Ik vernam deze week het overlijden van Peter Maes. Hij overleedt onverwacht op 41-jarige leeftijd de nacht van zaterdag op zondag tijdens een operatie in het UZA in Edegem.

Ik leerde Peter jaren geleden kennen tijdens een ander triest moment: de dood van Kris Mariën. Kris was de laatste maanden van zijn leven opgevangen door Peter en zijn vrienden. Peter was toen een van de drijvende krachten van de HLWM(Homo/Lesbiennewerking Mechelen).

Jaren later, begin 2010, ontmoetten we elkaar opnieuw in het comité ‘Léonard en co? 10.000 X NO !!!’ dat op 28 februari een geslaagde manifestatie organiseerde naar aanleiding van de inauguratie van Léonard als aartsbisschop. Peter zette zich – samen met zijn vriend Michel – 100 % in voor deze actie. Hij nam ook initiatieven om in zijn vakbond BBTK de aandacht te vestigen op holebirechten.

Zo zal ik mij Peter blijven herinneren. Mijn gedachten gaan ook naar zijn vriend en echtgenoot Michel, die ik veel kracht en troost toewens.

Vrienden en familie nemen afscheid van Peter op zaterdag 26 juni 2010 om 15.00 uur in de aula van het Rouwcentrum Van Raemdonck, Albert Panisstraat 79 te Beveren.

Mag Beenie Man het podium op in Brussel?

Op de 21ste editie van het festival Couleur Café (25 tot 27 juni) staat ook Beenie Man op de affiche. Hij is bekend om zijn homofobe songs waarin hij ertoe aanzet homo’s te lynchen en hardop droomt van een Jamaica waar homo’s vermoord worden. Wish hoopt de organisatoren op andere gedachten te brengen.

De provocerende songs van Beenie Man zijn geen onschuldige meezingers. In een van zijn nummers zingt Beenie Man “I’m dreaming of a new Jamaica, come to execute all the gays”. Beenie Man trad in december 2009 in Oeganda op. Dat is een van de Afrikaanse landen waar men sleutelt aan homofobe wetten. Jan Beddeleem van Wish: “In Oeganda worden mensenlevens bedreigd door uitspraken van deze en andere mannen die leden van de menselijke familie ter dood veroordelen of gelyncht willen zien, louter en alleen op basis van hun seksuele oriëntatie of hun genderidentiteit.”

Charter

Couleur Café verschuilt zich achter het argument dat Beenie Man een charter zou hebben ondertekend waarin hij homofobie zou afzweren. Volgens sommige bronnen zou hij dat achteraf ontkend hebben. Het feit dat hij doorgaat met het zingen van homofobe teksten is doorslaggevend. Het zou wel eens kunnen dat het ondertekenen van dergelijke verklaringen een truukje is om in landen waar homfobie gevoelig ligt toch te kunnen optreden. Jan Beddeleem: “Ook als Beenie Man een charter kan voorleggen (wat de organisatoren volgens onze bronnen niet kunnen), dan nog blijft het ingaan tegen de oproep van diverse parlementsleden om de homofobie in Afrika streng aan te pakken en alle betrokkenen die aanzetten tot homofobie waar mogelijk vleugellam te maken. De Minister van Buitenlandse Zaken bevestigde meermaals dat hij zich bewust is van het probleem welke zich stelt in Afrika. De besteding van sponsor- en belastinggelden aan het optreden van iemand die zijn eigen charter nog recent met voeten trad is onverantwoord ten aanzien van de homogemeenschap die lijdt onder zijn songs in Afrika en discriminerend ten aanzien van het interculturele holebi-publiek die Couleur Café een sympatiek festival vindt.”

Precedenten

Eind 2009 werd om die reden een reeks concerten met Beenie Man afgelast in Australië en Nieuw Zeeland. Het ging over het ‘Big Day Out festival’ dat plaats had in Sydney, Melbourne, Adelaide en Perth. De organisatoren meldden toen in een verklaring: “Het feit dat zijn teksten bepaalde groepen diep kwetsen en zijn aanwezigheid een tweespalt zou drijven tussen het publiek waardoor het plezier van het festival zou worden verstoord heeft ons ervan overtuigd zijn optreden op Big Day Out niet te laten doorgaan.”

België

Het zou niet de eerste keer zijn dat ook in België wordt opgetreden tegen homofobe muziek. In maart 2008 gebeurde dit tegen een optreden van de Jamaicaanse dancehall-artiest Bounty Killer in de Antwerpse Club Petrol. Zijn concert werd afgelast onder druk van çavaria en het Antwerpse stadsbestuur. Ook Bounty Killer wordt internationaal bekritiseerd omwille van zijn teksten die aanzetten tot extreem geweld tegen homo’s. “Zolang een artiest zich niet expliciet distantieert van zijn uitspraken en consequent stopt met homofobe teksten te zingen, is er geen reden om hem op concerten te programmeren.” zei Yves Aerts van çavaria toen.

Je kan je verontwaardiging mailen naar de sponsers van Couleur Café: news@couleurcafe.org, info.belgium@inbev.com, info@fortisbanking.be, jean-marc.lietart@minsoc.fed.be, contact@didier-reynders.org, info@mivb.irisnet.be, kab.bz@diplobel.fed.be

Updates

WJNH reageerde op het persbericht van WISH. Intussen is het optreden van Beenie Man op het Parkpopfestival in Den Haag afgelast.

Kindjes in regenboogkleuren doen het goed

Slecht nieuw voor Alexandra Colen en andere kwezels. Een Amerikaanse studie toont aan dat kinderen van lesbische koppels opgroeien tot stabielere volwassenen dan kinderen van hetero-koppels.

Leading lady van het onderzoek is Dr. Nanette Gartrell (foto), die verbonden is aan de UCLA School of Law in Californië. Zij startte de studie (The National Longitudinal Lesbian Family Study (NLLFS) in 1986 en onderzocht onder andere het gedrag, het mentale welzijn en de sociale vaardigheden van de kinderen. Uit het onderzoek (dat 17 jaar duurde!) zou blijken dat kinderen van lesbische ouders minder gedragsproblemen hebben, het beter doen op school en stabieler zijn dan dan kinderen die zijn opgevoed door hetero ouders.

Betrokken

De onderzoekers volgden 78 kinderen, opgevoed door lesbische moeders vanaf de geboorte tot de leeftijd van 17. Nanette Gartrell vermoedt dat de kinderen stabieler zijn, omdat lesbo’s vaak wat ouder zijn wanneer ze aan kinderen beginnen dan heterostellen. Daardoor zouden ze onder andere meer betrokken zijn bij de opvoeding.

Iets meer dan de helft van de tieners vond dat hun moeders hen degelijk hadden voorbereid op mogelijke negatieve reacties. Dat gebeurde vooral doordat de moeders hun lesbische identiteit actief beleefden en deelnamen aan het leven in de lesbische gemeenschap. Kinderen rond de leeftijd van 10 jaar vonden dat vanzelfsprekend. Het werd moeilijker voor tieners. Zij ondervonden wel eens problemen om als kind van lesbische ouders aanvaard te worden. Het bleek zeer belangrijk om de tieners zelf te laten bepalen hoe en wanneer ze hun ‘coming out’ deden.

Racisme

De moeders zorgden er ook voor dat hun kinderen geïnformeerd werden over fenomenen zoals racisme, sexisme, antisemitisme en homofobie. Gartrell is daar heel blij mee: “Het is veelbelovend dat de moeders dit hele spectrum aan hun kinderen aanbieden. Dat zou voor de komende generaties veralgemeend moeten worden”.

Seks

Op hun 17de kregen de kinderen ook vragen over hun seksualiteit. Tot haar verbazing vernam Gartrell dat de helft nog helemaal geen seksuele contacten had gehad. De andere kinderen hadden allemaal seks met personen van het andere geslacht. Dat blijkt althans uit interviews met de helft van de tieners, de andere helft moet hierover nog worden ondervraagd. Deze gegevens weerleggen de bewering van homofoben dat homo- en lesbische ouders hun kinderen zouden beïnvloeden om zelf homo of lesbisch te worden. Het is de bedoeling dat de kinderen op hun 25ste opnieuw ondervraagd worden.

Bron: Holebitext en The Rainbow Babies

Website NLLFS

Naar de dokter

Deze zomer worden in de grootste bevraging tot nu toe gegevens verzameld over seks, gezondheid en relaties bij mannen die seks hebben met mannen (MSM).

De resultaten van het Europees Man-tot-Man Internetonderzoek 2010 zullen gebruikt worden om programma’s over de gezondheid van MSM te verbeteren. In het onderzoek worden vragen gesteld over relaties, seksleven, risico’s, voorzorgsmaatregelen en het gebruik van gezondheidsdiensten. Een van de doelen is te onderzoeken of homoseksuelen en andere mannen die seks hebben met mannen toegang hebben tot hiv-testen en -preventie.

Het onderzoek wordt verricht door een internationale groep onderzoekers en mensen werkzaam in de gezondheidszorg bij instellingen voor de volksgezondheid, universiteiten en niet-gouvernementele organisaties, afkomstig uit 31 Europese landen. Ze houden zich bezig met de problematiek rond hiv, mensenrechten en de gezondheid van homoseksuelen.

De studie wordt gefinancierd door de Europese Commissie en wordt in Vlaanderen gecoordineerd door het Instituut voor Tropische Geneeskunde. Je hebt 20 tot 30 minuten nodig om de vragenlijst in te vullen.

Naar het onderzoek

Kameroen: 5 maand cel op basis van leeg dossier

In Kameroen werden op 25 maart twee mannen, Emile Mamougou Nkoa en Fabien Mbala, opgesloten in de gevangenis wegens ‘homoseksuele feiten’. Ze werden deze morgen tot 5 maand celstraf veroordeeld.

Beide mannen zitten sinds die dag opgesloten in de centrale gevangenis van Kondengui. De Kameroense ‘Association pour la défense de l’homosexualité’ (ADEFHO) werd pas begin mei bij het dossier betrokken. De feiten speelden zich af in Yaoundé.

Ruzie

Volgens ADEFHO is Emile getrouwd, terwijl Fabien nog bij zijn ouders woont. Beide mannen wilden met elkaar vrijen maar konden niet in een hotel of café terecht. Daarom trokken ze naar een bouwwerf. Na de vrijpartij eiste Fabien van Emile een financiële vergoeding. Emile tekende een schuldbekentenis, maar Fabien nam daar geen genoegen mee en graaide naar de gsm van zijn sekspartner. Beide mannen begonnen luid ruzie te maken, wat de aandacht trok van een patrouille van de gendarmerie. Toen de gendarmes te horen kregen wat er precies was gebeurd, namen ze de mannen mee voor een verhoor. Uiteindelijk werden de twee opgesloten in de gevangenis.

Willekeurige aanhouding

Emile Mamougou en Fabien Mbala moesten al op 26 maart, 9 april en 23 april voor de rechter verschijnen. Het eigenlijke proces startte op 14 mei. Beide mannen verklaarden onschuldig te zijn. Ze werden deze morgen tot 5 maand celstraf veroordeeld. ADEFHO is niet te spreken over deze willekeurige aanhouding. In Douala behandelt de vereniging momenteel ook nog een gelijkaardig dossier waarbij twee Kameroeners en een Australiër betrokken zijn. De groep hoopt dat de internationale gemeenschap en organisaties voor de mensenrechten en voor holebi’s ADEFHO willen steunen in deze dossiers.

Jan Beddeleem van WISH: “In een telefoongesprek met Meester Alice Nkom (foto) benadrukt de gerenommeerde advocate en bezielster van ADEFHO dat het dossier volledig leeg is en er in het dossier tegen deze twee jongeren geen enkel bewijs steekt van strafbare feiten. Alice Nkom is wat gewend: procedurefouten en aanklachten zonder grond zijn er legio, maar deze hoge graad van willekeur met de inmiddels gekende gevangenisstraf tot gevolg, is zeer verontrustend benadrukt ze.”

De man achter Alexandra

Mijn aandacht werd getrokken door deze foto, genomen op de ‘krantenverscheuractie’ van Alexandra Colen op 7 juni in Antwerpen. De man die Alexandra op de achtergrond nauwlettend in het oog houdt is Luk Vermeulen. Hij heeft een lange staat van dienst in de Vlaamse Beweging. Correctie: in het donkerbruine randje van de Vlaamse Beweging.

Voorpost en VMO

Voorpost is opgericht als de stootgroep van het Vlaams Belang, door de oprichter van het Vlaams Blok Karel Dillen samen met Luc Vermeulen, Luk Dieudonné en de voor negationisme veroordeelde VB-senator Roeland Raes. de rol van Vermeulen is ondermeer het in goede banen leiden van bijeenkomsten en acties zoals die van Colen. Vermeulen was ook een van de meest fervente militanten van de VMO, de Vlaamse Militanten Orde, die wegens haar geweldadige activiteiten ontbonden werd.

Van VMO naar Vlaams Blok

De oprichting van het Vlaams Blok werd door de VMO met enthousiasme begroet. “Toen Karel Dillen het leiderschap over het VB kreeg is de toestand voor alle Vlaamse militanten gaan veranderen. Wij hadden weer steun van een politieke partij” schreef het VMO-ledenblad in oktober 1980. In 1981 werd de VMO veroordeeld als privé-militie, wat in 1984 door het hof van Cassatie werd bevestigd. Bert Eriksson (foto), die er in interviews vlotjes voor uitkwam er fier op te zijn om zich Nazi te noemen en het Nationaal-socialisme als alternatief voor het kapitalisme verdedigde, ging voor een jaar de cel in. Op 6 januari 1985 verlaat Eriksson de gevangenis van Merksplas. Buiten wordt hij opgewacht door enkele tientallen strijdmakkers, waarvan sommigen met de Vlaams Blok-vlag, die voor hem de rode loper hebben uitgelegd. Nadien wordt zijn vrijlating gevierd in café Odal in Antwerpen, de kroeg van Eriksson. Onder de feestvierders bevindt zich Filip Dewinter. Deze beseft dat hij moet opletten met een openlijke band met Eriksson. Bij de crematie van de VMO-leider op 8 oktober 2005 hulde de partij zich in een opmerkelijk stilzwijgen. Voorpost was wel aanwezig, onder leiding van Luc Vermeulen, die toen bij het VB op de loonlijst stond.

Geweld

Vermeulen (op de foto naast Filip Dewinter) noemt zichzelf steevast ‘actieleider’. Het soort acties waarin hij in de loop der jaren betrokken was beperkt zich niet tot het zwaaien met vlaggen of het roepen van Vlaamse leuzen. Hij was betrokken bij een aantal gewelddadige incidenten met politieke tegenstanders. “Zelf ben ik principieel niet tegen het gebruik van geweld,” stelde Vermeulen in het Voorpostblad Revolte, “wat nog geen pleidooi is voor het gebruik ervan door de Vlaamse beweging de dag van vandaag.” Hij deed mee aan het molesteren van politieke tegenstanders, het in brand steken van linkse lokalen, verstoren van bijeenkomsten en culturele manifestaties die niet passen in de ideologie van het VB. Een overzicht van de activiteiten van VMO en Voorpost vind je op de site van Blokwatch.

Jonge Generatie

Vermeulen wordt nog steeds gewaardeerd om zijn organisatietalent bij activiteiten van het VB. Hij leidt ongeveer elke ‘ordedienst’ bij manifestaties die zijn sympathie wegdragen. Op de website van Barbara Bonte van het Vlaams Belang zien we dat hij graag zijn kennis overdraagt op de jonge generatie: “Vrijdag 26 maart aanstaande organiseert VBJ Koepel Antwerpen een sessie “rechten en plichten van de militant”. Luk Vermeulen, actieverantwoordelijke van Voorpost, zal ons komen toelichten wat een goed militant moet kennen en kunnen.” VB’er Karim Van Overmeire op zijn website: Karim_Vermeulen_001
“Vanavond had ik een debat in Aalst. Een wat bijzonder debat, want aan de overkant zaten geen vertegenwoordigers van andere partijen. Wel mijn goede vriend Luk Vermeulen. Het thema van het debat was dan ook: partij en beweging. Wat bindt het Vlaams Belang en Voorpost? En waar zit het verschil? Luk Vermeulen is de actieleider van Voorpost, maar werkt voor de partij. Ik ben zelf al sinds 1991 parlementslid voor het VB, maar ik ben zeer lang een actief lid van Voorpost geweest.”

Achter de schermen van Mikpunt

Je hoort er niet zoveel van, maar bij elke verkiezingscampagne zijn ze er weer: Mikpunt. Hun enige vijand is het Vlaams Belang. Een gesprek met Yvan Brys, een van de mede-oprichters van dit eigenzinnig groepje.

Hoe en wanneer zijn jullie begonnen?

Mikpunt heeft een voorgeschiedenis. In 1991 had het Roze Aktiefront al een folder verspreid met de belangrijkste homofobe uitspraken van het VB. In 1994 en 2000 nam de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (de Çavaria van toen) het over. In 2000 was er zelfs een tweetalige folder want het VB kwam toen ook op in Brussel. Daarin ondermeer een foto van de legendarische spandoek van Liever Spruitjes. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 haalde het VB in Antwerpen 33 procent van de stemmen. Mikpunt is opgericht naar aanleiding van de daaropvolgende gemeenteraadsverkiezingen van 2006. We vertrokken dus niet van nul. Het materiaal van het RAF werd samengelegd met het archief van Paul Borghs en we waren vertrokken.

Zijn jullie niet bang om mensen juist naar het VB toe te drijven?

Dat risico is er altijd. Maar je moet consequent zijn: als je de homofobie van het VB publiek maakt is dat voor iedereen toegankelijk. Maar we proberen wel gerichte campagnes te voeren. Dit jaar lukt dat vrij aardig via Facebook.

Het VB gaat merkbaar achteruit, worden jullie niet stilaan overbodig?

We hebben op een vergadering beslist dat we doorgaan tot het VB onder de kiesdrempel zit. We zijn dus blij met elke stem minder maar Dewinter zei deze week bij Phara dat elke extreem-rechtse partij in Europa op een vast percentage van ongeveer 11 procent terugvalt. Ik vind dat nog altijd griezelig veel. Maar we hebben intussen nog andere plannen.

Er staan op jullie website tientallen uitspraken van VB-mandatarissen waaronder een flink aantal uit de vorig eeuw. Zijn die stilaan niet irrelevant aan het worden?

Ja en neen. Ze hebben geen direct effect meer. Daartegenover staat dat ze wel het bewijs zijn van een homofobe mentaliteit die in de loop de jaren niet is afgenomen. Alleen komt die mentaliteit nu minder naar boven en dat heeft natuurlijk te maken met de actualiteit: grote verworvenheden zoals openstelling van het huwelijk en de anti-discriminatiewet zijn afgdwongen en daar ga je dus het VB niet meer over horen. Maar had Mikpunt die quotes en daden van het VB sedert begin jaren ’80 niet bijgehouden en publiek blijven maken zou niemand er nog van weten. Het VB zou dan heel gemakkelijk kunnen zeggen dat ze helemaal niets tegen ons hebben en eigenlijk nooit iets tegen ons ondernomen hebben; dat de homofobie enkel een fatasietje is van Alexandra Colen… Dat is het belang van Mikpunt. Het VB wil maar al te graag de geschiedenis uitwissen als het hen goed uitkomt. Als Colen weinig stemmen haalt kan het VB eventueel hun anti-holebi-imago laten ‘uitdoven’ zoals een VB-militant het zo mooi uitdrukte. Maar ze blijven natuurlijk wel tegen alle eisen en verworvenheden waar we 50 jaar voor gevochten hebben. Ze blijven dus gevaarlijk.

Colen is geen buitenbeentje?

Colen is na Annemans en Dewinter de grootste stemmentrekker in de provincie Antwepen. Het is duidelijk dat ze in deze campagne voluit gaat. Ze moet wel, want ze is lijstduwer. Dat wil zeggen dat ze heel veel voorkeurstemmen moet halen om verkozen te worden. Maar onderschat haar macht niet. Het is niet omdat Dewinter haar ooit heeft uitgescholden voor ‘puriteinse kwezel’ dat ze zich niet weet te handhaven. Ik denk dat Dewinter en Colen ‘koele minnaars’ zijn. Politiek gesproken dan. In een interview zegt ze de bewaakster te zijn van de lijn van Karel Dillen, de founding father van het VB. Dillen komt rechtstreeks uit de collaboratie. Er bestaat een foto waarop je hem kan zien terwijl hij de hitlergroet brengt. Samen met Tanguy Veys bewaakt ze de ideologie van het fascisme rond homoseksualiteit, abortus en euthanasie. Tegelijk toont ze zich trouw aan de rest van de partijlijn. Op het verkiezingscongres had ze het enkel over ‘de vreemdelingen’ en repte met geen woord over haar eigen thema’s. Zelfs tegenover haar directe achterban weet ze dus heel goed wat ze wanneer moet zeggen.

Hoe belangrijk zijn haar thema’s?

Politiek commentator Hugo De Ridder zegt in Humo dat heel wat CD&V-stemmers zo verontwaardigd zijn over het schandaal rond de seksuele misbruiken in de Kerk dat ze dat ze misschien wel eens voor een ander zouden gaan stemmen om de partij te treffen die het dichtst bij het kerkelijk apparaat staat. Colen speelt daar heel goed op in. Het amalgaam dat ze daarbij maakt tussen homo’s en pedo’s is uiteraard slecht voor de holebi/transgenderbeweging. Nu is de wetgeving rond holebi’s, abortus en euthanasie natuurlijk niet zomaar weg te blazen. Maar je kent partijen zoals de CD&V: als die nattigheid voelen zullen ze hun discours wel aanpassen en dat zal niet in ons voordeel zijn. Vergeet ook niet dat Colen in aarsbisschop Léonard een zeer invloedrijke bondgenoot heeft.

Stel dat partijen als CD&V, NVA of LDD homofobe standpunten zouden innemen, wat gaat Mikpunt doen?

Zoals gezegd zitten we vrij goed. Tijdens mijn korte loopbaan als medewerker van çavaria heb ik gemerkt dat de invloed van de holebi/transgenderbeweging redelijk goed verankerd is in die partijen. Reden te meer om het VB nog steeds als een speciaal geval te behandelen. De aanwezigheid van openlijke holebi’s en transgenders is daarbij een niet te onderschatten factor. Het is niet toevallig dat holebi’s in het VB het verbod krijgen om uit de kast te komen. Maar het is een feit dat çavaria bij die partijen een voet tussen de deur heeft en de CD&V-deur het meest knelt.

Hoe is Mikpunt eigenlijk onthaald door de beweging?

Met gemengde gevoelens. Meestal wordt een nieuwe groep met een algemeen handopsteken en applaus aanvaard op de algemene vergadering van çavaria. Bij Mikpunt was dat in 2007 niet zo. De grote meerderheid van de aanwezigen, bijna tachtig procent, steunde onze toetreding. Maar er waren toch dertien tegenstemmers en dertien onthoudingen. Het viel op dat vooral jonge mensen tegen stemden. Voor de stemming hadden ook een aantal mensen al gezegd dat ze bezwaar hadden tegen onze toetreding.

Hoe verklaar je dat?

Iemand merkte tijdens die vergadering op dat Mikpunt een organisatie met een politieke doelstelling is. Iemand anders merkte op dat we expliciet de naam van een politieke partij in onze doelstellingen vernoemen. Natuurlijk hebben we een politieke doestelling. Een heel ambitieuze doelstelling dan nog: het VB onderuithalen. Maar dat is een streefdoel over de partijgrenzen heen. Ooit hebben alle grote partijen, op initiatief van ondermeer Jos Geysels, Hugo Claus en Tom Lanoye, het ‘cordon sanitaire’ bedacht. Dat betekent dat alle politieke partijen er zich toe verbonden nooit en nergens met het VB een coalitie te sluiten. Gelukkig hebben ze dat toen gedaan. Anders had het VB flink wat stokken in de wielen kunnen steken, ik denk maar aan het fenomeen ‘weigerambtenaren’ in Nederland: ambtenaren die weigeren een huwelijk tussen twee mannen of vrouwen af te sluiten. Dat zou gesneden brood zijn voor iemand als Alexandra Colen. Als je A zegt moet je B zeggen: waarom niet met het VB? In ons geval omdat het VB extreem homofoob is en je daar dus beter ook niet voor stemt. Het is de logica zelve dat de beweging dan een groep heeft die zich daarmee bezig houdt en dat die groep daarvoor de nodige medewerking krijgt van de andere groepen.

Hoe verklaar je de reserve bij de jongeren op die vergadering?

Ik begrijp dat wel. De huidige generatie jongeren is opgegroeid met het idee dat een partij als het VB de gewoonste zaak van de wereld is. Ik heb als jonge gast groepjes als VMO en Were Di bezig gezien. Ze waren openlijk nazistisch, met hakenkruisen en al. Die groepjes leken sterk op wat je nu overal in Oost-Europa ziet opduiken bij Prides. Ze dragen allemaal dezelfde T-shirts en bordjes met een verbodsteken waarin twee neukende mannetjes staan (foto genomen op de Baltic Pride) VMO en Were Di bleven marginaal want de bevolking had nog het besef wat de nazi’s hadden aangericht. Daaruit is het VB ontstaan. De paramilitaire uniformen werden vervangen door maatpakken. Eigenlijk zou iedereen de reportage ‘La Face Cachée du VB’ moeten bekijken. Daarin wordt gedetailleerd aangetoond dat het VB eigenlijk een moderne nazipartij is.

Hoor je soms van holebi’s die toch voor het VB stemmen ook al weten ze dat het een homofobe partij is?

We krijgen inderdaad reacties van mensen in de trant van: ‘Ik weet dat het VB homofoob is, maar ik vind dat eerst het vreemdelingenprobleem moet worden opgelost en dus stem ik toch voor hen’. Je wordt dus geconfronteerd met botsingen tussen holebi’s en allochtonen die kiezers naar het VB drijven. Dat is een probleem waar we de komende maanden over gaan nadenken en proberen tot een strategie te komen.

Wat als het VB morgen plots de koers 180 graden zou wijzigen en holebi’s en transgenders voluit steunen omdat dit meer stemmen oplevert?

Dat is een van de punten waarop we in Mikpunt regelmatig terugkomen. Wat ik in deze campagne zie gebeuren is het dubbele gezicht dat opnieuw getoond wordt: Colen speelt volop de homofobie uit, Dewinter zegt dat homo’s welkom zijn in zijn partij. Mijn persoonlijke mening is dat dit nog een tijd zo zal blijven. Als we door het VB over de bol geaaid worden gebeurt dat heel gericht. Toen enkele verdwaalde VLD’ers het nodig vonden om holebi’s een onveiligheidsgevoel aan te praten en daarmee in de krant kwamen kregen ze dezelfde dag nog een artikel op de site van het VB. Bevolkingsgroepen tegen mekaar opzetten is hun geliefkoosde tactiek.

Wat zijn jullie plannen voor de nabije toekomst?

Op de conferentie van ILGA Europa op Malta vorig jaar werd door de Zweden het voorstel gedaan om het dit jaar over het racisme bij holebi’s en transgenders te hebben. Vermits we met Mikpunt op hetzelfde probleem botsen gaan we dit jaar naar de conferentie in Den Haag. We gaan proberen dat goed voor te bereiden zodat we onze bijdrage kunnen leveren aan de discussie.

Volgens berichten op een van de anti-Colen Facebookpagina’s zou een zekere Jens Incognito in het campagneteam van Colen zitten en zelf homo zijn. Commentaar?

Ik weet daar te weinig over. Maar als het klopt, als Jens homo of bi is, dan hoop ik dat hij snel mensen tegenkomt die hem aanmoedigen zichzelf te zijn. Colen is wel de laatste persoon om je als homo goed bij te voelen. Jens volgt wel strict de partijlijn: wie homo is in het VB mag daar niks mee doen. Tenzij iets heel negatiefs, zoals hij nu aan het doen is.

Als je Alexandra Colen iets zou mogen toewensen, wat zou dat dan zijn?

Een lesbische dochter die mee de L-Day organiseert.

Een copie van ‘La Face Cachée du VB’ word je gratis opgestuurd als je ze aanvraagt via holebiplus@skynet.be

VRT knuffelt Dewinter

“Homo’s worden perfect aanvaard in onze partij” verklaart Dewinter aan Tim van de VRT. Hij wordt nog net niet geknuffeld… Hoe bedriegelijk kan je zijn als VB’er? U ziet het hier.

Misschien toch nog even checken bij Mikpunt of dat wel klopt!

Girlpower op poëziewedstrijd

Merhaba is een landelijke organisatie van en voor vrouwen en mannen met roots in de Maghreblanden, het Midden-Oosten en Turkije die zich aangetrokken voelen tot mensen van dezelfde sekse en/of vragen hebben over hun seksualiteit of genderidentiteit. Ze organiseerden de poëziewedstrijd ‘Liefde Breng ons Dichter’. Voor het eerst was de wedstrijd onderverdeeld in 2 categorieën. In beide categorieën grepen de vrouwen de macht.

Griet Buysse uit Zonhoven (Limburg) won in de categorie “jonger dan 25” met ‘Rand’, een gedicht over de tweestrijd tussen gevoel en verstand. Ze was ook al genomineerd in een wedstrijd van het Holebihuis Vlaams Brabant. “Ik had na mijn eerdere positieve ervaring gehoopt bij de genomineerden te zijn, maar vond het verrassend heerlijk om uiteindelijk voor het eerst als winnaar uit de bus te komen”.

Aicha Mazouzi uit Anwerpen was de verrassende winnares in de categorie volwassenen. Met het kort en krachtige “Ontkenning” wist ze de jury te charmeren. “Dit gedicht gaat over iemand die een masker opzet”, zegt Aicha “Ik denk dat iedereen zich kan terugvinden in het gedicht, ieder van ons heeft wel eens moment gehad dat men stiekem droomde van een ander wereld, een wereld waar men zichzelf kan zijn”.

Aicha is van Marokkaanse afkomst, moslima en hetero. “Ik ben zelf allochtoon van Belgische nationaliteit en draag een hoofddoek. Ik ben op verschillende plaatsen gediscrimineerd geweest, het is heel vermoeiend om je te moeten verantwoorden voor wie je bent. Ik ben er zeker van dat dit gedicht ook homo’s en lesbiennes aanspreekt – zij moeten meer dan wie ook weten hoe het voelt om geklemd te zijn tussen twee werelden.”

De wedstrijd is een initiatief van Merhaba en een coalitie van organisaties van etnisch-culturele minderheden en holebiorganisaties : CDF, CitaDelle, KAV-Intercultureel, Kifkif, Minderhedenforum, SAMV – Steunpunt Allochtone Meisjes en Vrouwen, Regenbooghuis Brussel, Roze Huis Antwerpen, Casa Rosa Gent, Holebihuis Leuven, Polaris Oostende, het Nieuwe Huis Limburg, True Colours en Wel Jong Niet Hetero.