Oegandese Activiste wint Award

De Martin Ennals Award (genoemd naar een Britse mensenrechtenactivist) werd dinsdag uitgereikt aan Kasha Jacqueline Nabagesera. Zij is actief in Oeganda, het land van David Kato, die onlangs werd vermoord.

De Prijs wordt uitgereikt door een jury die bestaat uit vertegenwoordigers van 10 mensenrechtenorganisaties (waaronder FrontLine Defenders). Kasha stichtte en leidt de organisatie ‘Freedom and Roam Uganda’ en is dus nauw betrokken bij de strijd voor holebitransgenderrechten. Juryvoorzitter Hans Thoolen: “Kasha Jacqueline Nabagesera is een uitzonderlijke vrouw met een zeldzame moed. Zij vecht met gevaar voor eigen leven voor menselijke waardigheid, holebirechten en gemarginaliseerde mensen in Afrika.” Kasha was mee het doelwit van de tabloidhetze in 2010.

Een prijs zoals deze drukt ons op de realiteit van vele holebi’s en transgenders in de wereld. Met name in Afrika, waar homofobie via kerken en religieuze sekten actief verspreid wordt.

Bron: BBC via The Advocate

Léonard rides again

Heeft Léonard intussen geleerd zich te beheersen als het op het beledigen van holebi’s aankomt? Het is nu intussen welletjes geweest, denkt u? Denk maar rap iets anders. Dit weekend was het weer prijs.

De kranten melden dat hij op radiozender Klara zijn opvattingen dit keer koppelde aan een taallesje: “Als ik Nederlands spreek moet ik de regels van die taal respecteren”, aldus Léonard. “Als de liefde zich uitdrukt op seksueel vlak moet zij ook de taal van de seksualiteit respecteren. Die taal is de complementariteit van man en vrouw.” Met deze nieuwe vergelijking bewijst Léonard nog maar eens hoe versteend zijn opvattingen over seksualiteit zijn. Taal is immers, net zoals opvattingen over seksualiteit, het resultaat van invloeden en veranderingen. Taal wordt anders gesproken dan honderd jaar geleden.

“Waarheid is waarheid”

Het Laatste Nieuws weet nog te melden: “De aartsbisschop is naar eigen zeggen niet nederiger geworden door de kritiek die hij moet verduren. “Waarheid is waarheid”, aldus de aartsbisschop. “Mijn diepe overtuiging is dezelfde gebleven.” Het begint harder en harder te klinken. Wat gaat de leraar godsdienst antwoorden als leerlingen hem vragen hoe ze dit moeten interpreteren? Zal hij Léonard durven tegenspreken? Sommigen zullen dat doen, anderen niet. Ik zou dat jongetje niet willen zijn dat in de klas zit te hopen dat de leraar iets zegt dat zijn ontluikende homoseksualiteit een beetje zuurstof geeft… en met een krop in de keel de klas verlaat.

Domme Léonard?

Er zijn verschillende manieren om te reageren op de homofobie van Léonard. Sommigen maken het zich gemakkelijk en verklaren hem gewoon dom. Anderen zeggen dan weer dat hij met dit soort onzin zijn eigen ruiten – en die van de kerk – ingooit. Zij verschaffen zichzelf een alibi om passief te blijven. Denken ze nu echt dat Rome hem aan het hoofd van de Belgische kerkprovincie heeft gezet om de boel naar de bliksem te helpen? De kerk is en blijft een machtsfactor in dit land waar niemand aan durft te raken. Léonard weet heel goed waar hij naartoe wil: een afgeslankte kerk met hardere standpunten. Een kerk die aansluit bij rechts en extreem-rechts in de politiek. Daar is hij heel efficiënt aan bezig. Homofobie zal duidelijk één van de geloofspunten blijven. Iedereen gelooft wat hij/zij wil. Maar het is het recht van de holebitransgenderbeweging om het publiek uiten van opvattingen te toetsen aan de wetgeving.

Geen woorden maar daden

Het initiatief van Jean Marie de Meester om Léonard bij te sturen via de rechtbank krijgt door deze nieuwe uitspraak nog meer legitimiteit. Léonard leert het duidelijk niet af. Hij doet absoluut geen moeite om ons te ontzien. Dat heeft één positieve kant: hoe meer uitspraken hij aan mekaar rijgt hoe groter de kans dat hij kan vervolgd worden. Immanent ondersteunt het initiatief van ‘Meester de Meester’ en heeft hiervoor al een website en een sticker gemaakt. Op de Pride van 14 mei zorgen ze voor een leuke verrassing waarbij het verzet tegen Léonard letterlijk in de lucht zal hangen. Immanent kan niet rekenen op subsidies. Misschien is dat maar goed ook want wij hoeven ons niet af te vragen of de subsidiërende minister het wel een goed idee vindt om actie te voeren tegen Léonard. Immanent doet een beroep op de duizenden holebi’s en transgenders die het actief in vraag stellen van homofobie belangrijk vinden. Een bijdrage kan bestaan uit het verspreiden van de sticker of het financeel steunen van de actie. Doe het nu!

Stickers bestellen: mail je naam en adres + het aantal gewenste stickers naar immanent@skynet.be
Financiële steun is welkom op 001-4849878-51 (IBAN: BE75 0014 8498 7851 – BIC: GEBABEBB) van Mikpunt, Antwerpen.

Lees ook: Katholiek priester veroordeeld in Kroatië
Wat bedoelt Mgr. Léonard met immanente gerechtigheid?

31 jaar Janettenradio op Radio Centraal

Ze zullen vorig jaar wel vergeten hun 15de verjaardag te vieren en dus vieren ze dit jaar hun 16-jarig bestaan. De ploeg van Pinkwave ontvangt gasten op zaterdag 23 april en blikt terug op een stuk radiogeschiedenis. Radio voor janetten wel te verstaan, vanuit een studio aan de Antwerpse scheldekaaien.

Het begon al veel eerder. Begin jaren ’80 zou pionier Dirk Cantillon enkele mensen rond zich verzamelen om op de vers opgestarte zender Radio Centraal een programma voor janetten te maken. Men koos bewust voor de geuzennaam ‘janetten’. Het was de periode waarin het fenomeen ‘lokale radio’ de kop opstak. In het begin zonden ze illegaal uit en dat zorgde de eerste jaren voor een bepaalde mentaliteit. Er zat een sfeer van opstandigheid in en er werden zaken uitgezonden die op de officiële media (nog) niet konden. Zo zond Radio Centraal de muziek uit die op het Sfinksfestival van Boechout werd gespeeld, lang voor de VRT dat deed. De meeste zenders haalden amper het niveau van wat je zou kunnen vergelijken met wat nu zenders als MNM of Q-music doen. Het handvol stations dat open stond voor experimenten had meestal ook plaats voor iets rond holebi’s. Op Radio Centraal werd dat ‘Koffie Verkeerd’.

Weggeblazen

Het gros van de lokale stations werd gaandeweg opgeslorpt door de grote ketens zoals Radio Contact. De kleine alternatieve zenders moesten constant vechten om te kunnen overleven: een gevecht tegen de overheid die veel meer aandacht had voor de commerciële zenders dan voor de kwalitatief veel betere kleine stations. cultuur Dat gaf geregeld problemen met zendvergunningen en vooral met de sterkte waarop men mocht uitzenden. Regelmatig werden de uitzendingen van Radio Centraal ‘weggeblazen’ door het geweld van de grote kleppers. Maar de vrijwilligersploeg van ‘Centraal’ hield vol en het station staat er nog steeds. Dankzij het internet hoef je niet meer binnen het zendbereik te wonen om ervan te genieten. Gewoon hier klikken en je krijgt het lopende programma door je boxen. Via de website of de facebookpagina kan je ook achteraf naar de eerder uitgezonden programma’s luisteren.

Na Koffie Verkeerd kwam Chocopot en 16 jaar geleden kwam Pinkwave in de ether. Ze mogen fier zijn op hun volgehouden prestatie en ze zijn dat ook: “Al 16 jaar wordt het rijke homo, lesbo – bi en trangenderleven bekeken, becommentarieerd en geanalyseerd met enthousiastelingen, proffen, deskundigen, mensen met een mening, politici uit alle hoeken die het nieuws maken. Maar evengoed wordt een funprogramma gemaakt, of een cultuurprogramma, of alles door elkaar. In 16 jaar maakte Pinkwave 783 uitzendingen. Vele specials rond grote evenementen, marathonuitzendingen rond Roze Zaterdag, evenementen in Antwerpen als de Outgames of Antwerp Pride.” zegt hun persbericht.

Geschiedenis

Pinkwave is – en dat typeert dit soort radio – van wisselend niveau. Soms wordt er gewoon op los geleuterd en overstijgen ze nauwelijks het gesprek dat ze na afloop op café voeren. Hilarisch voor sommigen, irritant voor anderen. cultuur Soms wordt er ook geschiedenis geschreven. Op zaterdag 3 mei 1997 zond Pinkwave een interview uit met Wilfried Martens (ex-premier en europarlementslid) waarin hij zich uitsprak voor de anti-discriminatiewet: “In die zin onderscheid ik me van bepaalde van mijn collega’s van het federale of Vlaamse parlement. Ik ondersteun het wetsvoorstel in verband met de anti-discriminatiewet en het voorstel van decreet rond partnerregeling dat SP-parlementslid Guy Swennen voor ogen heeft over lagere successierechten voor samenwonenden.” Een leuke scoop waar de beweging iets mee kon doen.

Pink Wave – Live te beluisteren op Radio Centraal op 106.7FM
of via de streaming op http://www.radiocentraal.be

Wekelijks iedere donderdag van 20:30 tot 22:00h.

Speciale uitzending zaterdag 23 maart 2011 van 12:00 – 00:00 vanuit het Open Radiocafé in Bar Nadar, Ernest Van Dijkckkaai 19 te Antwerpen.

“We geven holebi-tieners de boodschap dat ze suicidaal zijn.”

Er zijn van die berichten die je leest met een gevoel van: “dat is nogal logisch”. Maar je bent blij dat er weer eens onderzoek naar gedaan is want zonder wetenschappelijke gegevens is het toch zoveel moeilijker om beleidsmensen te overtuigen dat er iets moet gebeuren. Interessant nieuws uit de VS.

Lesbische, homo- en biseksuele tieners maken vijf keer méér kans op een zelfmoordpoging dan hun heteroseksuele lotgenoten. Wie in een omgeving opgroeit die hen steunt kan er iets beter aan toe zijn. Dat blijkt uit een nieuwe studie. De bevindingen, die op de site van Pediatrics gepubliceerd werden, tonen aan dat lesbische, homo- en biseksuele tieners minder zelfmoord plegen in landen met een hogere zichtbaarheid van holebikoppels, in scholen met een GSA (gay-straight alliance) en een anti-discriminatiebeleid.

Zelfmoordgedrag verminderen

Auteur Mark Hatzenbuehler van de Columbia-universiteit van New York ziet zijn studie als “Een oproep tot actie en het ter beschikking stellen van een handleiding over hoe we kunnen beginnen met het verminderen van zelfmoordgedrag bij holebi-jongeren”.

Interessant is dat deze studie niet enkel aantoont dat het zelfmoordgedrag meer voorkomt bij holebi-tieners maar ook dat de onderzoekers – in tegenstellling tot vorige studies – in staat zijn om te zien hoe dat komt. Hatzenbuehler gebruikte gegevens die drie jaar geleden werden verzameld bij tieners. Het gaat over gegevens van 30.000 middelbare scholieren, verspreid over het hele grondgebied van de staat Oregon in de 11de graad. Tieners beantwoordden vragen over depressie, alcoholgebruik, hun seksualiteit en hun relatie tot generatiegenoten en familie.

Om de sociale omgeving van de tieners te beoordelen gaf de wetenschapper aan elk van de 34 provincies waar onderzoek gebeurde een score gebaseerd op het aandeel van de holebikoppels die er leven, het percentage van geregistreerde kiezers die voor de Democraten stemmen, de aanwezigheid van gay-straight alliances, anti-discriminatiebeleid en beleid tegen homofoob geweld. Ongeveer 1.400 – dat is 4 à 5 procent – van de ondervraagde tieners identificeerden zich als homo, lesbisch of biseksueel. Uit deze groep gaf 22 procent aan het voorbije jaar een zelfmoordpoging te hebben ondernomen. Dat werd vergeleken met de heteroseksuele tieners, waarvan 4 procent een zelfmoordpoging bleek te hebben ondernomen.

Mythe onderuithalen

Zelfmoorpogingen blijken meer voor te komen bij holebi-tieners die last hebben van depressies en aan binge-drinken doen. Vergelijkbare resultaten vond men bij tieners die te lijden hadden van homofobie door medeleerlingen of fysiek misbruik door een volwassene.

Holebitieners_zelfmoord_0002

Naast al deze factoren speelt de sociale omgeving ook een rol. Tieners die leven in provincies waar de omgeving slecht reageert op homoseksualiteit hebben 20 procent meer kans op zelfmoorgedrag dan leeftijdsgenoten die ergens wonen waar ondersteunend wordt gereageerd. “Dit haalt de mythe onderuit dat holebi zijn inherent is aan zelfmoordgedrag” zegt Mark Hatzenbuehler. De gegevens laten zien dat scholen de sfeer voor holebi-tieners kunnen verbeteren door het nemen van concrete maatregelen en daarmee waarschijnlijk ook het aantal zelfmoordneigingen verminderen. Wat aanvoelt als een individueel probleem waartegen je niet opkunt wordt opgelost door actie en solidariteit.

Verkeerde boodschap

Dr. Ritch Savin-Williams, psycholoog aan de Cornell Universiteit in Ithaca, New York, stelde de opvatting dat holebi-tieners sneller tot zelfmoord overgaan fundamenteel in vraag. Hij zei dat deze kwestie nog controversiëler is dan uit de studie blijkt. Hij meent dat het zelfmoordgedrag bij holebi-tieners ook beïnvloed wordt door de manier waarop erover wordt gesproken: “We geven hen de boodschap dat ze suicidaal zijn.” Wat niet wil zeggen dat het leven makkelijk is voor deze tieners: “Vele van hun zelfmoorgedachten kunnen worden toegeschreven aan het gevoel dat holebi’s slachtoffer zijn van homofobie en gekwetst worden.” Ook hij pleit ervoor dat scholen een anti-discriminatiebeleid moeten voeren: “Iedere leerling moet beschermd worden en veilig kunnen leven. Het is de verantwoordelijkheid van de school daarvoor te zorgen. Mijn benadering zou zijn: kijk welke capaciteiten U verplettert door holebi-kinderen niet te beschermen. Ik denk dat dit een groot verlies betekent.” zegt de psycholoog. Hij sluit zich aan bij de voorstellen van zijn collega Hatzenbuehler.

Onlangs kwamen sommige scholen en districten in aanvaring met de wet door gay-straight alliances te verbieden. Het artikel vermeldt scholen in Corpus Christi, een stad in Texas. De naam van de stad doet zoiets al vermoeden…

GSA in Nederland

Gay-straight alliances (letterlijk: holebi-hetero allianties) bestaan niet in België maar werken wel met succes in Nederland. Een GSA is een groep van homo- en heteroleerlingen die homoseksualiteit zichtbaar en bespreekbaar maken. De solidariteit van de heteroseksuele medeleerlingen wordt dus tastbaar gemaakt. Een GSA kan acties opzetten, zoals bijvoorbeeld een postercampagne, zorgen dat er voorlichters van het COC in de klas komen of bijvoorbeeld een debat organiseren. Foto: leden van de GSA op De Openbare Scholengemeenschap Piter Jelles uit Fryslân.

Bron: Reuters via The Advocate

Info over GSA in België

Trash & Tension: Molem

Ik ben al een tijdje op zoek naar beelden en verhalen waarin minderheidsgroepen niet tegen elkaar worden uitgespeeld (“weerloze homo in mekaar geramd door agressieve allochtonen”) maar mekaar juist versterken. “Trash & Tension : Molem” is zo’n project. Moeilijker dan een aflevering van ‘Thuis’ maar zeer de moeite.
Doorgaan met het lezen van “Trash & Tension: Molem”

Léonard, onze weigerambtenaar

Twee aanleidingen voor dit artikel: de taartenslag tegen Léonard en een feestje in Nederland.

Op 1 april vierden de Nederlanders dat tien jaar geleden het burgerlijk huwelijk opengesteld werd voor lesbische- en homoparen. In de Gay Krant zet hoofdredacteur Henk Krol (foto) terecht een feestneus op. Hij was een van de eersten om aan de kar te trekken. Intussen werd het Nederlandse voorbeeld gevolgd door België, Spanje, Canada, Zuid-Afrika, Noorwegen, Zweden, Portugal, IJsland, Nepal, Argentinië, het Britse Kanaaleiland Jersey, de Amerikaanse staten Massachusetts. New Hampshire, Connecticut, Iowa, Vermout, Maine en Washington DC en in Mexico de districten Coahuila en Mexico Stad. In andere landen kwam er een geregistreerd partnerschap.

Keerzijde van de medaille: In meer dan 70 landen staat op homoseksualiteit een gevangenisstraf of de doodstraf, vaak om religieuze redenen. In onze kontreien stelden we een tegenoffensief vast. Henk Krol is teleurgesteld in de Nederlandse politiek omdat de Kamer een al jaren klaarliggende motie om weigerambtenaren te verbieden, nog altijd niet heeft aangenomen. Weigerambtenaar is de term die gebruikt wordt om een ambtenaar van de burgerlijke stand aan te duiden die weigert om partners van het gelijke geslacht te huwen. Henk Krol legt uit waar de knoop ligt: “Er is een bijna Kamerbrede meerderheid die voor de motie van PvdA, VVD en D66 is, maar omdat de vorige én huidige coalitie afhankelijk is van de (gedoog-)steun van ChristenUnie en SGP, wordt de stemming steeds maar weer uitgesteld. Daar gaat een sterk negatief signaal van uit. Aan de ene kant roept de politiek dat homoseksualiteit volstrekt normaal is en aan de andere kant geeft ze zelf aanleiding om homo’s juist anders te behandelen. Dat signaal wordt door homofoben dankbaar aangegrepen en misbruikt.” Dat soort gijzelingen door (extreem-) rechtse partijen is ons totnogtoe bespaard gebleven omdat men steevast geweigerd heeft met het Vlaams Belang bestuursakkoorden af te sluiten.

Onze weigerambtenaar kreeg taart

Wij hebben hier in België onze eigen versie van de weigerambtenaar. Zijn naam is André-Jozef Léonard. Hij noemt homoseksualiteit tegennatuurlijk en wil het huwelijk weigeren aan koppels van hetzelfde geslacht. Hij schaamt zich er niet voor zijn mening en komt er te pas en te onpas mee naar buiten waardoor hij mensen ophitst om hun haat tegen holebi’s en transgenders te uiten. Zijn macht is bijna onaantastbaar en zelfs verankerd in de grondwet. Een motie in de Kamer zal niet volstaan om hem tegen te houden. Hier is een rechtszaak het passende antwoord. We leven in een rechtsstaat en kunnen hem via de rechtbank corrigeren. Dat is niet alleen ons recht maar ook onze verdomde plicht tegenover iedereen die hij slachtoffer maakt van homofobie.

Bijdrage in de frontlinie

Homofobie is geen mening, homofobie is een misdaad. Een misdaad die jaarlijks vele slachtoffers maakt. Het past niet dat in een beschaafd land – en eigenlijk over heel de wereld – dit soort crimineel gedrag gedoogd wordt onder het mom van het recht op vrije meningsuiting. Het taartenoffensief van de studenten in Louvain-la-Neuve illustreert de woede en verontwaardiging die nog steeds leeft.

De klacht tegen Léonard zou wel eens het belangrijkste thema voor de komende jaren kunnen worden voor de holebitransgenderbeweging. Ze geeft ons de mogelijkheid om opnieuw in het offensief te gaan, zoals we eerder deden toen we vochten voor de afschaffing van artikel 372bis en de openstelling van het huwelijk. We kunnen er de beweging alert mee houden. Het is een strijd die in de rest van de wereld met aandacht zal worden gevolgd. De beelden van de universiteitscampus van Louvain-la-Neuve gaan nu al de wereld rond. Mensenrechtenactiviste Eva Brems zei in ‘Reyers Laat’ van 8 april dat de strijd voor holebirechten in de frontlinie van de mensenrechtenstrijd worden uitgevochten. Mogen we als Belgische beweging daar een bescheiden maar reële bijdrage toe leveren? Het zal gaan tijd worden mijn gedacht.

Indommelen of tijdig reageren?

Wat een indommelende beweging kan overkomen zien we in Californië. Daar werd een initiatief van extreem-rechtse christenen om het huwelijk via een referendum opnieuw te beperken tot heterokoppels door de beweging weggelachen. Het was een pijnlijk wakker worden de dag na de verkiezingen, waarbij een meerderheid van de bevolking zich voor ‘Proposition 8’ had uitgesproken. Je moet niet veel opmerkingsgave hebben om te zien dat ook in België een nieuwe opstoot van conservatieve en homofobe refleksen tot de mogelijkheden behoort. We hebben hier nog geen weigerambtenaren en we willen dat zo houden. Daarbij is de aanval de beste verdediging.

Immanent.be

Op 3 april kwam de organisatie Immanent voor het eerst samen. Het is een coalitie van alle activisten die in de loop van 2010 al actie voerden tegen Léonard, aangevuld met nieuwe mensen. Ze hebben zich verenigd om de klacht van Jean Marie de Meester te ondersteunen en er ruchtbaarheid aan te geven.Je kan Immanent steunen. Door de website te promoten en de sticker te verspreiden. Je kan ook een deel van Immanent worden, door actief mee te werken. Zo maken we een brede beweging die zich keert tegen Mgr. Léonard, ‘Belgisch Homofoob nummer één’ . Immanent zal de komende maanden initiatieven ontwikkelen om daar vorm aan te geven.

Je kan stickers bestellen door een mailtje te sturen naar immanent@skynet.be met je naam/adres en het aantal stickers dat je nodig hebt.

Bekijk de website van de campagne tegen Proposition 8

Asiel Helpdesk gelanceerd

Çavaria en de Holebifoon gaan van start met een helpdesk over asiel, gericht naar professionelen en vrijwilligers die hulp en begeleiding bieden aan mensen die bescherming zoeken tegen vervolging op basis van hun seksuele oriëntatie of genderidentiteit. Naast de helpdesk is er een website met informatie over het thema.

Kenneth Mills (foto onder) van çavaria: “Het aantal asielaanvragen op basis van seksuele geaardheid, stijgt. In 2006 gebeurden 116 van zulke aanvragen. In 2009 waren dit er 362. In 2010 waren dit er 522. Çavaria wil met het project tegemoet komen aan een reële nood aan correcte info, om onder meer te vermijden dat wie echt bescherming nodig heeft, onterecht uitgewezen wordt door misverstanden of een gebrek aan juiste informatie over de situatie van LGBT’s in andere landen.”

Netwerken

Professionelen (advocaten en begeleiders van asielzoekers) en vrijwilligers kunnen op de website zoeken naar relevante info over de leefwereld van LGBT-asielzoekers. Kenneth Mills: “De website is opgevat als een wiki: een website die constant aangroeit. Professionelen en organisaties kunnen hun eigen expertise toevoegen aan de website. Ze kunnen er ook netwerken. Wie meer specifieke hulp nodig heeft kan dinsdag tussen 14u en 16u bellen naar het nummer van de Holebifoon met vragen over concrete dossiers of naar doorverwijsmogelijkheden.”

Çavaria wordt voor dit project ondersteund door WISH, Fedasil (AHHA-project) en het Europees Vluchtelingenfonds.

Website

Bellen: dinsdag tussen 14u en 16u naar Holebifoon 0800- 995 33

Falko zaait paniek bij jonge holebi’s

voer sleutelwoorden in

“Falko rolmodel? Niet voor elke homojongere” kopt De Standaard vandaag. De jongerenbeweging Wel Jong Niet Hetero krijgt kritiek, omdat ze Falko uit ‘Idool’ naar voren schuift als rolmodel. Opmerkelijk genoeg komt die kritiek in de eerste plaats van holebi-jongeren zelf. Want: niet elke homo is een janet, redeneren ze.
Doorgaan met het lezen van “Falko zaait paniek bij jonge holebi’s”

Een taboe om niet te missen

Ik heb twee suggesties voor uw TV-avond op dinsdag 5 april. Om 20u10 stem je af op Eén, om 22u op Canvas. In ‘Thuis’ kijken we naar een gesprek tussen Bram en Frank, aan de toog in Ter Smissen. Komt de coming-out van Franky ter sprake? En dan naar iets straffers: Canvas zendt een reeks interessante films uit over taboes. Misschien zag u reeds het zelfportret van Marc Didden over dik zijn. Op 5 april komt ‘Silent Stories’ op het scherm. Een film over twee mannen en twee vrouwen.

Ze komen uit Algerije, Senegal, Irak en Guinée. Ze zijn bi- of homo, lesbisch of transseksueel. Drie van hen zijn in België beland, de Iraakse transseksueel Sarah (foto) kreeg asiel in Nederland waar ze op een geslachtssoperatie wacht. Jan Beddeleem van WISH: “Het is een poëtisch portret. Wie WISH goed kent zal zeker de homo herkennen. Ze hebben hun land verlaten uit vrees voor vervolging omwille van hun seksuele oriëntatie. Geen pamflet maar een hoopgevend portret van wat deze mensen gemeenschappelijk hebben.” Wie op de actie in Mechelen was heeft Jean-Louis uit Senegal misschien al ontmoet. Hij nam er het woord (foto) naar aanleiding van de aanstelling van Mgr. Léonard. We hebben nooit militante holebi’s teveel gehad in België, maar nu komen ze uit Afrika om onze rangen te vervoegen. Dat noem ik pas ontwikkelingshulp. We kennen Cathérine Vuylsteke als een van de weinige journalisten die consequent bericht over holebi’s en transgenders in het Zuiden. Zij maakte de film samen met cineaste Hanne Phlypo. ‘Silent Stories’ is haar eerste documentaire.

Happening valt in de prijzen

WISH kreeg samen met Merhaba de jaarlijkse çavariaprijs ‘van het hart’ Op de algemene vergadering van 19 maart stemde een hartverwarmende meerderheid voor de “De Exil-als-Mamadou-Happening”, een vormingsdag voor hulpverleners over de seksuele oriëntatie en genderexpressie bij nieuwkomers en etnisch-culturele

minderheden. Zelfs een staking bij de spoorwegen èn bij Fedasiel konden de dag niet kapot krijgen. Jan Beddeleem: “De deelnemers kregen mensen – zoals we ze in ‘Silent Stories’ leren kennen – de kans om hun boodschap en hun verhaal te delen met professionelen uit de opvangsector. Een sans-papier interviewde de Brusselse staatssecretaris voor gelijke kansen, er werd een spelletje weakest-link gespeeld om de draak te steken met het arbitraire karakter van sommige beslissingen, maar ook een dakloze homo-asielzoeker, een moslim DJ die op homofuiven draait en een minderjarig lesbisch meisje kwamen aan het woord.”

De prijs was meer dan verdiend en het mocht zelfs iets meer geweest zijn. Tussen de agendapunten door kregen de deelnemers aan de çavariavergadering wel clipjes uit ‘Thuis’ te zien, maar een minuut stilte voor David Kato, daar had blijkbaar niemand aan gedacht.Nergens beter dan thuis?

Dinsdag 5 april, 22:05, Canvas, ‘Silent Stories’ van Hanne Phlypo en Cathérine Vuylsteke

Met Çavaria als het kan, zonder als het moet

Op de jaarlijkse algemene vergadering van Çavaria stemde 71 procent tegen het voorstel om Jean Marie de Meester te steunen in zijn klacht tegen Mgr. Léonard. Een duidelijke score. Hoe moet het nu verder? Wordt de advocaat uit Brugge de laan uitgestuurd? En zo niet, wat zal de rol van de koepelorganisatie zijn in het verdere verloop van de actie?

Daags na de vergadering schreef Çavariacoördinator Yves Aerts op zijn Facebook blij te zijn “dat de AV van Çavaria met zéér ruime meerderheid bevestigde dat de ‘vrijheid van meningsuiting’ haar zéér genegen is.” Ik dacht even dat hij het had over het feit dat Jean Marie eindelijk gehoord werd door Çavaria (na de boycot door Zizo en de werkgroep politiek) maar dat was duidelijk niet de reden van zijn blijheid. Een meerderheid van Çavarialeden is rond Léonard gaan staan alsof hij bedreigd wordt door de Taliban, Sharia4belgium en Bin Laden tegelijk. Nu is opkomen voor de vrije meningsuiting van Léonard te vergelijken met geld inzamelen voor Maurice Lippens, een van de rijkste burgers van dit land. Lippens heeft dit soort solidariteit echt niet nodig. Maar zoals gezegd: binnen de koepelorganisatie heeft een meerderheid beslist en zo zal geschieden. Daarmee is de kous niet af. Er was al langer een groepje mensen actief rond Léonard. Ze komen uit Mikpunt, Léonard&Co (de Facebookgroep van waaruit de manifestatie in Mechelen is gegroeid) en Immanent. Die mensen gaan gewoon door.

Eerste Homodag

Het is niet de eerste keer dat vernieuwende initiatieven buiten de koepelorganisatie ontstaan en vorm krijgen. Legendarisch is de eerste ‘Homodag’ die in 1978 door de linkse actiegroep ‘De Rooie Vlinder’ werd georganiseerd. “Lang niet alle homo’s staan achter homodag” kopte de krant ‘Vooruit’ (die later zou opgaan in ‘De Morgen’) toen. “Uit ingewonnen inlichtingen blijkt dat de Rode Vlinder in het homomilieu overkomt als een randgroep met extreme ideeën” schreef de krant. Jacky Boeykens, voorzitter van wat toen de ‘overkoepelende organisatie van de werkgroepen homofilie in Vlaanderen’ (afgekort: FWH) genoemd werd verwijt de Rooie Vlinder aan ghettovorming te doen. Hij heeft niets tegen de homodag maar “wij zetten ons vooral in voor de verbetering van het klimaat (…) en trachten de vooroordelen uit de weg te ruimen.” De auteurs van ‘Een Ander Strand’, het boek dat achteraf over de Rooie Vlinder verscheen, blikken tevreden op de manifestatie terug: “Er kwamen méér dan 2.300 geïnteresseerden op af. Alles liep in het honderd, de ravitaillering liep mis, de verhuis tussen de diverse gebouwen was een chaos, er vielen gaten in de programmatie, een bomalarm deed de rest… alle denkbare ellende, maar de ambiance was enorm. Tien uur lang optredens, films, debatten, feest. Iedereen met verstomming geslagen. De eerste massamanifestatie van homocultuur was een succes geworden en kreeg grote artikels in de pers.”

Een jaar later organiseerde De Rooie Vlinder de eerste betoging door de straten van Antwerpen, ook zonder de FWH. In 1980 en 1982 (foto: een piepjonge Anke Hintjens in Antwerpen op 9 mei 1981) gebeurde dat in samenwerking tussen de Rooie Vlinder en FWH en ook enkele lesbiennegroepen sloten zich aan. In 1982 werd ik ontboden bij Ludo Smits, de toenmalige coördinator van FWH (Intussen wereldberoemd als de sympathieke eigenaar van de Red&Blue). Hij deelde mij droogjes mee dat het Roze Aktiefront (RAF), dat de plaats van de Rooie Vlinder had ingenomen, niet meer welkom was bij de organisatie van de jaarlijkse betoging. Met het voorspelbare gevolg dat er het jaar daarop geen sprake meer was van een betoging maar enkel nog van een groot feest in de Antwerpse stadsfeestzaal. U zult misschien opmerken dat ik dus al enige ervaring opgebouwd heb met coördinatoren van koepelorganisaties. U heeft dat juist opgemerkt.

5 mei 1990

Het kan ook anders. Eind jaren ’80 slaagde Paul Van Gelder erin om het activisme in de FWH van binnenuit nieuw leven in te blazen. Van Gelder was voorzitter geworden op een moment dat de oude, conservatieve garde er het bijltje bij neergooide. De conservatief-katholieke Bert Weekers droeg de macht over aan een nieuwe ploeg die het activisme terug op de agenda zette. Drijvende krachten waren ondermeer De Roze Drempel (nu: Driekant) uit Leuven en HLWM uit Mechelen. Mechelaar Paul van Gelder kwam uit wat men intussen ‘de witte woede’ noemt, een strijdbare vakbondsvleugel in de zorgsector. Het RAF ondersteunde deze evolutie van buitenaf en werkte mee in het comité ‘Roze 90’ dat op 5 mei 1990 (foto: start van de betoging aan het stadspark in Antwerpen) de eerste in de reeks pride-manifestaties op poten zette zoals we ze nu nog steeds kennen. Het waren hele andere tijden. De beweging herontdekte het activisme. Het RAF sloot zich kort daarop aan bij de FWH en zou lid blijven tot de ontbinding in 2001. De militante trend zou zich doorzetten tot het begin van de volgende eeuw en via paars-groen werden de belangrijkste eisen gerealiseerd: openstelling van het huwelijk, een anti-discriminatiewet en het legaliseren van adoptie door holebi’s. Intussen is de jaarlijkse pride incontournable geworden.

Begroting

Op de algemene vergadering van 19 maart jl. leek de sfeer – wat de bereidheid tot activisme betreft – meer op die van de donkere dagen. Niet dat er immer getreurd werd. De vergadering wordt intussen perfect georganiseerd met het nodige vertier tussen de ernstige agendapunten. Het grootste probleem was eigenlijk dat men er niet in geslaagd was een sluitende begroting op te maken. Met andere woorden: er moet fors bespaard worden. De Vlaamse Overheid besliste immers om alle organisaties die subsidies krijgen een bezuiniging op te leggen. De gelatenheid waarmee de vergadering die nieuws opnam deed meer denken aan een club van boekhouders dan aan leden van een emancipatiebeweging. U zult begrijpen dat actie,cavaria,proces leonard het niet echt het moment was om een actie waarbij Léonard het vuur aan de schenen wordt gelegd erdoor te krijgen. Ze zijn dan misschien ziekelijk en pervers volgens de aartsbisschop, maar ook zeer gezagsgetrouw. Zowel tegenover Léonard als tegenover de Vlaamse regering. Ter vergelijking: Çavaria ontvangt jaarlijks ongeveer één miljoen subsidie per jaar. Vergeleken met wat de katholieke kerk ontvangt (Alle overheden samen geven jaarlijks iets meer dan 300 miljoen euro uit aan de werking van de erediensten. Zo’n 80 tot 85 procent daarvan gaat naar de katholieke Kerk) is dit wel zeer weinig. Of zijn er zoveel méér katholieken dan holebi’s?

Met Çavaria als het kan, zonder als het moet

Het ziet er dus naar uit dat rond het proces Léonard een scenario komt dat vergelijkbaar is met wat in 1978 gebeurde. Ik blijf van mening dat je dat soort acties zoveel als mogelijk samen met de koepelorganisatie doet. Maar de bui hangt er al een tijdje en wie ze nu niet ziet hangen moet wel stekeblind zijn. Ongeveer een jaar geleden kwamen we op straat in Mechelen tegen Léonard. De leden van de raad van bestuur van Çavaria… zaten toen te vergaderen in Brussel terwijl het perfect mogelijk was geweest de vergadering in Mechelen samen te roepen en een uurtje later te laten beginnen zodat de bestuurders de betoging konden vervoegen. Lichtpuntje is dan weer dat sommige leden van de raad van bestuur zich na de vergadering al enigzins positiever uitlieten op Facebook. Dimitri Cools: “Het is lovend dat de jij en de andere anti-Léonard-bewegingen de situatie verder blijven opvolgen. Daarvoor verdienen jullie alle steun, maar probeer ook niet blind te wezen voor de (juridische) realiteit en de acties van anderen.” en Jo Vansteenkiste deed er nog een interesssante suggestie bovenop: “Ik hoop trouwens oprecht dat J-M De Meester dit proces wint, en elke rechtspersoon (natuurlijke persoon of vzw) heeft het recht zich al dan niet mee burgerlijke partij te stellen. Waarom stellen alle groepen of individuen die voor het zich mee burgerlijke partij stellen door Çavaria waren zich trouwens niet zelf niet mee als burgerlijke partij?” Uiteindelijk heeft Çavaria de actie niet weggestemd maar alleen duidelijk gemaakt dat ze er niet willen bij betrokken worden. Hopelijk worden de initiatieven van Immanent in de sfeer van voorgaande citaten beoordeeld door Çavaria. Dan hebben we toch iets geleerd uit het conflict van 1978. Dat niet iedereen warm te krijgen is voor een proces tegen Léonard mag daarbij geen obstakel zijn. Ook de jaarlijkse pride wordt nog steeds (ten onrechte) scheef bekeken door een heleboel holebi’s en transgenders en dat is nooit een reden geweest om ermee te stoppen. Activisten roeien nu eenmaal graag tegen de stroom in.

En dus is het alle hens aan dek. Je kan Immanent steunen door een bedrag te storten op 001-4849878-51 (IBAN: BE75 XXX 8498 7851 – BIC: GEBABEBB) van Mikpunt, Antwerpen.
En bestel je stickers via dit emailadres. Ze zijn momenteel het enige medium (naast de website) om de actie bekend te maken.