magazijn (een redelijk ‘macho-omgeving’) zeiden mijn mannelijke collega’s en ikzelf ook constant plagend ‘Jij bent mijn sletje’ tegen elkaar (als we iets voor elkaar deden). Eigenlijk wel grappig. Als iemand je daar “sletje” noemde was dat een teken dat je goed met elkaar overweg kon.” (1) Een fijne manier om een scheldwoord te neutraliseren. Maar in de meeste andere gevallen wordt ‘slet’ gebruikt bij activiteiten waarvan je de details liever niet kent: geweld en seksuele mishandeling van vrouwen, groepsverkrachtingen. Bij dat soort ‘feestjes’ staat het woord hoog in de toptien.

Homosletten en homo-moekes

In de homowereld wordt het woord ‘slet’ ook wel gebruikt. “Ik neem graag sletjes” lees je dan in een profiel van iemand die graag de actieve partner is bij het neuken. Ooit hoorde ik tijdens een zomerse wandeling een cruisende homo zichzelf als ‘de slet van het stadspark’ omschrijven. Homo’s nemen het seksistische taalgebruik gewoon over. Een holebi-activist had het over ‘de trutten van het VOK’, waarmee hij ongewild mijn punt aantoont. Seksisme heeft niets met seksuele voorkeur te maken. Dat weten we al sedert het artikel “Homo’s houden niet alleen van andere mannen, ze zijn zoals andere mannen” in september 1980 verscheen. Ik wil u de lectuur van deze tekst van harte aanraden. Dit striemend pamflet is nog geen letter verouderd en houdt homomannen alert over hun eigen seksisme. Het gaat ondermeer over ‘homo-moekes’, vrouwen die graag in het gezelschap van homo’s verkeren. Een citaat: “Waarvoor dienen deze vrouwen? Niet voor de seks,dat doen ze met mannen. De homo-moekes doen gewoon wat alle moeders doen: emotioneel oplapwerk. Daarbij ‘het mannelijk ego opbouwen’, dwz. hem niet tegenspreken, als aangever fungeren in een gesprek,… De homo heeft behoefte aan een homo-moeke omdat dat de illusie schept dat ook hij een vrouw bezit. De homo-moekes zijn de emotionele peppillen die de mannelijkheid van de homo bevestigen.” Ofwel bent u nu al tot in uw ballen gedegouteerd, ofwel klikt u door naar de volledige tekst.

Komt het ooit nog goed met onze normen en waarden? En wat ik me nog meer afvraag: komt ‘tentslet’ nu ook in de woordenlijst die iedere nieuwkomer in dit land moet blokken in het kader van zijn inburgeringscursus?

(1) Naschrift van Jo Vansteenkiste:
Alles hangt af van de intentie en de context waarmee men een woord gebruikt: in een spreekbeurt over ‘De Boerderij’ zal een leerkracht geen enkel probleem hebben met het woord “varken”, maar oh wee als je hem met datzelfde woord aanspreekt. Onder vrienden kan een woord als” slet” of “janet” plagend of als geuzennaam worden gebruikt, en dat moet kunnen. Wanneer diezelfde woorden met slechte bedoelingen worden gebruikt (om te pesten of stigmatiseren) is het natuurlijk niet ok.

ILGA: Wat hebben we bereikt in 2010?

Naar aanleiding van de Internationale Dag van de Mensenrechten maakten enkele politiek verantwoordelijken van Çavaria ons attent op de grote problemen die er nog in de wereld zijn voor holebi’s en transgenders. Evelyne Paradis (foto), uitvoerende Directeur van ILGA Europe (International Lesbian and Gay Association) maakte een stand van zaken op waarin de nadruk wordt gelegd op de hoopgevende ontwikkelingen: Wat hebben we zoal bereikt in 2010? Hieronder haar persbericht.

Vandaag wil ik hulde brengen aan alle lesbische, homo, biseksuele, transeksuele en interseksuele (LGBTI )verdedig(st)ers van mensenrechten en hun bondgenoten, aan iedereen die zich op een of andere manier inzetten in de strijd tegen discriminatie en voor gelijkheid.

De strijd tegen discriminatie op basis van seksuele oriëntatie en genderidentiteit kan hard zijn en soms zelfs gevaarlijk.

Maar het is dankzij jullie engagement, moed en vastberadenheid dat Europa en de wereld vooruitgang boeken zodat ze een betere plek worden voor LGBTI om te leven.

De toestand is natuurlijk nog niet perfect, maar jullie maken het verschil en veranderen de wereld van dag tot dag.

Geweld getrotseerd

LGBTI-verdedig(st)ers van de mensenrechten zijn vaak het slachtoffer van agressie, mishandeling en geweld, in Europa en de rest van de wereld. De daders behoren soms net tot die instellingen die verondersteld worden de mensenrechten te beschermen en de wet te doen naleven. Helaas betalen nog veel te veel mensen de hoogste prijs bij het verdedigen van de mensenrechten: hun leven.

Maar het verandert en jullie maken die verandering mogelijk!

Resultaten bereikt

Het afgelopen jaar realiseerden jullie de eerste Pride in Litouwen (foto). Jullie marcheerden dapper in Belgrado, ondanks alle dreigementen en intimidaties. Jullie bereikten een wetswijziging in Portugal rond huwelijk en erkenning van gender. Jullie hebben met succes het verbod – dat reeds drie jaar van kracht was – op het organiseren van de Pride in Moskou doorbroken. Jullie hebben de autoriteiten van Noord Cyprus gedwongen om homoseksuele relaties uit de strafwet te halen.

Dit zijn maar enkele voorbeelden van de machtige invloed van jullie werk tijdens de voorbije 12 maanden.

Geëngageerd blijven

Iedereen kan de rechten van LGBTI verdedigen. Of je nu actief bent in de beweging van jouw land, of individueel inspanningen doet. Zonder jullie betrokkenheid, toewijding en vastberadenheid zouden we niet staan waar we vandaag staan. Daarom wil ik jullie aanmoedigen dit te blijven doen. Het maakt niet uit of je dit doet door in een Pride mee te lopen, een opleiding te geven aan de politie of een lezersbrief naar je plaatselijke krant te sturen. Wees actief en geëngageerd in het verdedigen van de mensenrechten!

Bekijk hier een video over ILGA Europe.

VS bespioneerde Brits homopoliticus

De jongens en meisjes van WikiLeaks zijn erin geslaagd de VS het schaamrood naar de wangen te jagen met hun onthullingen. Ze ontdekten ook dat een Brits homoseksueel politicus werd bespioneerd.

Het gaat over Alan Duncan (foto) van de Tory-partij. Volgens de Daily Mail wou de VS informatie over hem toen hij voor zijn partij woordvoerder was ivm. het gevangeniswezen. Hij woonde een tijdje samen met minister van buitenlandse zaken William Hague. Hague deelde ook een hotelkamer met een jonge medewerker maar ontkende met hem ‘onfatsoenlijk gedrag’ te hebben gehad. Als lid van de conservatieve Tory-partij kon hij zich dat blijkbaar niet permitteren.

WikiLeaks vond een document 22 januari – vier maanden voor de Tories een regering vormden met de Liberaal Democraten – waarin door de VS informatie werd opgevraagd over Duncan. Het document was ondertekend door Elissa Pitterle, hoofd van de informatiedienst van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Zij vroeg: “Welke rol zal Duncan spelen als de Tories een regering vormen? Wat weten we over zijn politieke ambities?” Informatie die van pas komt als je iemand onder druk wil zetten, zeker als hij homo is in een conservatieve partij.

Altijd goed om weten hoe de VS met haar ‘bondgenoten’ omgaat…

Bron: The Advocate

Slecht nieuws op Dag van de Mensenrechten

10 december is de Internationale Dag van de Mensenrechten. Het soort van dagen waar holebi’s en transgenders tegenwoordig extra goed opletten. Mensenrechten voor ons slag mensen zijn immers nog lang niet evident. En jawel hoor: Op 16 november 2010 hebben de Verenigde Naties de expliciete bescherming van holebi’s tegen buitenrechtelijke executies geschrapt. Drie politieke medewerk(st)ers van Çavaria trekken aan de alarmbel.

Mieke Stessens, woordvoerster Çavaria: “Hét forum waarin de hele mensheid vertegenwoordigd is, de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, heeft besloten dat seksuele oriëntatie niet langer genoemd wordt bij de beschermingsgronden tegen buitenrechtelijke executies. Dit is één duidelijk voorbeeld dat aantoont dat er wereldwijd nog veel werk te doen is.”

De wereldkaart van holebirechten kent veel bloedrode vlekken, vooral in Afrika en westelijk Azië. In meer dan zeventig landen is homoseksualiteit strafbaar, in zeven landen kun je ervoor geëxecuteerd worden. Oeganda staat op het punt de doodstraf voor holebi’s in de wet op te nemen, Congo denkt over de criminalisering van homoseksualiteit. Ook dit zijn schrijnende voorbeelden van achteruitgang.

“De stap achteruit die in de Verenigde Naties is gezet, kwam dan ook totaal onverwacht.” zegt Frank Schoenmakers van de werkgroep politiek van çavaria. “Het recht om niet buitenrechtelijk geëxecuteerd te worden werd ons immers wel met zoveel woorden gegund. Totdat we enkele weken geleden uit de betreffende VN-resolutie werden geschrapt. Dit was een initiatief van de groepen van Afrikaanse, Arabische en islamitische landen. Voor het eerst wisten zij een meerderheid van de stemmen achter hun voorstel te krijgen. Als argument voerden zij aan dat het noemen van specifieke groepen strijdig is met het principe dat de bescherming tegen buitenrechtelijke executies voor alle mensen geldt. Alle andere beschermingsgronden, zoals etniciteit en religie, zijn echter wél in de resolutie blijven staan.”

Jan Beddeleem van WISH (Werkgroep Internationale Solidariteit met Holebi’s) wijst erop dat dergelijke ingreep niet zonder gevolgen blijft: “De morele overwinning die de groep van veelal totalitaire en religieuze staten in de Verenigde Naties heeft behaald, is een gevaarlijk signaal. Het voedt de vaak gehoorde onzin dat homoseksualiteit een westers fenomeen is dat wordt opgedrongen aan landen ‘waar het niet tot de cultuur behoort’. De holebi’s in die landen zouden hun eigen regeringen graag luidkeels ongelijk geven, maar lopen dan een groot persoonlijk risico. Zij kunnen niet anders dan stil en ondergronds leven, wat hun leiders dan weer doet verklaren dat homoseksualiteit in hun land niet voorkomt. Zo is de cirkel rond.”

Mieke Stessens: “Het is moeilijk te verteren dat homoseksualiteit anno 2010 nog altijd zo moeilijk ligt in veel landen. Moeten we nog eens zeggen wat we al zo vaak zeggen? Homoseksualiteit is niet onnatuurlijk, geen vrije keuze, niet maatschappijontwrichtend, het is geen ziekte en niet besmettelijk en bovenal, het is een privézaak waar geen enkele machthebber waar ook ter wereld iets mee te maken heeft. Iedereen die via wetten en regels probeert holebi’s het recht op een normaal, veilig en liefdevol leven te ontnemen, maakt misbruik van het politieke systeem.”

Dinsdag 21 december werd in de Algemene Vergadering van de VN in New York dan toch de resolutie over buitengerechtelijke en willekeurige executies goedgekeurd mét verwijzing naar seksuele geaardheid. Het protest van mensenrechtenorganisaties heeft blijkbaar gewerkt.

VN-resolutie goedgekeurd mét expliciete verwijzing naar ‘seksuele geaardheid’

Lees ook: Wat hebben we bereikt in 2010?

We hebben een eisenplatform rond hiv nodig

HIV-activisten in het Brusselse Centraal Station op Wereld Aidsdag op 1 december

Wereld Aids Dag en de Take Care Week zitten er weer op. Er is gemanifesteerd en gesensibiliseerd. Er is vooral de nadruk gelegd op het doorbreken van het taboe. De bedrijvigheid van de vrijwillig(st)ers van Sensoa en Exaequo was hartverwarmend. Kunnen we er weer tegen voor een jaartje? Ik mis iets.

Doorgaan met het lezen van “We hebben een eisenplatform rond hiv nodig”