Over nog méér dan LGBT+
Voor wie er niet genoeg van kan krijgen: ik heb een goeie website ontdekt waarop je kan volgen hoe de strijd voor gelijkberechtiging – met name rond het huwelijk – verloopt in de VS. Met interessante uitstapjes naar andere landen, ondermeer Mexico, waar het intussen ook gelukt is.
Micah Shraft ging met zijn vriend op familiebezoek in Maryland en nam daar dit gesprekje met het zoontje van zijn neef op. Het is een hit op het internet en houdt de maatschappij een spiegel voor.
“Ik zie meestal echtgenoten en echtgenotes, dit is de eerste keer dat ik een echtgenoot en een echtgenoot zie” vertelde Calen spontaan en hij voegde er aan toe: “Dat betekent dus dat jullie van mekaar houden!” Het koppel uit Los Angeles zetten maandag de stukjes waarin de jongen spreekt op internet en zo kwam het ook op heel wat sites van holebi/transgendergroepen terecht. 36 uur na het posten hadden reeds 17.000 mensen het filmpje gezien.
The Advocate ging praten met het koppel. Micah Shaft: “Ik had John voor het eerst mee op een familiefeest. Toen ik met mijn nieuwe camera voorbij de badkamer kwam zag ik dat John en Calen daar stonden. “Calen vroeg me hem te helpen met handen wassen” zei John. “Toen vroeg hij me wie mijn echgenote was. Ik antwoordde dat ik geen echtgenote heb.”
De manier waarop het jongetje reageert leert ons alvast één ding: homofobie is niet aangeboren, maar aangeleerd. De waarheid komt uit de kindermond, zo luidt het spreekwoord. Voor kinderen is de liefde tussen twee mannen blijkbaar veel begrijpelijker dan voor vele volwassenen. Een reden te meer om ervoor te vechten dat de opvoeding dit niet kapotmaakt zoals nu maar al te vaak gebeurt.
Zaterdag namen enkele duizenden personen deel aan de Pride in Kaapstad. Een verademing vergeleken met de rest van Afrika. Ook de Zuid-Afrikaanse clerus stelt zich homovriendelijk op.
Kaapstad is de politieke hoofdstad van Zuid-Afrika. In 1994 werden holebirechten direct in de nieuwe grondwet ingeschreven. In 2006 kwam er een partnerregeling voor mensen van gelijk geslacht. Maar zoals in andere landen waar de wetten in die zin werden aangepast is ook de strijd daar nog niet gestreden. Discriminatie is er zeker nog, ook in Kaapstad. Een studie uit 2009 noteerde minstens 10 gevallen van collectieve verkrachting per week van lesbische vrouwen door mannen die hen op die manier beweerden te ‘genezen’. Het voorbije decennium werden ook 31 moorden op lesbische vrouwen genoteerd. Slechts in één moordzaak werd de dader veroordeeld.
In de optocht veel aandacht voor de rest van Afrika. Solidariteitsboodschappen met de beweging in Oeganda en Malawi waren te zien. En ook deze slogans: “Ik ben als homo geboren, Jezus zegt: bemint uw naaste” en “Haat is niet Afrikaans”. Half februari hadden de Anglicaanse bisschoppen zich scherp afgezet tegen de anti-homowetgeving in Oeganda. Aartsbisschop Makgoba: “Alhoewel er bij ons een brede waaier van theologische standpunten is over de menselijke seksualiteit, toch zien wij deze wetgeving als een grove schending van de mensenrechten. Daarom veroordelen we formeel dergelijke houding tegenover mensen.” De Zuid-Afrikaanse bisschoppen die dit standpunt steunen komen uit Anglicaanse kerken in Angola, Lesotho, Mozambique, Namibië, Zuid-Afrika, Swaziland, St Helena en Tristan da Cunha. Ze zijn eensgezind in hun standpunt: “Alle mensen zijn naar Gods beeld geschapen en moeten behandeld worden met respect voor hun menselijke waardigheid”.
Borgerhout
De mama van Layla Hachichi sloeg de krant open. “Çavaria stelt zich burgerlijke partij in zaak Hachichi” stond er. Het zou nooit wennen zo’n dingen in de krant te lezen over de tragedie met haar dochter. Wat zou het nu weer zijn? Was het goed of slecht nieuws?
Mevrouw Hachichi nam de telefoon en belde haar advokaat. “Ja Mevrouw, ze hebben het recht om dat te doen, ze komen op voor homo’s en lesbiennes moet u weten. Die extra onderzoeksdaden? Het zou kunnen dat ze uw huis nog eens overhoop komen halen en dat U een paar keer extra voor verhoor naar de politie moet”. Zou het kunnen dat ze dan nog een zwaardere straf krijgt? “Dat kan ik nu nog niet zeggen mevrouw” antwoordde haar advokaat, “Naar het schijnt zou het Vlaams Belang ook heel hard hebben aangestuurd op die burgerlijke partijstelling”.
En wat doet çavaria nog meer, behalve zich mengen in processen? “Ze staan mensen bij die problemen hebben met hun homoseksualiteit, ze hebben werkgroepen van ouders met kinderen en zo.”
Mevrouw Hachichi wist al wat er vanavond zou gebeuren als haar man thuis kwam. Ze had er geen goed gevoel bij.
Lees ook mijn opiniestuk hierover in De Standaard.
Beluister het interview op Pink Wave (klik op de MP3 ‘zaak-Hachichi – Yvan Brys’)
Lees Layla Hachichi’s dood kan spanning doen oplopen tussen holebi’s en moslims
Lees de reactie van Bart De Wever
Mechelen
De inauguratie van Monseigneur Léonard was een succes geweest over de gehele lijn op zaterdag 27 februari. De kersverse aartsbisschop dronk nog een glas met enkele bisschoppen. Zijn oog viel op een plastic zak op de salontafel, waarin blijkbaar iemand enkele brochures had verpakt. “Dat is uw cadeautje van çavaria!” grinnikte een van de bisschoppen. “çavaria, is dat een Mariavereniging of zo?” vroeg Léonard. De bisschop proestte het uit: “Nee, dat zijn de holebi’s. U hebt ze toch vergeleken met anorexiapatiënten? Dat is bij sommigen niet in goede aarde gevallen en bij wijze van grap heeft çavaria dan maar een ‘studiepakket’ voor U samengesteld. Niks bijzonders hoor. Ik gooi het wel bij het oud papier.”
Léonard bekeek de brochures. “Discriminatie van holebi’s” las hij luidop. “Kunnen we daar problemen mee krijgen?” De bisschop stelde hem gerust: “Die van çavaria kennen de wet goed en ze weten dat ze U weinig kunnen maken. Als ze dat al zouden willen. Die wet is er om het gewone volk onder controle te houden, niet voor mannen van stand zoals Uzelf Monseigneur!” De aartsbisschop vroeg zich luidop af: “Moet ik die Mieke Steffens dan uitnodigen voor de koffie?” De bisschop dacht na. “Ik zou het voorlopig niet doen. ze heeft dat toch maar gedaan om een deel van haar achterban te sussen hoor. Die hadden hier deze namiddag een manifestatie tegen U georganiseerd. Ze stonden hier een plein verderop met 60-tal. Ik lees dat ze van plan zijn om nog acties te doen tegen U.”
“Oei”, zei Léonard. “Maar ze zijn gelukkig maar met weinig. Alhoewel, in de meeste van mijn kerken zit er op zondag minder volk. En wanneer zouden ze terugkomen denk je?” De bisschop dacht opnieuw na en zei toen: “Geen idee, misschien als U tot kardinaal wordt euh… gekroond.” Léonard straalde. “Ja, dat wordt mijn volgende grote feest!” Het werd nog een hele gezellige avond.
Lees ook het standpunt van Addy Ariën, voorzitter van de Limburgse holebi-adviesraad (LHAR)
Lees ook de ontdopingsbrief van Roger Van Loon.
Homo’s en voetbal, dat is zoiets als water en vuur: die gaan niet samen, althans niet bij een groot deel van de publieke opinie en de profwereld. Voorbeelden zijn legio : pesterijen, spreekkoren, uitsluiting, angst om samen te douchen, weigeren aan homofobiecampagnes mee te werken,… iedereen weet verdomd goed waarover het gaat.
Wij, de Pink Devils, weten het ook. We hebben het zelfs al, in beperkte mate weliswaar, aan den lijve ondervonden (figuurlijk dan toch, het zou er nog aan mogen mankeren…). Maar we willen er rotsvast iets aan doen. Hoe eraan beginnen, da’s meestal de moeilijkste stap. Moeten we elke eersteklassevoetballer die al eens een homo-onvriendelijke uitspraak heeft gedaan, een stamp onder zijn kl**** geven? Moeten we de moraalridder gaan uithangen, en elke lokale voetbalclub haar spelers aan een kruisverhoor onderwerpen? Neen, zo moet het niet. We moeten het constructief aanpakken.
En nu ga ik enkele maanden terug in de tijd. Een ‘oudgediende’ van onze ploeg (oud is niet het goede woord, eerder een verstandige mede-stichter die ons de juiste hints gaf) raadde ons aan het een beetje hoger te proberen. Zo hoog mogelijk in feite. Je wist al snel wat hij bedoelde. Onder het motto ‘Waar een wil is, is een weg’ en ‘Alle wegen leiden naar de Houba de Strooperlaan’, was een gesprek met de Koninklijke Belgische Voetbalbond eigenlijk verrassend snel geregeld, wat we als een positief signaal zagen.
Zoals Racisme
Sommige spelers waren wel verrast. “Is dat écht waar, mogen we naar de Bond?” Het ging van ‘verrassend’ naar ‘een unieke kans’. Nu, er naartoe gaan is één, iets concreets te vertellen hebben is nog iets anders. Wat mogen we in feite verwachten van zo’n gesprek? We staken even de koppen bij mekaar en wisselden van gedachte. Het voornaamste is om als volwassen mensen te praten over de problematiek waarvan sprake in de openingsparagraaf. Pas als het probleem wordt aangekaart en erkend, kunnen er oplossingen gezocht worden. Daar gaat het hem uiteindelijk over. Daarover waren we het unaniem eens. Het is zoals racisme, dat 20-30 jaar geleden ook diep ingebakken zat in het voetbal, maar door gerichte acties heel positief geëvolueerd is. Het is die weg die homodiscriminatie ook zal moeten afleggen om voorgoed te verdwijnen uit de voetbal- en sportwereld.
Luisterend oor
Genoeg theorie, nu de praktijk. Op een druilerige maandagnamiddag, zaten 5 spelers aan tafel bij Bondsvoorzitter Francois De Keersmaecker. Sommigen onder ons, namen een dag verlof of stopten gewoon wat vroeger met werken (“Sorry baas, maar er zijn nu éénmaal af en toe belangrijker dingen in ’t leven”). We waren goed op tijd, al was het Bilal, nota bene onze Brusselse speler, die even verstringeld zat in de metro. Francois De Keersmaecker bleek een zeer vriendelijk man, met wie we vrij snel op dezelfde golflengte zaten. Hij had een luisterend oor naar de problematiek die we aanhaalden, en toonde zijn wil om op een constructieve manier tot oplossingen en actiepunten te komen. Dat apprecieerden we enorm. Voor we het goed en wel beseften, zaten we al een uur te praten. Als slot mocht een foto niet ontbreken. Koen had er gelukkig aan gedacht zijn fototoestel mee te nemen. En dan was het tijd om door te gaan. We praatten nog even onder ons vijven na, en zaten al meteen vol ideeën. We spraken af om hier geen gras over te laten groeien, en kortelings terug samen te komen.
Concreet zullen wij onze ideeën en actiepunten op papier zetten, wat als basis zal dienen voor verdere samenwerking. Meer kunnen we op dit moment ook niet verklappen. Maar dat het balletje is beginnen rollen, daar zijn we al rotsvast van overtuigd. En dat was tenslotte toch onze doelstelling, niet?
Letterlijk overgenomen van de Pink Devils
Mechelen, zaterdagnamiddag 27 februari. Mobilisatie tegen Léonard naar aanleiding van zijn inauguratie. De media spraken van ‘enkel tientallen’ of een ’60-tal’ actievoerders. De actie van ‘Leonard&Co’ in samenwerking met ‘Wel Jong Niet Hetero’ en de holebi/transgenderfederatie ‘Çavaria’ mag een succes genoemd worden. De beweging heeft – op de jaarlijkse pride na – geen traditie van grote manifestaties. Meer dan 50 mensen bijeenbrengen op een zaterdagnamiddag is een goed resultaat.
Vuurdoop
Voor ‘Leonard&Co’, de actiegroep die ontstond vanuit een facebookgroep was het de vuurdoop. Het is momenteel nog een klein groepje en ze hebben keihard gewerkt. “de mensen hebben ons gezien en gehoord en volgende keer zullen we met meer zijn” zegt coördinator Peter Maes op Facebook. De kranten pikten ook het ‘facebookgroep wordt actiegroep’-idee op. Iedereen is benieuwd welke wegen de groep na dit eerste succes zal inslaan. Het smaakt in elk geval naar meer. Een actie zoals deze organiseer je niet elke week. Tijd dus voor een democratisch debat tussen alle ‘Leonardisten’ die zich intussen op de facebookgroep hebben verzameld. Een ongebonden actiegroep is blijkbaar geen luxe. Een verfrissende ervaring als je een beweging gewend bent die van de ene vergadering naar de andere holt. Zonder Leonard&Co was er zaterdag niks van protest te horen geweest in Mechelen. Een actie als deze heeft altijd een positieve ontlading. Het gevoel samen iets in gang te zetten. Ook zaterdag hoorde ik reacties in die zin. “Ik was zenuwachtig vlak voor de actie” vertrouwde Kenny mij toe. “Toen ik het volk zag toekomen gaf dat een kick!”.
All you need is love
Wel Jong Niet Hetero mobiliseerde onder het motto: “Wij jongeren geloven in liefde en daarom niet in Léonard!” Niet direct mijn stijl, maar het werkte. Het was de grootste groep in de optocht. WJNH had de actie goed voorbereid met stickertjes in de vorm van een hartje en dito rode balonnen. Het was ook de bedoeling om de balonnen op een bepaald moment de laten vliegen maar dat kon niet door een gasfles die hardnekking dicht bleef ondanks verwoede pogingen van WJNH’ers en Leonards. Ze hadden ook een oproep gedaan aan de andere jeugdbewegingen. Daar kwam niet direct reactie op maar het plaatsen van dergelijke oproep is op zich al een belangrijk statement. Leonard&Co had de Chiro nog eens extra uitgenodigd maar die reageerden met de mededeling dat ze met hun open brief aan de paus hun nek reeds ver genoeg hadden uitgestoken en het daar voorlopig liever bij laten. Waarvoor begrip. Het is nog niet evident om als katholieke jeugdbeweging te zeggen dat je kinderen de keuze wil laten welke seksuele voorkeur ze willen beleven. Het verwijt dat de Chiro ‘homo’s kweekt’ is bij mijn weten nog niet gevallen maar er staan nog voldoende duistere figuren klaar om dat soort onzin uit te kramen.
Give Peace a Chance
Leonard&Co had opgeroepen om met zoveel mogelijk regenboogvlaggen te komen. Naast de grote vlag (een kleinere versie van wat op de jaarlijkse Pride wordt meegedragen) die ons was geleend door de BLGP waren er ook kleinere, en ook enkele vlaggen van de vredesbeweging, die andere beweging die deregenboogkleuren gebruikt.
Afrika
Er is een nieuwe oorlog bezig in Afrika: Een oorlog tegen holebi’s en transgenders. Daar zien we tenvolle waartoe de standpunten van Léonard leiden. Léonard in de praktijk betekent ondermeer het volgende: In Kenia worden artsen van hun normale bezigheden weggehaald om bij mannen die zijn opgepakt te controleren of ze anale seks hebben gehad.
Otto Odonga, een Oegandees parlementslid, zei tijdens een bijeenkomst van de Human Rights Commission dat hij zijn zoon zou doden mocht hij vernemen dat die homo is. Een ander Oegandees parlementslid, David Bahati, tevens lid van de nationale leiding van de scouts, roept op om alle scouts die homo zijn om te brengen. In Kameroen worden homo’s opgepakt en zonder enige beschuldiging in de gevangenis opgesloten. De Oegandese priesters Martin Ssempa toont homoporno in zijn kerk om de gelovigen af te schrikken. Hij beweert dat homo’s elkaars penis opeten. In Malawi zit het homokoppel dat getrouwd is nog steeds vast en werd homomilitant Peter Sawali opgepakt omdat hij affiches verspreidde. Onze solidariteit met Afrika is een van de sterke punten van de actie geweest en daar mag het niet bij blijven. Jean-Louis Rodriguez, homo-activist uit Senegal heeft in België asiel gekregen omdat hij zijn land diende te verlaten wegens zijn engagement in de holebi/transgenderbeweging. Hij was een van de belangrijke gasten op de actie. Ik citeer uit zijn speech: “De strijd voor de erkenning van holebi’s is een voortdurend gevecht. Een gevecht zoals alle grote bewegingen die opkomen voor de waardigheid en de rechten van het individu dat voeren. De holebibeweging zet aan tot denken over en het in vraag stellen van de waarden in onze maatschappij.”
BBTK
BBTK-Secretaris Pascal De Bel stond die middag voor een moeilijke keuze. Hij kon naar een actie voor de Opel-werknemers, naar de staking van het Carrefourpersoneel of naar Mechelen. Hij kwam naar onze actie. Een van de leden van Léonard&Co had hem dat gevraagd. Zo eenvoudig kan dat soms zijn. In zijn speech op het einde van de optocht beklemtoonde hij het belang van samenwerken tussen verschillende geledingen in de maatschappij. Holebi’s en transgenders moeten zich zoals iedereen goed kunnen voelen op de werkvloer. Een actievoerder zei me: “Ik had ook op de carrefour-actie kunnen zijn vandaag want ik werk voor een toeleveringsbedrijf”.
Waarom? Daarom!
Het cynisme was ook bij deze actie niet ver te zoeken. Het zou de moeite niet zijn om actie te voeren tegen Léonard. Wat voor invloed heeft die man nog? Struisvogels die hun kop in het zand steken als er een storm opsteekt. Na een actie komt een mens op café terecht. Ik nam daar deel aan een gesprek tussen enkele actievoerders. Eén van hen doet onthaal voor een plaatselijke holebigroep. Als je zijn verhalen hoort dan weet je dat Léonard nog dagelijks schade aanricht bij holebi’s. Maandagmorgen kreeg ik een mail: “Er is nog zoveel holebihaat. Denk maar aan die enquête van vorig jaar waaruit bleek dat men er in het topvoetbal niet moet van weten. Gaan al die sporters op zondag naar de Kerk? Belange niet, maar als ze Léonard op zo’n platform horen gas geven voelen ze zich wel ergens gesteund en ze laten die man maar al te graag praten ook al hebben ze niets met de Kerk te maken.” Marianne (foto) schreef op haar Netlog: “Leonard (en laten we hem vooral niet onderschatten) is iemand die heel goed de kneepjes van het vak kent. Hij weet precies hoe hij een giftige boodschap de wereld kan insturen zonder daarvoor verantwoording af te leggen. Hij loopt er juist de kantjes van de wet af. Deze aloude manier van communiceren werkt nog altijd heel goed. Effe rap een giftige boodschap verspreiden (die erover is) om daarna vlug die te temperen met het idee van de boodschap is toch al verspreid. Handig … van dat soort truckjes waren de Romeinen al goed op de hoogte.”
‘Avaria’
En Çavaria? De holebi/transgenderkoepel had formeel opgeroepen via haar kanalen en dat is het zo’n beetje. Op een vergadering had Yves Aerts al gezegd dat deze actie voor hen geen prioriteit was maar nu het toch ging gebeuren deden ze dan maar mee. Het voorstel van Leonard&Co om de solidariteit met Afrika en de steun van de vakbond te beklemtonen werd bijna vijandig onthaald door het Çavariasecretariaat.
Men weigerde dit op te nemen in een gezamenlijk persbericht. Geen Çavariaspandoeken of -vlaggen en op enkele leden van de werkgroep politiek na nauwelijks iemand van de top. We vernamen dat de leden van de Raad van Bestuur verzameld waren in Brussel… om te vergaderen. Dat is echt wel een gemiste kans. Als je een organisatie leidt ga je niet over papieren gebogen zitten op het moment dat je achterban op straat komt. Het was perfect mogelijk geweest de vergadering een uurtje op te schuiven zodat men op de actie had kunnen zijn en daarna ergens in Mechelen te vergaderen. Het Çavariapersoneelslid dat verantwoordelijk is voor de contacten met de vakbonden was er evenmin. De twee vrijgestelden die er wel waren hadden nauwelijks oog voor wat er in de manifestatie gebeurde. Al hun aandacht ging naar de cameraploegen om hun ‘studiepakket over homoseksualiteit’ dat ze aan Léonard wilden afgeven in de media te krijgen. Ook een aanbod van Leonard&Co om op het einde de deelnemers toe te spreken werd afgewimpeld. Pijnlijk blijft ook hoe de media, zes maanden na de lancering, nog steeds sukkelen met de nieuwe naam ‘Çavaria’. De Morgen maakte er dit keer ‘Avaria’ van. Het wordt tijd dat dit misbaksel in de vuilbak van de geschiedenis belandt en men zich een naam aanmeet die helder en duidelijk is. Tip: De Standaard had het over de holebi/transgenderfederatie ’çavaria’. Laat het woord dat tussen aanhalingstekens staat weg en je hebt een naam die de lading dekt.
Volharden in de boosheid
We hebben Léonard niet op andere gedachten gebracht door onze actie. Tijdens de kerkdienst ’s anderendaags was het weer prijs: “Net als zaterdag deed monseigneur Léonard een oproep aan het publiek om zich in het geloof te engageren. Hij vroeg opnieuw om priesters, bisschoppen, nonnen en geëngageerde leken, maar in zijn oproep aan gelovige echtparen toonde hij zich wel een tegenstander van een kerkelijk homohuwelijk: ‘De kerk van Jezus kan alleen echtparen van een man en een vrouw zegenen, die ook nog het leven willen geven.” Het infopakket van Çavaria zal niks uithalen. Dialogeren met Léonard zit er niet in. Maar dat kan wel met priesters, immams en gelovigen in de lagere échelons. Die dialoog is trouwens al bezig. We hebben met onze actie duidelijk gemaakt waar we staan, op een waardige, niet kwetsende manier. In die zin hebben de cynici gelijk: we hebben Léonard niet nodig.
Bekijk hieronder de reportage van WJNH
Tijdens de protestmanifestatie in Mechelen naar aanleiding van de inauguratie van aartsbisschop Léonard op 27 februari nam een onverwacht spreker het woord. Jean Louis Rodriguez is holebi/transgenderactivist en kreeg politiek asiel in België nadat hij was vervolgd in zijn geboorteland Senegal.
Monseigneur,
Wij heten U welkom als nieuwe primaat van België.
De strijd voor de erkenning van holebi’s is een voortdurend gevecht. Een gevecht zoals alle grote bewegingen die opkomen voor de waardigheid en de rechten van het individu dat voeren. De holebibeweging zet aan tot denken over en het in vraag stellen van de waarden in onze maatschappij.
Gedurende eeuwen werd homoseksualiteit in duisternis gehuld, verworpen, gecrimininaliseerd. Deze homofobe houding verplichtte homoseksuelen om verborgen te leven ten koste van hun sociale leven. Ze werden verplicht om in een ghetto te leven. De monotheistische godsdiensten hebben het gedrag van personen grondig beïnvloed en blijven dat doen.
Bedenk dat momenteel landen zoals Oeganda en Malawi het leven van homoseksuelen wel heel bitter maken, ondermeer via nieuwe anti-homowetten.
We vragen plechtig aan de katholieke kerk de ogen niet te sluiten.
Christendom is vrede en liefde.
Wij vragen niet dat U ons begrijpt of accepteert maar wij durven verdraagzaamheid vragen. De kerk riep reeds eerder op respect te tonen voor homoseksuelen en veroordeelde de homofobie.
Wij zijn niet tegennatuurlijk, minderwaardig of abnormaal. We willen geen homofobie die bestaat uit het eenvoudigweg tolereren van homoseksuelen en tegelijkertijd hun discriminatie goedkeuren.
Op RTL-TVI heeft U homoseksualiteit vergeleken met anorexia. Ik citeer: “Ik zal een vergelijking maken: anorexia is een ontwikkeling die niet past in de logica van de eetlust, maar ik zou nooit beweren dat anorerexiapatiënten abnormaal zijn.”
NEEN, homoseksualiteit is geen ziekte. Homoseksualiteit werd uit de lijst van geestesziekten gehaald in 1985. Tijdens het congres van 1992 werd het door de Wereldgezondheidsorganisatie als ziekte geschrapt. Wij nodigen U uit om actief deel te nemen aan de inspanningen die wij leveren om homoseksualiteit wereldwijd uit het strafrecht te halen.
Wij vragen ook aan de politici er voor te zorgen dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens wordt gerespecteerd. In Artikel 1 staat: “Alle mensen worden vrij geboren met dezelfde waardigheid en rechten. Zij beschikken over rede en bewustzijn en dienen met elkaar om te gaan in een geest van broederlijkheid”.
Monseigneur, ik wil eindigen meet U een zeer goede missie toe te wensen, omringd door alle leden van de familie van de katholieke kerk.
Vermits homoseksualiteit geen zonde is, vragen wij U na te denken over de woorden: “Wie zonder zonde is werpe de eerste steen”.
Joke Schauvlieghe schrapt de subsidies voor de Liga voor Mensenrechten in Vlaanderen. Daarmee doet ze deze organisatie infeite de das om. Blijkbaar is het regime deze waakhond liever kwijt dan rijk. Er komt protest tegen deze beslissing, en terecht.
Zonder geld kan een organisatie zoals de Liga voor Mensenrechten niet werken. Dat weet de minister ook. “Vlaanderen heeft nood aan een mensenrechtenbeweging, aan een Liga die ook hier te lande de schendingen van mensenrechten aanklaagt en bekampt, anders dreigen wij onze vrijheden – die ons welzijn en welvaart hebben opgeleverd – prijs te geven aan een ongenuanceerd veiligheidsdenken dat drijft op angst. Door internationale organisaties wordt er gehamerd op de nood aan méér controle op naleving van mensenrechten op nationaal niveau.” schrijft de Liga op haar website.
Ik wil er graag op wijzen dat deze organisatie in de jaren ’80 een belangrijke rol gespeeld heeft in het verwerven van de holebi-rechten zoals we die nu kennen. Op de website kan je nagaan dat hun werking ook nu wel degelijk nut heeft: rechten van gevangenen, het groeiend aantal bewakingscamera’s en hun gevaar voor onze privacy, de strijd tegen het terrorisme dat verworven vrijheden onder druk zet en extreem-rechts dat met zijn racistisch gedachtengoed een schaduw werpt over de democratie.
woensdag 10 maart 2010 organiseert de Liga om 19u30 een solidariteitsbijeenkomst in zaal Trefpunt (Bij St. Jacobs) waar zal nagedacht worden over acties. Je kan je solidariteit alvast tonen door lid te worden van de facebookgroep.
Léonard vergelijkt homoseksualiteit met anorexia. Fotografe Laura Pannack won de eerste prijs bij de jaarlijkse wedstrijd van World Press Photo in de categorie ‘Portraits Singles’ met een beeld van Graham, een anorectische tiener. Zo weet u hoe de bisschop holebi’s ziet…
Pastoor Luc Buyens in het Brabantse Reusel in Nederland heeft geweigerd de 24-jarige homoseksuele prins Gijs den Urste uit Reusel (Narrendonk) tijdens de carnavalsmis de communie te geven. Diverse kerkgangers protesteerden.
Gijs Vermeulen was eerder bij de pastoor geweest om de mis voor te bereiden. Toen kreeg hij te horen dat de prins wel een kruisje op zijn voorhoofd, maar niet de communie kon ontvangen. Vermeulen was overrompeld en tekende geen bezwaar aan. Tijdens een tweede gesprek kwam Gijs hierop terug maar de pastoor was niet te verwurwen. De prins ging toch naar de mis, maar weigerde het kruisje ‘af te halen’. Diverse bezoekers bleven ook zitten, als protest tegen het besluit van de pastoor.
In de plaatselijke pers heeft Vermeulen de afgelopen weken niet onder stoelen of banken gestoken dat hij al vijf jaar een samenwoont met zijn vriend Michael, dezer dagen ook lid van het prinselijk gevolg. Dat was de pastoor kennelijk niet ontgaan. In de officiële leer van de kerk geldt homoseksualiteit als een zonde en dat kan reden zijn om de communie te weigeren, al gebeurt dat in Nederland vrijwel nooit. “Ik heb een half uur met hem aan de telefoon gehangen’, aldus de prins. ‘Ik heb gezegd dat we niet meer in de veertiende eeuw leven. Maar hij bleef erbij”
De pastoor is onder andere betrokken bij een hardnekkig protest van enkele katholieken tegen een Eindhovense abortuskliniek.
Monseigneur Léonard zal de pastoor allicht niet tegenspreken…
Holebiplus 