De booschap van deze jongeman is duidelijk: je moet mij niet hebben, doe iets aan homofobie. “Çavaria eist een versnelde uitvoering van het actieplan tegen homo- en transfoob geweld en vraagt verduidelijking van de Brusselse politie.” zo las je op de facebookpagina van çavaria-coördinator Yves Aerts en op de webpagina van Zizo. Een reactie op de klacht van Jonatas Baptista, een student aan de KU Leuven.

Volgens de jonge Braziliaan vond het incident zaterdagnacht kort voor middernacht plaats, toen hij met twee vrienden over de Grote Markt liep. “Twee jongens die met hun vriendinnetjes voorbijliepen, maakten ons uit voor ‘flikkers’, zegt de jongeman, “en toen ik aan mijn vriend vroeg wat er scheelde, greep één van hen me bij de schouder en begon me te slaan. Ik kreeg twee vuistslagen en mijn bril brak terwijl de meisjes ermee stonden te lachen. Mijn vriend kreeg ook een slag en rende naar twee agenten die wat verder stonden.” De agressieveling ging er vandoor maar volgens de jonge Braziliaan weigerden de agenten – die 20 meter verder stonden te kijken – iets te ondernemen. “Eén van hen zei me dat ik moest zwijgen of dat hij de volgende zou zijn die me een klap zou geven. Toen we probeerden uit te leggen wat er gebeurd was, zeiden ze dat ze wel wat anders te doen hadden.” Op Facebook zegt Baptista dat de twee agenten hem vertelden zelf naar het ziekenhuis te gaan voor een medisch attest. “Dat is de procedure”, zou hij te horen hebben gekregen. “De politie geeft je het gevoel dat jij de crimineel bent en niet het slachtoffer van een afschuwelijk misdrijf.”

Homofobie en Racisme

En uiteraard heeft de politie, na de klacht van Baptista, ‘een dossier geopend’. Zo eindigt de verslaggeving over dergelijke incidenten altijd. En er komt weer een ‘intern onderzoek’. Zeer intern, meestal.  Het valt op dat machtsmisbruik en geweld ook meer en meer vastgesteld worden bij de politie zelf.  In Brussel werden agenten van de spoorwegpolitie onlangs vervolgd omdat ze daklozen mishandelen. Hun advocaat sprak van groepsdruk vanuit een machomentaliteit. Een vluchtig bezoek aan een Antwerps café vlak voor een vergadering veranderde voor Elisabeth Sekanabo (foto) in een nachtmerrie. Ze werd racistisch behandeld en kreeg zelfs klappen, maar toen de politie er bij kwam, werd zij opgepakt en vier uur vastgehouden. Er kwam een protestmars.

We gooien er nog een meldpuntje tegenaan

Toevallig kwam de regering maandag  met iets nieuws. Binnenkort komt er in elke politiezone een meldpunt voor slachtoffers van homofobie en cyberpesten. Minister van Justitie Annemie Turtelboom en Minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet willen dat politie en justitie ook nauwer gaan samenwerken rond haatmisdrijven en discriminatie. Politieagenten en magistraten krijgen een opleiding om slachtoffers op te vangen. Dat is niks te vroeg, want het aantal inbreuken stijgt. Dat wist de commissaris-generaal van de federale politie Cathérine De Bolle ons met een uitgestreken gezicht te vertellen. Het meldpunt moet slachtoffers ‘vertrouwen schenken’ en hen aanmoedigen om sneller klacht in te dienen. 

Het zwevende plan Milquet

Die meldpunten komen ons intussen flink de strot uit. Toen Jonatas Baptista in mekaar geslagen werd stond het ‘meldpunt‘ twintig meter verderop…  Dit soort initiatieven gaan ook meestal gepaard  met een preek in de trant van ‘U moet eerst héél veel melden hoor, anders kunnen we geen beleid opstellen’. Hoe lang gaat dat nog duren? Iedereen kent het probleem van homo- en transfoob geweld. Er is een actieplanplan tegen homofoob en transfoob geweld, ook wel het plan Milquet genoemd, dat grondig is bestudeerd en uitgewerkt met de medewerking van organisaties zoals çavaria.  Voer het uit.  Waar zit dat plan intussen?  Ik vernam dat het ergens zou rondzweven in de kantoren van het CGKR, bij een beleidsmedewerker wiens hoofd allicht al meer naar de komende verkiezingen staat. Komt er eigenlijk nog iets van voor Di Rupo binnenkort de boeken neerlegt?

Samen met de Walen en de Brusselaars

Het wordt hoog tijd dat de LHBT-beweging wat spierballen laat zien. Niets zo handig als een verkiezingscampagne om dat te doen. Partijen moeten  zich engageren om het plan Milquet als basis te nemen voor een beleid tegen homo- en transfoob geweld in de regeringen die na de verkiezingen zullen gevormd worden. Partijen die dat weigeren moeten gewoon worden geboycot. Zo simpel is dat. We weten dat de vrijgestelden van de koepelorganisaties meestal onder druk staan van politici om vooral niet te ongeduldig te zijn: “Want er komt zeker een beleid hoor, maar U weet hoe ingewikkeld dat is” Dat soort verlammende praatjes wordt iets minder gemakkelijk verkocht in verkiezingstijd.  Samenwerking over de taalgrens mag ook al eens. Vincent Bonhomme van de Waalse koepelorganisatie Arc-en-Ciel vindt alvast ook dat het plan Milquet er moet komen: “2013 is ook het jaar dat er een interfederaal plan voor de strijd tegen homofobie en transfobie werd aangenomen. Een plan waarbij we nu wachten op concrete acties. Er zijn op niveau van justitie maatregelen genomen die moeten leiden tot een betere klachtenbehandeling (met een referentie-commissaris bijvoorbeeld) maar op het niveau van discriminatie, preventie en sensibilisering beweegt er niets. Wij wachten”

In de oven

Het plan Milquet is klaar om in de oven gezet te worden, het heeft lang genoeg de koelkast gezeten. Niet dat er niks meer aan kan verbeterd worden. Zo wordt er veel te veel ingezet op repressie. Daders van homo- of transfobe misdrijven in de gevangenis laten wegrotten zal hen echt niet van hun fobie afhelpen.  Een democratische samenleving heeft een moderne aanpak nodig op het vlak van dader én slachtofferhulp en zoekt naar herstel en verzoening.  Een oorlogssfeer creëren tussen daders en slachtoffers mag dan de natte  droom zijn van NVA en Vlaams Blok, het is nefast voor de democratie en het samen leven van mensen.

Mogen we binnenkort een gezamenlijke verklaring van de koepelorganisaties verwachten? Met een oproep tot actie in verkiezingstijd rond het plan Milquet? Het zou mooi  zijn. Een beweging die haar achterban echt in beweging zet voor het belangrijkste strijdpunt van het moment. Dat moet van de campagne voor de antidiscriminatiewet geleden zijn dat we dat nog hebben mogen meemaken.

Lees ook:    

Het verhaal van Jonatas Baptista

Wat ging er nu ook alweer gebeuren tegen homofoob geweld?

De nacht van vrijdag op zaterdag  is er opnieuw een geval geweest van homofoob geweld in Gent in de omgeving van het bekende homocafé Barrazza. Het zoveelste.  Wat doet de overheid?

Dennis De Roover schrijft in een eerste reactie op de website van Zizo: “In de berichtgeving over homofoob geweld in de media wordt er vaak gesproken over een toename van het homofoob geweld op basis van de gestegen meldingen van incidenten. Dat is echter een conclusie die je niet kunt maken. Wel is er de afgelopen jaren actief campagne gevoerd om homofoob geweld te melden en die inspanning leiden kennelijk tot een grote bereidheid om geweld te melden, wat een zeer goede zaak is. De werkelijkheid is dat niemand weet of met zekerheid kan zeggen of homofobe agressie toeneemt. Hoe je het ook draait of keert, ieder incident is er een te veel.” Geen woord over het plan Milquet. Ook Michiel Vanackere is in zijn reactie op het VTM-nieuws helemaal vergeten dat Milquet en Di Rupo hem beloftes hebben gedaan in 2012. Het lijkt wel alsof men zich erbij heeft neergelegd dat homo’s in mekaar geramd worden.

Angst en onbegrip

Er is niet alleen de grotere bereidheid om het geweld te melden, er is ook de angst.  Ik las op Facebook volgende commentaar van een 17-jarige jonge homo: “Het feit is dat als er homoseksuelen of transgenders of lesbische of bi’s worden aangevallen ze de daders een fixe boete moeten geven. Maar wat gebeurt er nu eenmaal? NIETS. van alle parlementsleden die zeggen dat ze de wet van ”gaybashing” gaan aanpassen en hun boetes gaan geven is dit geheel gewoon zever in pakskes. Van alle mensen die hier in Aalst, Gent, Antwerpen of waar dan ook te maken hebben met gaybashing heb ik nog geen een gehoord dat die een schadevergoeding hebben gekregen. Of  de gaybashers dat die een boete krijgen. Gaybashing zal nooit stoppen. het zal nog verergeren met de jaren. Het komt zelfs tot op het punt dat ge gewoon ’s avonds niet eens meer deftig als u eigen u zelf naar buiten kunt komen zonder aangevallen te worden. Ik ben 17 en zou normaal elk weekend kunnen of moeten uitgaan maar ik ga gewoon NIET of zeg maar NIET meer doordat ze meer en meer mensen aanvallen.” 

Het pleidooi om homofoob geweld aan te geven kennen we intussen al. Het lijkt meer en meer een drogreden te worden (“We hebben onvoldoende cijfers waarop we een beleid kunnen baseren”) om niets te doen.  Mensen begrijpen niet waarom er niet gewerkt wordt aan een beleid dat homofobie uit de wereld helpt. Ik begrijp dat trouwens ook niet.

Er moest eerst een moord gebeuren…

In mei 2012 werden de grote tenoren van de LHBT-beweging ontvangen (foto) door de regering. Toen heette het nog dat dat er zes maanden later een plan tegen homo- en transfobie op tafel zou liggen: het plan Milquet. Die bijeenkomst kwam er niet zo maar: ze viel tussen de dag van de moord op Ihsane Jarfi en de pride. Di Rupo moest wel iets doen: hij wou kusjes krijgen op de pride,  geen verwensingen. Het duurde iets langer. Eind januari 2013 werd het plan voorgesteld, na een consultatie van het middenveld.

De woordvoerders van çavaria en Wel Jong Niet Hetero reageerden opgelucht in mei 2012. Zizo meldt:  “We hebben de indruk dat hier vandaag een belangrijk startschot is gegeven”, vertellen beide woordvoerders na afloop van de vergadering, “en we hopen nu dat alle betrokkenen blijven lopen tot we aan de finish zijn.” Het leek de excellenties wel menens, want Joëlle Milquet vroeg om volgende maand al opnieuw samen te zitten om de vorderingen te bespreken. “En dat moet ook”, zegt Yves, “want die zes maanden zullen snel voorbij zijn.” “We tellen al af”, vult Michiel aan.

We zijn nog altijd aan het aftellen…

Intussen is er nog niet echt veel gebeurd. Eind november werd de bestaande discriminatiewet uitgebreid  naar genderidentiteit en genderexpressie. Op Vlaams niveau kwam Pascal Smet met enkele maatregelen, waaronder een actieplan tegen homofobie in de sport en een lesmap voor het lager onderwijs. Van een systematische uitwerking van het plan Milquet is echter nog geen sprake.

Dat ligt niet alleen aan de regeringen van dit land. De holebi- en transgenderbeweging  mist leiderschap en kordaatheid.  Men doet zo maar wat. Althans, dat komt zo over. Het is best fijn om te lezen dat Jeroen Borghs een sportjournalist zijn vet geeft, en het machogedrag van Michiel Vanackere, die plompweg zegt dat hij liegt tegen het Rode Kruis over zijn homoseksuele geaardheid en willens nillens toch bloed geeft levert hem op Facebook heel wat likes op. Maar daarmee zet je geen structurele stappen vooruit.  Meer nog: je zet er de beleidsmakers mee uit de wind. Ik wil in 2014 wel eens iets anders zien.

Gedaan met aftellen. Actie! 

Drie voorstellen om het te doen vooruitgaan  

1. De koepelorganisaties (çavaria, Arc-en-Ciel, Rainbowhouse…) zetten de realisatie van het plan Milquet als topprioriteit op hun agenda en maken er een verkiezingsthema van.  Ze eisen van  alle politieke partijen dat ze de realisatie van het plan Milquet en de implementatie ervan op alle politieke niveaus (van federaal tot gemeentelijk) zullen steunen en/of mee uitwerken. Partijen die dat weigeren hoeven niet op de stem van holebi’s en transgenders te rekenen.

2. Er komt een task force die waakt over het realiseren van punt 1, samengesteld uit vrijwillig(st)ers en verantwoordelijken uit de koepelorganisaties.

3. De task force organiseert in de eerste helpt van 2014 een congres rond het plan Milquet.  Dat congres wordt een oefening in participatieve democratie. De taks force stelt een rapport voor waarin alle stappen die reeds zijn genomen worden toegelicht en geanalyseerd.  Het plan wordt tegen het licht gehouden en bijgewerkt door mensen uit de basisgroepen. De task force stelt ook een actieplan op om de regering blijvend onder druk te zetten. Gedaan met aftellen. Eisen worden enkel gerealiseerd onder druk. We beschikken niet over brandspuiten met schuim zoals de brandweer, maar we bedenken wel andere actievormen.

Nelson Mandela is niet meer. U heeft dat allicht vernomen. Ze stonden allemaal te drummen om een stukje mee in de belangstelling te komen bij zijn dood.  Als je sommige media en sommige politici moet geloven was Mandela een soort van super zwarte piet die weliswaar tegen apartheid streed maar vooral water en vuur probeerde te verzoenen. 

Het apartheidsregime ging in de eerste plaats ten onder aan de gewijzigde krachtsverhoudingen in de regio en in het land zelf, en niet omdat politieke leiders plots andere gedachten kregen en gelukkig goede onderhandelaars waren. Mandela was communist, lid van het Centraal Comité van de Zuid-Afrikaanse communistische partij.  Dat zijn visie en politieke strategie de belichaming waren van een zeer goed georganiseerde politieke beweging, wordt uit beeld gehouden. Alle aandacht gaat naar zijn goedaardig karakter. Ik ga dat hier even laten tegenspreken door enkele mensen met kennis van zaken.

Peter Mertens: “Een groot voorbeeld verdwijnt uit mijn leven”

“It always seems impossible until it’s done”, met die woorden van Nelson Mandela eindig ik vanavond onze GoLeft meeting. Nauwelijks een uur later verneem ik dat Nelson Mandela is heengegaan. Hoe onwezenlijk kan het zijn. Daarmee verdwijnt een groot voorbeeld uit mijn leven. Een man die me vanuit de gevangenis op Robbeneiland tot actie wist aan te zetten. Als 17-jarige zag ik Cry Freedom over Stephen Bantu Biko, luisterde ik naar Free Mandela van The Specials, verkocht ik mee de plastieken badges met de zwarte vuist tegen apartheid en verzette ik me tegen de pro-apartheids-Protea-clan van onder meer André Vlerick (vicevoorzitter Kredietbank), Léon Rochtus (oud-directeur van de Bank van Parijs en de Nederlanden), Karel Dillen (Vlaams Blok), Jef Valkeniers (Volksunie/VLD), en Bob Maes (senator Volksunie/N-VA). Nooit hebben ze enige spijt betuigd voor hun steun aan het apartheidsregime, nooit. 

Voor ik me opnieuw te boos maak, terug naar Mandela. Veel later, in 1997 op het Wereldjongerenfestival in Cuba, merkte ik in gesprekken met Zuid-Afrikaanse en Cubaanse studenten de diepe verbondenheid van het Cubaanse volk met de strijd tegen de apartheid, de grote vriendschap tussen Mandela en Fidel Castro, en ook het belang van de vernietigende nederlaag die Angola en Cuba in Cuito Cuanavale in 1987 aan het apartheidsregime toebrachten. “Zolang armoede bestaat, is er geen vrijheid”, zo zei Nelson Mandela. En nog: “Als je jezelf recht in de ogen kunt kijken, dan kun je onbevreesd een leeuw tegemoet treden, omdat die respect heeft voor iemand met zelfvertrouwen.” Free Free Mandela! Long Live Madiba!

genoteerd op facebook.

 

Tom Lanoye: “Excuses van Cameron”

Zuid-Afrika is een democratisch model geworden met een van de modernste grondwetten ter wereld. In een van de eerste artikelen staat dat elke discriminatie van ras, gender en geaardheid moet bestreden worden. Het werd ook een van de eerste landen waar homohuwelijken en homo-adoptie mogelijk werd. 

Het lijkt er nu op dat iedereen zeer eensgezind is over Mandela en hoe ongelooflijk hij was, en dat vind ik wel vreemd. In het Westen moeten wij ons toch durven af te vragen waarom hij dan wel 27 jaar in de bak heeft gezeten. Het had niet veel gescheeld of men had die ‘heilige‘ toen opgehangen. En het waren echt niet alleen domme Boeren die zo’n groot mens zo lang hebben opgesloten. Westerse landen steunden dat fascistische en racistische regime omdat ze er tijdens de Koude Oorlog tegen de communisten een goeie politieagent in zagen.
De Britse premier Cameron oreert vandaag over de geweldige Mandela, maar zou het niet gepaster zijn dat hij verontschuldigingen aanbood voor wat Margaret Thatcher eerder zoal zei over het ANC en Mandela als een bende terroristen?

Een beter eerbetoon dan al het gedoe over het icoon Mandela zou een inschatting zijn van zijn reële palmares als politicus: hij was een koppig man die goed leiding gegeven heeft, en die zwaar onderhandeld heeft. En ook fouten gemaakt heeft: hij heeft een aantal misschien te grote toegevingen gedaan. “Mandela heeft zijn huid niet duur genoeg verkocht” hoor ik van veel jonge zwarten, die Patrice Lumumba nog meer vereren dan Mandela.

Genoteerd in Humo van 10 december en De Morgen van 7 december 2013.

Gewapende strijd was cruciaal

 De meeste wereldleiders namen pas afstand van het apartheidsregime toen duidelijk werd dat het geen stand kon houden tegen het groeiend volksverzet. Mandela was en blijft voor alles het symbool van onbuigzame strijd. Een strijd die deels ook gewapend verliep en succesvol was dankzij de wereldwijde solidariteit.

Terwijl Mandela en zijn kameraden in Robbeneiland geïsoleerd zaten, woedde de machtsstrijd tussen het apartheidsbewind en de bevrijdingsbeweging ANC op volle kracht. Umkhonto we Sizwe (de gewapende militaire vleugel van het ANC)   trainde de toestromende rekruten in haar basissen in Tanzania, Zimbabwe, Mozambique en Angola. De militaire acties, uitgevoerd vanaf grondgebied in Mozambique, Swaziland en Lesotho, brachten opschudding en onzekerheid teweeg in regeringskringen in Zuid-Afrika.

Ondertussen destabiliseerde Zuid-Afrika heel Mozambique door zijn steun aan de rechtse terreurorganisatie Renamo. Het Zuid-Afrikaanse leger voerde twee decennia lang een agressieoorlog tegen Angola en drong door tot ver op het Angolese grondgebied. Angola bood weerstand met daadwerkelijke steun van Cuba dat er tussen 1975 en 1989 met een permanente troepenmacht van meerdere tienduizenden aanwezig was (in totaal zouden hieraan 300.000 Cubaanse soldaten deelnemen).

Uiteindelijk brachten Angola en Cuba in 1987 in Cuito Cuanavale een vernietigende nederlaag toe aan het apartheidsleger. Tegelijk bevrijdden de Angolese en Cubaanse strijdkrachten de zuidelijke provincies van Angola die twintig jaar door Zuid-Afrika bezet waren. In augustus 1988 verlieten de laatste elementen van het Zuid-Afrikaanse leger het grondgebied van Angola. De nederlaag in Cuito Cuanavale betekende een omwenteling voor de krachtsverhoudingen in de regio: vanaf dan was de agressie gebroken en was Zuid-Afrika in het defensief gedwongen. Samen met de voortdurende strijd in Zuid-Afrika zelf en de wereldwijde anti-apartheidscampagne zou het regime niet lang meer kunnen standhouden.

Paul Vanlerberghe en Tony Busselen in Solidair

Mandela over…

De Verenigde Staten: “Als er één land in de wereld is dat onnoemelijke wreedheden heeft begaan is het wel de Verenigde Staten van Amerika. Mensenrechten interesseren hen niet.”

De oorlog in Irak: “Het enige wat meneer Bush wil is de Iraakse olie”.

Cuba:  “Vanaf de eerste dag is de Cubaanse revolutie een inspiratiebron geweest voor alle vrijheidslievende volkeren. Wij bewonderen de offers die het Cubaanse volk heeft gebracht voor het behoud van hun onafhankelijkheid en soevereiniteit, oog in oog met de verdorven en georkestreerde campagne die als doel heeft de Cubaanse revolutie te vernietigen.”

Bron: Buzzfeed

 

EXTRA  

De geest van Mandela is ook terug te vinden in de manier waarop Jan Beddeleem op de mensenrechtenconferentie naar aanleiding van de World Outgames (Antwerpen, 2013)de slotverklaring voorstelde.

 

Patrice Lumumba is een Congolese vrijheidsstrijder die met de medeplichtigheid van agenten van de Belgische en de Amerikaanse regering werd vermoord.

Mandela speelde ook een rol in de strijd tegen aids: “Hoewel hij tijdens zijn presidentschap de ernst van de problematiek nog niet inzag, groeide hij later uit tot één van de gezichten in de strijd tegen aids. Terwijl zijn opvolgers Thabo Mbeki en Jacob Zuma nog knullig communiceerden over de epidemie, zette Mandela zich tijdens zijn pensioen succesvol in tegen het stigma van aids. Met zijn morele autoriteit was niemand beter geschikt om de Zuid-Afrikanen ervan te overtuigen dat aids geen taboe hoeft te zijn.” schrijft Janus Verrelst.

Ik speelde zelf een bescheiden rol in de strijd tegen apartheid en het aandeel van de LHBT-beweging daarin. In 1987 legde ik contacten met Zuid-Afrikaanse holebi-organisaties en we organiseerden een solidariteitsavond in Antwerpen en Brussel met de zwarte homo-activist Alfred Machela.

Çavaria reikt op 18 januari 2014 voor de tweede keer haar awards uit. U kan daar mee voor stemmen. Of ik suggesties heb? Uiteraard heb ik die. En niet de minste. 

Vroeger noemde men dat de homofobie en homofolieprijzen maar die zijn intussen vervangen door twee andere titels. Geen negatieve prijs meer. Mensen berispen omdat ze homofobe daden of uitspraken op hun geweten hebben, daar doet çavaria niet meer aan mee.  Wat zijn we toch lief geworden de voorbije jaren… Maar goed. Twee awards dus.  Zizo-hoofdredacteur Dennis De Roover legt het even uit: “De media award is bedoeld voor tv-programma’s, radioshows, tijdschriftenrubrieken, auteurs, krantenredacties, uitgeverijen, productiehuizen, enzovoort, die het afgelopen jaar het holebi- en transgenderthema op een positieve manier aan bod lieten komen. De campaign award reiken we elk jaar uit aan de beste holebi- en transgender gerelateerde campagne. Dit kan een protestactie zijn, een postercampagne, een fundraisingsevent, enzovoort.”

Hieronder mijn selectie.

Campaign Award                         

BBTK ondersteunt plan Onkelinx

Laurette Onkelinx lanceerde onlangs een plan rond hiv waarin ook nadrukkelijk wordt opgeroepen om je hiv-status zo weinig mogelijk te verbergen. Vertel het dus maar aan je vrienden en familie, op je werk… Rapper gezegd dan gedaan, hoor ik U al denken. De vakbond springt ter hulp. Onder het motto: ‘Hiv en discriminaties: BBTK werpt 10.000 brochures (mét condooms) in de strijd’ voerde de BBTK (dat is de bediendenvakbond van het ABVV) op 29 november (op de vooravond van 1 december, Wereld Aids Dag) een actie waarbij 10.000 folders werden verspreid aan bedrijven.  BBTK wil heel duidelijk mensen met hiv steunen in hun coming-out en wijst op de juridische bescherming waar ze recht op hebben: “Nochtans bestaat er een juridisch kader om seropositieve werknemers te beschermen tegen discriminatie (bij aanwerving, of als reden voor een ontslag) en om hun privéleven en gezondheidstoestand te beschermen. Het plan is dat BBTK-afvaardigingen, onder meer zij die deelnemen aan deze actiedag, dit onderwerp op de agenda plaatsen van de Comités voor Preventie en Bescherming op het Werk. Zo kan er samen met de werkgever een stand van zaken worden opgemaakt.” Die ondersteuning is nodig en strijd tegen de maatschappelijke stigmatisering van de seropositieve werknemers is hoogst noodzakelijk. Dat blijkt uit resultaten van recente enquêtes over de leefomstandigheden van mensen met HIV in België. De helft van de ondervraagde personen zwijgen op het werk over hun seropositiviteit. 7 % kreeg problemen toen ze het vertelden: een geweigerde job of promotie of zelfs ontslag. 

De folders werden verspreid op volgende locaties: Hoofdzetel Carrefour (Brussel), Nike distributiecentrum (Laakdal), Voorzorg, Vivium, SNT Belgium, Onafhankelijk Ziekenfonds, PSA… (Antwerpen) en het KBC-kantoor op de Grote markt van Brussel. Dat verdient een Campaign Award. Ook nog het vermelden waard is dat de BBTK al enkele jaren een vergelijkbare campagne van hun mede-syndicalisten in Zuid-Afrika ondersteunt. Hier kan je de BBTK-brochure over hiv downloaden.

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Media Award                         

Lyle Muns komt uit de kast als escort

Het is een fenomeen waar we niet rond kunnen: jongeren die zich prostitueren. Om hun studies te betalen, Om eens op reis te kunnen gaan… maar vaak ook uit extreme armoede omdat ze dakloos zijn of hier als asielzoeker zijn beland. Voor Lyle Muns zijn de levensomstandigheden niet dramatisch. Hij is niet arm. Toch zal het wel even slikken geweest zijn vooraleer hij publiek maakte dat hij ‘het doet voor geld’. Je leest zijn motivatie op zijn blog: “Al trillend typ ik deze post. Ik ben nerveus, bang zelfs. Hoe zal mijn omgeving reageren? Zullen toekomstige werkgevers dit lezen? Wat vindt de wetgever hiervan? Ik weet het niet, maar zal er snel genoeg achter komen. Ik wil het namelijk niet meer geheim houden, kan het niet. De keuzes die ik maak, maak ik in eer en geweten. Ik zie niet in waarom ik me zou moeten schamen voor wat ik doe. Ik ben sekswerker, hoer, prostitué, tippelaar of hoe je het ook noemen wil. Ik verdien geld met seks en dat is goed. Zo, het hoge woord is eruit.” Lyle was op dat moment ook nog eens voorzitter van de Vlaamse Scholierenkoepel(VSK), wat voor extra commotie zorgde. Hij heeft vast en zeker een taboe doorbroken en daarvoor verdient hij de Media Award.

Lyle kreeg een pak positieve reacties op zijn coming-out. Eén verzuurde reactie kwam… van een lid van de NVA. David Dessin  trekt in een opiniestuk in De Standaard van leer tegen Lyle. Lekker schelden op de hoeren, overgoten met een intellectueel sausje.  En uiteraard is de kern van  zijn betoog “dat seksualiteit binnen een duurzame relatie moet worden beleefd.” Het meest beschamende en kwetsende schrijfsel dat ik het voorbije jaar onder ogen kreeg. De NVA gaf wel meer blijk van haar bekrompen visie op seksualiteit. Voorzitter Bart De Wever krimpt ineen als er ook maar de mogelijkheid in de lucht hangt dat hij daar een vraag over krijgt en NVA-jongere Laurens Himpe gaat graag in zee met het extreem-katholieke KVHV (die pleit voor een pil tegen transseksualiteit en publieke aanvallen lanceert op jongerengroep Verkeerd Geparkeerd) en steekt een waarschuwend vingertje op naar holebi’s en transgenders om hen te behoeden voor een “losbandig” leven.  Bart De Wever steekt het trouwens niet onder stoelen of banken dat hij een grondige afkeer heeft van de grote seksuele vrijheden – en een grotere bespreekbaarheid daarvan –  die er sedert de jaren ’60 zijn gekomen en dat hij terug wil naar de katholieke hypocrisie van de jaren ’50 en vroeger. Niet dat brave huisvaders – even hun ‘duurzame relatie’ vergetend –  toen niet naar de hoeren gingen… maar er werd tenminste over gezwegen. 

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Campaign Award                         

ABVV brengt LHBT-syndicalisten van over de gehele wereld bijeen

Je hebt allicht ook genoten van de World Outgames die de voorbije zomer van Antwerpen eventjes een regenboogstad hebben gemaakt. De organisatoren van de spelen hadden drie doelstellingen voor ogen: sport, cultuur en mensenrechten. Die laatste pijler kreeg gestalte in de loop van de mensenrechtenconferentie die de spelen voorafging.  Pascal De Bel – die in 1998 al een pioniersrol vervulde toen hij in het kader van de Gay Games in Amsterdam een eerste bijeenkomst van LHBT-vakbondsmensen mee organiseerde – greep zijn kans en bracht hier een groepje vrijwilligers bijeen die zich hebben ingezet voor Panel 5, dat is de naam van de bijeenkomst rond vakbond en holebi- en transgenderrechten op de conferentie.

Op donderdag 1 augustus werd gedurende drie uur van gedachte gewisseld over dit thema met aanwezigen uit zowat de hele wereld: België, Nederland, Groot Brittanië, Zuid-Afrika, Duitsland, Canada, De VS, de Nederlandse Antillen, Zuid-Afrika, Brazilië…  Dit initiatief genoot de volle steun van de ABVV-top. Dat werd onderstreept toen ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw op vrijdagmorgen de conferentie toesprak. Een Belgische primeur. De Leeuw liet er geen twijfel over bestaan dat zijn organisatie klaar staat als er mensen problemen krijgen op het werk omwille van hun seksuele voorkeur of serostatus:“Onze afgevaardigden in de bedrijven zijn het  best  geplaatst  om collega’s hierin te  ondersteunen. Daarvoor kunnen zij rekenen op gespecialiseerde diensten binnen de vakbond zoals  onze diversiteitsconsulenten, onze juridische diensten, onze studiediensten die  adviezen  en  aanbevelingen formuleren en de  vormingsinstituten  die  onze afgevaardigden wapenen met  alle  middelen die zij nodig hebben.”  Je kan zijn speech hier lezen of beluisteren. Op de voor de gelegenheid gemaakt blog vind je nog veel meer informatie. En je kan je ook aanmelden op de facebookpagina.

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Media Award                                 

Recht op Liefde

Dit jaar werd de handleiding Recht op Liefde voorgesteld. Ze is bedoeld als hulpmiddel voor iedereen die werkt met etnisch-culturele minderheden die in België geboren zijn of er lang verblijven, hoewel het instrument ook gebruikt kan worden voor andere groepen.

In de inleiding lezen we: “De doelstelling van deze methodiek is een opening te maken naar die groepen en gemeenschappen waarin seksuele en genderdiversiteit, omwille van een geheel van complexe problemen, een gevoelig thema is, en om zo de tolerantiegraad te verhogen ten aanzien van seksuele diversiteit in het algemeen en holebiseksualiteit in het bijzonder.” Dat klinkt allemaal nogal droog maar het komt er op neer dat we eindelijk een manier aangereikt krijgen om – vanuit een respect voor ieders geloof – een positief klimaat te creëren rond (holebi)seksualiteit. 

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Campaign Award                         

Tiszo trekt de aandacht met foto’s en kunst

Çavaria organiseert al een tijdje een jaarlijkse actie aan de stations waarbij rode lintjes of andere betekenisvolle prullaria worden uitgedeeld naar aanleiding van Wereld Aids Dag of de dag tegen homo- en transfobie. Tiszo, de bij çavaria aangesloten LHBT-groep uit St. Niklaas deed daar dit jaar nog een vrolijk en creatief schepje bovenop en  presenteerde op de grote markt  het resultaat van haar Geef me je kus-actie: een tentoonstelling met foto’s van achthonderd koppels die zich al kussend verzetten tegen homofoob geweld. De leden van Tiszo trokken de afgelopen maanden langs verschillende pleinen en festiviteiten in onder meer Sint-Niklaas, Antwerpen en Gent. Daar lieten ze iedereen die wou elkaar kussen voor de holebivlag. De zoenen werden allemaal door een fotograaf op beeld vastgelegd. “Door elkaar te kussen, geeft men een duidelijk signaal tegen homofoob geweld”, verklaarde Wim Raes van Tiszo aan het Nieuwsblad. “Er kusten zowel hetero-, lesbische als homokoppels voor de camera. Onze actie werd ook ondersteund door de Antwerpse kunstenaar Gert de Keyser. Hij maakte een aantal sprekende affiches en tekeningen.”

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Je kan de uitreiking van de awards zelf meemaken tijdens Sparkle – het benefietevent ten voordele van de Holebifoon –  op 18 januari 2014 in de Gentse Vooruit.

Hiv gaat over homomannen. Maar ook over vrouwen: heteroseksuele, zwarte vrouwen. Wereldwijd zijn ze de grootste slachtoffers. 

En in België? In totaal werden vorig jaar 1.227 nieuwe hiv-diagnoses geteld, een stijging van 4 procent tegenover 2011. Iets meer dan de helft van de besmettingen werd vastgesteld bij niet-Belgen. een meerderheid binnen die groep blijken vrouwen te zijn, geboren in Sub-Sahara-Afrika. Een realiteit waar je als homo best ook even bij stilstaat.

Een mooie bloem

Ze is 37 en heeft een naam die ze enkel wil prijsgeven aan mensen die ze voor meer dan 100 procent kan vertrouwen. Met welke naam ze dan graag in de krant zou staan? Ze lacht zoals alleen een Afrikaanse dat kan. “Laat het iets moois zijn. Een mooie bloem. Roos, misschien?” Deze vrouw wil alleen onder een schuilnaam in de krant omdat ze nog in de procedure zit voor het aanvragen van verblijfspapieren. Ze heeft dus nog geen papieren, maar wel een hiv-besmetting. En dan is er nog de angst.  Roos is doodsbang voor de dag dat ze zou moeten terugkeren naar haar geboorteland, het land dat ze een kleine drie jaar geleden heeft verlaten. Moest verlaten.

Het verhaal dat ze vertelt is wreed. In Burkina Faso raakte ze met hiv besmet door een volgens haar niet altijd erg monogame echtgenoot. “Toen bleek dat ik hiv-positief was, heeft hij me aan de deur gezet. En niet alleen hij heeft me laten vallen. Ook mijn familie wees me af. Ziet U deze brandwonden? Mijn broer heeft mijn handen en voeten met kokend water overgoten, zodat ik niets meer zou kunnen aanraken en hun gezondheid niet in gevaar kon brengen. Ik was de schande van de familie. De schande van de hele buurt.  Soms werd ik achterna gezetten door de kinderen. ‘Sida‘ riepen ze dan (aids in het Frans, red.) ‘Sida, Elle a le sida.’ Het was mijn bijnaam geworden. ‘Sida.“

“Als ik naar Burkina Faso terugkeer, zal het zijn om te sterven. omdat ik er geen medicijnen meer zal krijgen, maar vooral omdat ik er door iedereen zal worden verstoten. Kunt u zich dat voorstellen, door het leven moeten als de schande van de familie, achternagezeten door kinderen die je ‘Sida’ noemen?”

Tegen stigma’s geen medicijn

“Weet u, in Afrika is er, anders dan in België, absoluut geen respect voor honden. Het leven van een hond is er niets waard. Maar honden krijgen er nog altijd meer respect dan mensen met een hiv-besmetting. Zelfs het leven van een kip is er meer waard dan dat van een mens met hiv.” Dat ze geen dag te vroeg in België arriveerde, mag blijken uit wat ze vertelt. Tijdens een medisch onderzoek bleek dat Roos naast en door toedoen van een vergevorderde hiv-besmetting ook baarmoederhalskanker had. Van die kanker is ze intussen genezen. Het hiv-virus kan ze onder controle houden met medicatie. Maar tegen stigma’s bestaat geen medicijn. “Dat stigma bestaat overal ter wereld. Ook in België. Sinds ik mijn diagnose ken, ben ik twee mensen. Meestal ben ik iemand met angst. Iemand die voor de buitenwereld verborgen houdt dat ze leeft met hiv. Alleen bij mensen die ik volledig vertrouw kan ik vrij spreken. De mensen van Sensoa zijn voor mij als familie. Ik ben ook al een paar keer naar Vhiva geweest, een praatgroep voor vrouwen met hiv in Antwerpen. Die gesprekken doen me altijd geweldig deugd. Iedereen is er gelijk. Je hoeft er niet bang te zijn voor de afwijzing.”

‘Dankzij de Belgen leef ik nog’

“Ik ben dit land heel dankbaar. Dankzij de Belgen leef ik nog. Als ik geen kankerbehandeling had gekregen, had ik nog maar een jaar of vier te leven gehad.  Dat wil zeggen dat ik nu nog maar één jaar te leven zou hebben. Maar ik zou de Belgen graag nog iets extra’s vragen. Ik weet dat ik er geen recht op heb, maar ik hoop dat ze ergens in hun hart nog een plek hebben voor mensen als ik. Een zieke mens uit een ander land. Ik droom van een plek in deze samenleving. Ik wil werken. Ik wil een familie. Kinderen. Een toekomst. Ik hoop op een dag aan de slag te kunnen als poetsvrouw. Ik ben altijd vrouw aan de haard geweest. Ik kan goed poetsen. Maar om poetsvrouw te worden, moet ik Nederlands kunnen. Als ik bij u kom schoonmaken, moet ik u goed begrijpen. Dus volg ik nu lessen Nederlands.” 

“Soms wanhoop ik. Sommige dagen zijn nog grijzer dan de lucht vandaag. ik ken vrouwen in mijn situatie die geen hulp meer kregen. Vrouwen die teruggestuurd werden. Het maakt me bang. Doodsbang.”

Besmetting reist mee

‘Roos’ is niet alleen. in de jaren negentig zag je dat er in België steeds meer vrouwen werden geregistreerd als ‘hiv-geïnfecteerd’. De vrouwen in kwestie bleken in meerderheid te komen uit Sub-Sahara-Afrika. Een afgelopen woensdag gepresenteerd rapport van het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid bevestigde die intussen al niet meer zo nieuwe werkelijkheid. In totaal werden vorig jaar 1.227 nieuwe hiv-diagnoses geteld, een stijging van 4 procent tegenover 2011. Iets meer dan de helft van de besmettingen werd vastgesteld bij niet-Belgen. een meerderheid binnen die groep blijken vrouwen te zijn, geboren in Sub-Sahara-Afrika.

Transactionele seks

De verklaring is even logisch als wreed. “De getroffen vrouwen zijn afkomstig uit landen waar wel hiv is”, zegt Ilse Kint, dokter bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde (ITG). “Wij gaan ervan uit dat ongeveer 5 procent van de migranten uit Sub-Sahara-Afrika hiv-besmet is.Bij sommigen reist de besmetting gewoon mee.” Weer anderen pikken de besmetting ergens onderweg op. “Vaak was het traject naar België niet evident”, vertelt Kints collega Christiana Nöstlinger, psychologe en coördinator van een preventieproject voor Afrikaanse migranten in Vlaanderen. “Seks is in sommige gevallen een middel om hier te geraken. Transactionele seks, noemen wij dat. Seks, in ruil voor een dienst. Als een middel om te overleven.”

Wel hiv, geen papieren

Die risicofactor is ook niet meteen verdwenen eens deze vrouwen in België zijn aangekomen. Ilse Kint: “Vandaag worden meer en meer verblijfsvergunningen geweigerd. Het gevolg is dat die mensen in de illegaliteit worden geduwd. Maar die mensen moeten natuurlijk wel op een of andere manier overleven.” Een streng asielbeleid biedt volgens haar dan ook geen oplossingen. “Vanochtend had ik nog een besmette Ghanese vrouw op consultatie”, legt Kint uit. “Die vrouw zal er alles aan doen om niet te moeten terugkeren naar haar land. Nog liever de illegaliteit in België dan de terugkeer naar een land waar haar medicatie en de veiligheid van haar kind niet gegarandeerd zijn.”

Het is een punt waar Kint en Nöstlinger al een aantal jaren voor ijveren. “Het huidige beleid stuurt mensen terug naar landen als Afghanistan, Liberia of Congo. Of die mensen daar medicatie krijgen, is allerminst zeker. In theorie is de gezondheidstoestand een argument in de beoordeling van een dossier. Maar dat argument is vaak erg wankel. Het gebeurt dat wij hier mensen binnen krijgen die bij wijze van spreken bijna dood zijn. Dankzij de huidige medicatie kunnen we die mensen soms in die mate weer oplappen dat ze weer gezond genoeg geacht worden om ze terug te sturen. Terwijl er absoluut geen garantie is dat ze in hun land van herkomst dezelfde behandeling zullen blijven krijgen.”

Indirect doodsvonnis

In die zin kan een uitwijzing een indirect doodsvonnis zijn. “Als je niets doet”, zegt Ilse Kint, “beland je na gemiddeld zeven tot tien jaar in het aids-stadium. Uiteindelijk word je weerstand zo laag dat eender welke infectie je dood kan betekenen.” Aids maakt vandaag vooral in Sub-Sahara-Afrika nog miljoenen doden. In België lijkt de situatie ondertussen onder controle. Vielen er begin jaren negentig jaarlijks nog enkele honderden aidsdoden te betreuren, dan waren het er vorig jaar nog ‘maar’ 27. Volgens Nöstlinger en Kint zouden het er nog minder kunnen zijn, als het stigma niet zo hardnekkig was blijven leven. 

Dood door stigma

“Onlangs hebben we hier nog een overlijden gehad van een Afrikaanse man. Die man is niet overleden aan aids, maar aan het stigma. Hij wist dat hij hiv-positief was, maar heeft de behandeling op een gegeven moment opgegeven, uit angst voor de reactie van zijn omgeving. Die stigmatisering leeft – helaas – nog sterker in de Afrikaanse gemeenschap in ons land. Daar is ook wèl een logische verklaring voor. De band die ze hebben met hun gemeenschap is vaak erg groot. Als ze die band verliezen, hebben ze niks meer. Helaas geldt dat mechanisme nog sterker voor vrouwen dan voor mannen. Zij kunnen hiv gemakkelijker oplopen dan mannen, maar staan in een zwakkere positie om zich tegen hiv te beschermen, bijvoorbeeld door condoomgebruik.”

Dit artikel van Jeroen De Preter verscheen in de De Morgen van 30 november 2013

EXTRA 

De situatie van vrouwen met hiv is niet nieuw. In 2008 deden een aantal artsen van het ITG reeds een oproep om er extra aandacht aan te besteden. 

Helen had meer geluk. Maar ook hier blijkt dat mensen uitwijzen de problemen niet oplost, maar erger maakt. Wie papieren krijgt, krijgt hier ook een toekomst.

Met het gespierde uitwijzingsbeleid van Maggy De Block ziet het er niet goed uit voor vrouwen zoals Roos.

 

Hoe zou het nog zijn met Helen Byarugaba? We zagen haar in het VRT-programma Hiv+ en ze doet haar verhaal in onderstaand interview. Lees hoe een vrouw uit Oeganda leeft met hiv.

“Ik ben nog jong” zegt ze lachend als ik naar haar leeftijd vraag. En lachen doet ze vaak tijdens het interview. Helen Namatovu Byarugaba (46) komt uit Mbarara, een stadje in het westen van Oeganda en haar verhaal begint in 2001. Ze woont tegenwoordig in Engeland en ik spreek haar via Skype. Met een Vlaamse tongval vertelt ze over de periode waarin ze haar hiv-diagnose hoorde. 

“Ik werkte bij een internationaal bedrijf en moest voor mijn werk in België zijn. Daar kreeg ik weer last van mijn voet. Een kwaal waar ik toen al tien jaar last van had en regelmatig aan geopereerd moest worden.” Ze bezoekt een kliniek in Brussel en drie weken later krijgt ze een telefoontje van de arts die haar behandelt. Er is een probleem, of ze nog een keer langs wil komen. In het ziekenhuis vertelt hij haar dat ze hiv heeft. Ze reageert vol ongeloof. “Ik ben getrouwd in 1993. Voordat je kunt trouwen in Oeganda moet je een hiv-test doen. Wij waren beiden negatief. En als je zwanger raakt, moet je nog een test doen. Dus toen ik zwanger werd, liet ik me weer testen en weer was het negatief. Als je bevalt, moet je ook weer een test doen om er zeker van te zijn dat je kind geen hiv heeft. Weer negatief.” Niet lang daarna overlijdt haar man na een ongeval en Helen zegt dat ze sindsdien geen seksueel contact meer heeft gehad. “Ik had dus geen enkele reden om te denken dat ik hiv zou hebben, daarom vroeg ik de dokter moe nog een keer te testen.” Ook deze test komt positief terug, maar Helen kan en wil het nog steeds niet geloven.

Goed fout

“Ik belde een goede vriendin van mij in Oeganda die dokter is. Mirjam kent mijn geschiedenis en geloofde ook niet dat ik hiv-positief kon zijn. Ze vroeg me waarom de dokter mij op hiv had getest zonder dit te overleggen. ‘Is het omdat je uit Oeganda komt? Denkt hij dat iedereen in Afrika hiv heeft? Hij moet je opnieuw testen! En als hij de uitslag heeft, moeten jullie mij bellen.’ Die dag zat ze in de kamer met de arts die aan de telefoon is met haar vriendin. “De taal van dokters kende ik niet en ik hoorde ze praten over CD4 en viral load. Toen kreeg ik Mirjam zelf aan de telefoon.”

Mirjam bevestigt wat de dokter al eerder tegen haar had gezegd. Helen heeft hiv en, omdat haar waarden zo slecht zijn, waarschijnlijk al lang. “De dokter zat natuurlijk fout door mij zonder mijn toestemming te testen, maar ik noem het een goede fout. Ik was nooit ziek en had mezelf waarschijnlijk nooit zelf laten testen. Door de fout van de arts kwam ik erachter dat al al heel lang hiv heb en dat het hoog tijd was om behandeld te worden.”Als ze het niet via seks heeft gekregen, hoe denkt Helen dan dat ze geïnfecteerd is geraakt? “Dat vroeg ik de arts ook. Hij had zelf in Afrika gewerkt en wist dat de verpleegsters daar regelmatig hetzelfde materiaal gebruiken voor verzorging van wonden zonder goed te steriliseren. Hij denkt dat ik waarschijnlijk hiv heb opgelopen tijdens één van de operaties aan mijn voet.”

Nog overstuur van het gesprek met Mirjam en de dokter, besluit ze haar vrienden in te lichten. “Ik heb onmiddellijk aan iedereen in mijn adressenbestand een bericht gestuurd dat ik hiv heb en of zij alsjeblieft voor mij willen bidden. Ik kreeg meteen mijn zus aan de telefoon. ‘Helen, ik zie dat je aan iedereen die mail hebt gestuurd… Hoe kun je dit doen? Ik weet dat het je vrienden zijn, maar niet iedereen hoeft het te weten. “Gelukkig heeft tot op de dag van vandaag niemand mij veroordeeld. Ik besloot het mijn ouders nog niet te vertellen. Die zouden van de shock een hartaanval krijgen.”

Helen heeft ook een zoon, die zeven was ten tijde van haar hiv-diagnose. Ze had hem bij haar ouders achtergelaten toen zij naar België vertrok. “Ook hem heb ik het toen nog niet verteld. Hij was nog te jong om het allemaal te kunnen begrijpen.”

Dakloos

Mirjam vertelt haar dat de hiv-medicatie in Oeganda niet altijd voorradig is. Bovendien is de weerstand van Helen zo verslechterd dat ze meer kans heeft op andere infectueuze ziektes, die fataal kunnen zijn. Helen moet kiezen: of terug naar Oeganda gaan en uiteindelijk overlijden aan de gevolgen van aids, of in België blijven en haar familie in Oeganda verlaten. Het is de moeilijkste keuze die ze ooit heeft moeten maken. Ze kiest ervoor om in België te blijven: “Ik heb Tumukunde gezegd dat ik hem misschien niet meer zou zien voor vijf jaar. Maar als we elkaar weer zouden zien, dan zou ik hem vertellen waarom.” Na een paar maanden is haar geld er doorheen en Helen belandt op straat. Overdag gaat ze vaak naar de bibliotheek en ’s avonds gaat ze naar het Centraal Station om de nacht door te brengen. Ze zoekt naar een hiv-organisatie die haar zou kunnen helpen en komt uiteindelijk bij Sensoa in Antwerpen terecht. Binnen drie dagen vinden de mensen van deze organisatie een opvangplek voor haar. Als ze even later haar eigen studio betrekt, wordt Antwerpen haar thuisbasis. 

Ze leert Nederlands en gaat aan de slag bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde, waar ze op een gegeven moment wordt benaderd door de VRT. Die willen een programma maken over mensen met hiv en vragen haar of ze wil meewerken. “Ik moest er goed over nadenken. Je gaat toch de publiciteit in en ik had mijn zoon, die inmiddels dertien was, nog steeds niet verteld dat ik hiv heb. Aan de andere kant leek het me ook belangrijk om andere mensen met hiv een steuntje in de rug te geven.”

Moedig

Ze haalt Tumukundu (foto) naar Antwerpen en de eerste vraag die hij haar stelt wanneer ze elkaar na vijf jaar weer zien, is waarom zij hem al die tijd heeft achtergelaten. Helen zucht diep als ze hieraan terugdenkt. Het duurt nog een week voordat ze de moed bij elkaar heeft geschraapt om het hem te vertellen. “We waren samen een tv-film aan het kijken over een moeder die kanker had. Iedereen in het dorp waar ze woonde wist ervan, behalve haar kinderen. Mijn zoon zei dat hij niet begreep waarom ze het haar kinderen nog niet had verteld. Ik vroeg hem of hij het wilde weten als ik een dodelijke ziekte had. Ja, natuurlijk wilde hij dat weten. ‘Als ik weet dat jij ziekt bent, kan ik nog voor je zorgen.’ Toen zei ik dat ik hiv-positief ben. Eerst wilde hij het niet geloven, maar toen het eenmaal bij hem was doorgedrongen, had hij veel vragen. Ik vertelde hem over het tv-programma over hiv waaraan ik wilde meewerken. Hij zei: ‘Je bent en blijft mijn moeder. Als jij dit wilt, moet je het doen.”

Terug naar Oeganda

Voor het tv-programma gaat ze weer naar Oeganda. Eenmaal daar besluit ze het haar ouders (op de foto: haar vader) ook te vertellen. “Ze waren bezorgd, zoals zoveel ouders dat zijn wanneer ze horen dat hun kind hiv heeft. Maar ze vonden het ook moedig van mij om mee te werken aan het programma. Ze kennen veel mensen uit ons dorp die overleden zijn aan aids, maar daar wordt er niet over gesproken.”

Helen krijgt veel positieve reacties op het programma. De enige negatieve reacties komen van mensen uit de migrantengemeenschap in België. “Zij vonden het stigmatiserend dat ik er als zwarte vrouw aan had meegewerkt. Mensen zouden kunnen denken: ze is zwart en heeft hiv… zie je wel.”

Naar Engeland

Inmiddels woont en werkt Helen in Engeland. “Ik zocht geen nieuwe job, maar ik zat een keer te googelen op ‘hiv-job’ en vulde voor de grap wat sollicitaties in. Een tijdje later krijg ik een mail met de vraag of ik nog steeds geïnteresseerd ben in de baan. “Eerst dacht ik dat het spam was. Later dacht ik: maar hoe weten die mensen dat in in het hiv-veld werk?” Ze besluit terug te bellen en wordt uitgenodigd voor een gesprek, waarna ze de baan krijgt aangeboden, bij het Brunswick Centre in Huddersfield, West-Yorkshire. “Ik heb hier twee taken. De ene is gericht op het ondersteunen van mensen het hiv. Ik motiveer ze en geef ze hoop. De andere is voorlichting geven aan Afrikaanse minderheden. Ik vind het jammer dat er mensen zijn die te laat hun hiv-diagnose weten. Iedereen moet zich laten testen. Als je hiv hebt dan kun je hiervoor worden behandeld. Het voorlichten van mensen over hiv geeft mij troost omdat iemand niet hetzelfde hoeft mee te maken als ik.”

Mist ze België niet? “Zeker wel! Het was nooit mijn bedoeling naar een vreemd land te gaan. En toch kwam ik in Antwerpen terecht en nu hier in Engeland. Ik ken hier nog weinig mensen en als ik thuis ben wachten mijn drie vrienden op mij: mijn bed, televisie en computer. Als ik in Antwerpen op straat loop, kom ik regelmatig bekenden tegen en we zwaaien tegen elkaar. 

Dat mis ik vooral: de bekenden en vrienden die in België wonen. Bij ons in Oeganda zeggen ze dat een kind die nergens heengaat, denkt dat thuis beter is, maar nu ik in Engeland ben weet ik zeker dat mijn thuis in België beter is.

Dit interview verscheen in Hello Gorgeous.

EXTRA

Helen is één van die vele Afrikanen die om een of andere reden in België terechtkomen en besmet zijn met hiv. Het is dan ook schandalig dat het OCMW van Antwerpen aan sommige van die patiënten gewoon medicatie weigert. Het Roze Huis reageerde toen dit nieuws bekend werd: “Dringende medische hulp is een mensenrecht en solidariteit met mensen die seropositief zijn is voor onze beweging van fundamenteel belang. Daarenboven blijkt dat wie geen behandeling volgt, het virus makkelijker doorgeeft, wat dit ook een zaak van volksgezondheid maakt.”

Kenny Van Quickenberghe, die ook meewerkte aan het VRT-programma Hiv+ plus, is ook actief in de vakbond. Ik kwam hem tegen op een studiedag over hiv van de socialistische bediendenvakbond BBTK. 

Hiv+ werd genomineerd voor de homofolieprijs 2011 van çavaria.

Het is me nogal een schavuit, die Lieven Vandenhaute.  In het radioprogramma Nieuwe Feiten (elke weekdag op radio 1 van 19u tot 20u) vergeleek hij het confederalisme met… biseksualiteit. 

Hij vroeg aan politicoloog Dave Sinardet of confederalisme iets van voorbijgaande aard is. Sinardet bevestigde dat het altijd een tussenstap is geweest in de geschiedenis. Daarop repliceerde Vandenhaute “Het is een beetje zoals biseksualiteit, het is maar voor even, of toch meestal.”  Sinardet antwoordde dat hij dacht dat de meeste biseksuelen daarmee niet akkoord zouden gaan, waarop de presentator antwoordde: “Bi now, gay later’  zeggen de Amerikanen, maar goed daar hebben we het vandaag niet over. U mag hierover brieven schrijven, dat is geen enkel probleem.”

Zizo merkt op: “De uitspraken van Vandenhaute kwamen vreemd over, omdat hij bekend staat als een medestander van holebi’s en transgenders. Hij is overigens zelf openlijk homo, net als Sinardet trouwens.” Lieven heeft zich intussen al verontschuldigd voor mogelijk veroorzaakt leed, dus tijd om even dieper op de zaak in te gaan.

Ik vind  het opsplitsen van een land  met ongeveer evenveel inwoners heeft als New York in ‘federalisme‘ of ‘confederalisme‘ complete waanzin. Maar daarover bestaan al goeie artikels dus laten we het over iets leuks hebben: biseksualiteit.

Seksuele Identiteit

Het gaat hier in wezen niet over de seksuele handelingen die mensen stellen, maar over  het label dat ze willen plakken op de levensstijl die daarmee gepaard gaat.  Dat noem je meestal: ‘seksuele identiteit’.  Belangrijk is dat heel veel mensen niet vrij zijn om de seksuele identiteit te kiezen. In heel wat landen is homoseksualiteit verboden. Als je daar toch de homo-identiteit wil dan kan je dik in de problemen komen. Vele holebi’s en transgenders komen daarom naar hier om asiel te zoeken. Wat je dan merkt is dat ze hun homo-identiteit net zeer expliciet gaat uitdrukken. Dat zie je duidelijk op de jaarlijkse pride: de meeste Afrikanen lopen er letterlijk te koop met hun seksuele identiteit. Niet alleen omdat het hier kan, maar ook omdat ze elke kans aangrijpen om duidelijk te maken dat ze als homo geen kans maken in hun land van herkomst en zo snel mogelijk Belgische papieren willen. Andere Afrikaanse homo’s die in hun land blijven zijn publiekelijk hetero maar doen het toch met andere mannen. Ze leiden (lijden?) een dubbelleven.

Het ware geloof

‘Bi now, gay later’ (een als  grap bedoelde aanpassing van de slogan ‘Buy now, pay later‘, nog zo’n Amerikaanse ziekte) zegt Lieven over biseksualiteit. Wat is dat nu met die homo’s die biseksuelen hun identiteit niet gunnen?  “Het is maar een fase” luidt het dan. Waarmee bedoeld wordt: wie zich bi noemt doet dat omdat hij/zij het nog niet goed weet, niet goed durft of gewoon te lui is om de stap te zetten naar de ‘echte‘ homo-identiteit. Homo-identiteit wordt dan gepresenteerd als het ware geloof en echte gelovigen twijfelen niet.  Homo’s die dat soort kletspraatjes verkopen zijn blijkbaar vergeten dat heel wat homo’s uit de vorige generaties precies hetzelfde te horen kregen van hun (hetero-)omgeving: die gevoelens voor hetzelfde geslacht zullen wel overgaan. Je wordt wel hetero zoals wij allemaal. Het is de minachtende houding van iemand die jouw seksualiteit niet begrijpt of er zelfs bang voor is.  

Biseksualiteit past niet in het monogame plaatje

Vergeten we ook niet dat heel wat holebi’s en transgenders een zeer beperkt beeld hebben meegekregen over hoe je vorm geeft aan relaties: alles wat buiten de ‘monogame, duurzame‘ relatie valt wordt vaak bekeken als ranzig, gevaarlijk en provocerend. Hoe kan iemand die als biseksueel door het leven gaat  (en van de ene sekse naar de andere springt!) die heilige monogamie ooit bereiken? Ooit maakte MNM-presentator Tom De Cock zich druk omdat hij als trouwe monogame echtgenoot geen bloed mocht geven. Hij had immers niets te maken met het perverse geteisem dat zich ophoudt in donkere, met losbandige seks gevulde plaatsen waar deftige rolmodellen zoals hij nooit zouden komen. We hebben het homohuwelijk afgedwongen, maar men probeert ons zover te krijgen dat we het verstikkende korset van de monogamie erbij nemen.  Ga maar eens na: alle BV-homokoppels die we kennen zijn monogaam, gebruiken geen drugs en eten bij voorkeur ook nog eens vegetarisch. Wat moet er van onze jeugd geworden?

Identiteit is niet onderhandelbaar

We zien hier een  onbegrijpelijke drift om te willen onderhandelen over identiteit.  Identiteit is  in principe niet onderhandelbaar, zolang die binnen de grenzen van mensenrechten en wederzijds respect blijft. Iedereen heeft meer dan één component waarmee hij/zij identiteit invult. Een biseksuele moslima die voor de stad Antwerpen werkt bijvoorbeeld. Als moslima zal ze naar een evenwicht moeten zoeken tussen haar geloof en haar seksuele identiteit. Ze heeft allicht ook moeten opboksen tegen de patriarchale tendensen in haar gemeenschap die haar liever niet buitenshuis zien werken.  Bart De Wever en Patrick Janssens hebben voor haar beslist dat ze niet aan het loket mag zitten met een hoofddoek. Dat stuk identiteit, dat in principe niet onderhandelbaar is, wordt onderdrukt.  En nu krijgt ze ook Lieven Vandenhaute op haar dak. Haar biseksualiteit zou, net zoals de beleving van haar geloof en haar drang naar emancipatie, maar een fase zijn waar ze wel vanaf komt mits… Mits wat?

Wie kiest, verliest?

Er is ook dat gevaarlijke idee dat als je met iets ‘geboren‘ bent je alle bescherming verdient maar als je ergens voor kiest je er de discriminatie maar moet bijnemen. We lazen vergelijkbare onzin in het hoofddoekendebat: wie homo is kan daar immers niet aan doen?  Terwijl het dragen van een hoofddoek een ‘keuze’ is en dus mag gesanctioneerd worden.  Het is niet toevallig dat alle homowetenschappers  in de VS zich focussen op het ‘bewijzen‘ dat homoseksualiteit geen perverse keuze is, maar aangeboren.  Daar bedrijven ze wetenschap à la tête du client, in dit geval de heersende homofobie. De VS is zowat het enige land ter wereld dat zijn homofobie uitvoert. En kunnen we niet meer homofoob uit de hoek komen dan krijgen de biseksuelen wel een veeg uit de pan. Een studie uit 2005 van professor J. Michael Bailey werd in de New York Times aangekondigd onder de kop: “Hetero, homo of leugenaar?”.

Nochtans bleek uit de studie dat “op het vlak van gedrag en identitieit er wel degelijk biseksuele mannen bestaan.” Ik had ooit een discussie met iemand die hier  in de asielsector werkt.  Hij vond het ongehoord dat ik homoseksualiteit als keuze durfde te omschrijven. Als een homoseksuele asielzoekers zoiets zegt mag hij naar zijn papieren fluiten, stelde hij. Een bittere realiteit.

Waarom kiezen mensen voor de biseksuele identiteit? Omdat ze seksueel opgewonden raken door zowel mannen als vrouwen; of omdat ze in een maatschappij leven waarin homoseksualiteit net iets teveel negatieve reacties uitlokt om mee te kunnen leven en biseksualiteit een soort van compromis is tussen je gevoelens en het aanvaardbare. Of het is inderdaad een fase in je leven. Maar dat kunnen homo- en heteroseksualiteit ook zijn. Facebook heeft gelijk: het is ingewikkeld. En laat dat vooral zo blijven.

Reageren vanuit machtspositie

Waar ik niet tegen kan, is de reacties zoals hierboven.  Dat mensen die vanuit de heteronorm denken anderen willen opvoeden tot iets dat niet botst met hun leefwereld kan ik nog begrijpen. Dat mensen met een diploma en de nodige ervaring met het onderdrukkende van die heteronorm dat ook doen is voor mij onbegrijpelijk.  Als er al discussie zou zijn, kies dan de kant van de onderdrukten, in dit geval de biseksuelen dus. Het illustreert nog maar eens dat rechten nooit volledig verworven zijn. Je moet weten dat in Vlaanderen de LHBT-beweging in haar embryonale vorm een wereld van homoseksuele mannen was. Pas later hebben de lesbiennes en de biseksuelen hun plaats in die beweging opgeëist en dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Zoals je nu ook nog aan vele leden van çavaria moet uitleggen waarom de  transgenders er ook bij horen.  Alle minderheden hebben dus een stuk macht moeten veroveren op de witte mannen uit de middenklasse. En dat soort krijg je maar niet afgeleerd dat ze niet de norm van alle dingen zijn.  We zijn er trouwens nog niet. Dat merk je zeer goed  als je de super diverse samenstelling van de jaarlijkse pride vergelijkt met de bijna volledige witheid van een algemene vergadering van çavaria. 

Matrasturberen

Ik moet terugdenken aan De Lieve Lust uit jaren ’90,  een radioprogramma op zondagmiddag waarin Lieven Vandenhaute  een fenomeen zoals biseksualiteit – maar eigenlijk ongeveer alle aspecten van seksualiteit – binnenstebuiten keerde en bevattelijk uitlegde aan de toenmalige jeugd die naar Studio Brussel luisterde. Lieven liet niet na om het toenmalige zootje ongeregeld van Wel Jong Niet Hetero (de koepel van LHBT-jongerengroepen)  volop in zijn programma in te schakelen.  Het programma was een ijkpunt voor iedereen die nadacht over seks en de taboes in vraag durfde stellen en zorgde ook voor seksuele vorming voor die generatie holebi’s en transgenders. Het programma schreef zelfs nu en dan seksuele geschiedenis: Weet U wat matrasturberen is? Neen? Dan heeft u allicht die aflevering van De Lieve Lust gemist.  We hebben opnieuw zo’n programma nodig. Of het er snel komt?  We staan voor de mogelijke machtsovername van een partij waarvan de grote leider nog liever zijn eigen Venetiaanse das opeet dan één woord over seks te zeggen. Een man die van preutsheid een nieuwe norm aan het maken is en daarop door geen enkele mediamaker op wordt aangesproken. Bart De Wever ontkent de homofobie in zijn eigen partij en schrijft die  exclusief  toe aan moslims.  Dat iemand de homojeugd terug op het verkeerde pad moet brengen merkte ik ook aan de verzuurde opmerking van NVA’er Laurens Himpe aan mijn adres: “Bij sommige verenigingen, zonder één specifiek te viseren of te vernoemen, heb ik de indruk dat je extreemlinks moet zijn om ertoe te mogen behoren. Zij associëren homoseksualiteit ook al te vanzelfsprekend met losbandigheid.” Bereid U dus maar voor op het aan banden leggen van vunzigheden zoals biseksualiteit en buitenechtelijke seks in de ‘brave new flemish world’ van de NVA.

 

Seks is vloeibaar

Ik wil iedereen die tot het einde van dit artikel geraakt is dit uitstekend filmpje aanraden. Het gaat over een homo die door zijn partner wordt aangespoord om het eens met een meisje te proberen. Tussendoor krijgen we beelden te zien van bonobo’s (de apensoort die het dichtst bij de mens staat, er is dus nog hoop) die het met iedereen doen die op hun weg komt. “Seks is vloeibaar” zegt iemand in het filmpje.  Dat vind ik zo mooi. En het is meteen een hele geruststelling voor de hardcore homo’s en lesbo’s onder ons die bang zijn hun maagdelijkheid een tweede keer te verliezen.  De jongeman doet het uiteindelijk met een Franse porno-actrice (jawel hoor, die smeerlapperij hadden we hier nog niet vermeld, zie je nu wel!) die zonder blikken of blozen verklaart dat ze zowel met jongens als meisjes seks heeft en zelfs met mensen ‘die geen van beide zijn’. Het is een van de leukste, grappigste, ontroerendste en meest confronterende filmpjes die ik de laatste maanden zag.

Of ik het al met een meisje geprobeerd heb? Bemoei U met uw eigen zaken.

Zondag 1 december is Wereldaidsdag. çavaria roept op om actie te voeren aan de stations en de Antwerpse schepen Philip Heylen roept opnieuw alle ambtenaren op om – zoals vorig jaar – die dag (het zal wel voor de maandag erna of de vrijdag voordien  zijn veronderstel ik vermits 1 december op een zondag valt) een rood lintje te dragen als teken van solidariteit. Ook de ambtenaren die het publiek bedienen aan het loket. Fijn van çavaria, en fijn van Heylen. Welke van beide beweringen klopt en welke niet? U weet het na het lezen van dit artikel. We gaan even terug naar 2007.

2007: Patrick Janssens voert het hoofddoekenverbod in

Op 15 januari 2007 kwam het nieuwe Antwerpse stadsbestuur voor het eerst samen om het bestuursakkoord te bespreken. In dat akkoord stelt men “uiterlijke symbolen van levensbeschouwelijke, religieuze, politieke of andere overtuiging” te willen verbieden voor stadspersoneel dat “rechtstreeks klantencontact” heeft.  Enkele organisaties roepen op tot het vormen van een menselijke ketting rond de Groenplaats. Zo willen ze het stadsbestuur aansporen om deze plannen op te bergen.

De actie wordt aangestuurd door Boeh! (Baas Over Eigen Hoofd), een actieplatform met leden uit diverse allochtone en autochtone vrouwenorganisaties:  “Boeh! wil dat vrouwen zelf beslissen wat ze op hun hoofd dragen zonder bemoeienis van de overheid of wie dan ook en komt op voor gelijke rechten voor vrouwen en mannen. De keuze om een hoofddoek te dragen is een mensenrecht, een volwaardige job uitoefenen en een diploma behalen evenzeer. Boeh! kant zich daarom tegen de vrouwonvriendelijke beslissing – opgenomen in het Antwerps bestuursakkoord 2007-2012 – die vrouwen dwingt hun eigenheid te ontkennen in functie van een job bij de stad.” De technische benaming van het hoofddoekenverbod is  dienstnota D2007046, de dresscode  die het dragen van religieuze kentekens, symbolen van sportclubs, vakbonden, politieke partijen… verbiedt voor personeelsleden in loketfuncties. 

De maatregel is eigenlijk compleet belachelijk. Enkel wie zichtbaar is voor het publiek wordt verboden om een hoofddoek te dragen. Dat betekent dus dat als je op een andere manier contact hebt met een ambtenaar in Antwerpen – via email, of via de telefoon – je absoluut niet weet of je een moslima-met-hoofddoek aan de lijn hebt.  Er is geen keuzetoets voorzien in de trant van: ‘Wilt U een moslima-met-hoofddoek, druk 1 – wilt u een moslima-zonder-hoofddoek: druk 2’. als het al zo zou zijn dat moslim(a)s zich tegenover homo’s discriminerend zouden gedragen kan je dat dus eigenlijk nooit echt weten. Blijkbaar wordt het dragen van een hoofddoek als een soort van ‘magic touch’ beschouwd: als je dat doet zien we dat je mogelijk homofoob bent.  Het doet aan de heksenbezweringen en duiveluitdrijvingen uit een ver verleden denken. Het doet mij ook denken aan de praktijken in callcenters waar meisjes met een Arabisch klinkende naam gevraagd wordt om bij het opnemen van de telefoon een ‘westerse’ naam aan te nemen, om geen (racistische) klanten af te schrikken.

Het hoofddoekenverbod is een van de meest omstreden beleidsdaden van de nieuwe burgemeester.  Vooraanstaande leden van de SP.A weten dat maar al te goed. “Onze partij zal in Antwerpen worden afgerekend op het hoofddoekenverbod” wist Rudi Kennes, voormalig vakbondsman bij Opel en getrouwd met een Marokkaanse.  Hij krijgt gelijk bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012.

Het Vlaams Belang is grote fan

Grote fan van het hoofddoekenverbod is het Vlaams Belang. Als er binnen het ACV in Brussel stemmen opgaan om ook voor  voor de ambtenaren bij het Brussels Hoofdstedelijk Gewest een hoofddoekenverbod in te voeren staat de partij klaar om dat te ondersteunen. Tijdens een plenaire zitting van het Vlaams parlement in 2010 kwam het tot een incident toen Vlaams parlementslid Filip Dewinter eiste dat een moslima met een hoofddoek  in de publiekstribune deze uitdeed of de publieke tribune zou verlaten.  Ook in de Antwerpse districtsraden veroorzaakte het Vlaams Belang incidenten omdat moslima’s – verkozen op de lijsten van de PVDA – met hoofddoek verschenen tijdens de raadszitting. Het VB is dus niet enkel voor een hoofddoekenverbod bij ambtenaren maar ook bij verkozenen. “Wie een hoofddoek draagt, tekent hiermee zijn terugkeercontract” verklaarde Filip De Winter in 2005. 

Je kan de discussie over het al dan niet dragen van een hoofddoek in publieke functies afdoen als een nutteloze symbolenstrijd.  In de praktijk gaat dat niet op: het verbieden van dergelijke symbolen heeft een politieke betekenis die gebruikt wordt om een bepaalde ideologie (het racisme) kracht bij te zetten. Je zal het Vlaams Belang bijvoorbeeld niet horen over Samuel Markowitz, die met een keppeltje in de  districtsraad van Antwerpen zetelt. Het VB richt immers haar racisme tegen moslims. Het feit dat een SP.A-burgemeester daarin meestapt zegt veel over de positie van de SP.A.  Later zullen we zien dat Bart De Wever het verbod zal uitbreiden naar homo-t-hirts. 

2008: Rode lintjes voor één dag

Intussen zijn we een jaar later en zien we een vreemd fenomeen: Het Antwerps stadsbestuur geeft al zijn personeelsleden, ook diegenen die aan het loket zitten, de toelating om op 1 december 2008, Wereldaidsdag, een hiv-lintje te dragen om hun solidariteit te betuigen met personen met hiv of aids. Dit staat in het collegebesluit 12312 van vrijdag 3 oktober 2008, dat ook expliciet vermeldt dat het hier gaat om een “uitzondering op dienstnota D2007046”  Het stadsbestuur bevriest hiermee voor één dag haar strikte dresscode voor ambtenaren in een loketfunctie.  Niemand heeft ooit begrepen waarom, maar iedereen die begaan is met de solidariteit met mensen met hiv is uiteraard tevreden. Boeh! reageert genuanceerd: “Boeh! heeft er op zich geen probleem mee dat het stadsbestuur zijn personeel aanmoedigt om op 1 december een hiv-speldje te dragen en zo bijdraagt tot een sensibilisering rond maatschappelijk relevante thema’s. Vandaag is dat hiv, morgen is dat borstkanker of armoede en voor Boeh! kan en mag dat allemaal. Boeh! klaagt wel de inconsequentie van het stadsbestuur aan, dat zijn dresscode, ingevoerd omwille van het neutraliteitsprincipe, een jaar later al overtreedt. In feite vraagt het stadsbestuur nu aan zijn personeel om op 1 december even niet neutraal (volgens de in de dresscode vooropgestelde visie) te zijn! Daar storen de Boeh!-vrouwen zich behoorlijk aan, niet alleen als Boeh!-leden maar ook als Antwerpse burgers. Een stad die haar eigen neutraliteitsregels overtreedt, overtreedt ook het beginsel van gelijke behandeling van haar burgers.” Lid van Boeh! met rode lintje én hoofddoek in de studio van de Antwerpse lokale zender ATV.

2012: Janssens gaat, De Wever komt, hoofddoekenverbod blijft

Op 14 oktober 2012 wint de NVA de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Er wordt een coalitie gevormd met NVA, VLD en CD&V.  In het bestuursakkoord staat ondermeer: “Antwerpen is een stad waar iedereen aan bod komt, ongeacht huidskleur, geloof, seksuele geaardheid of handicap. De stad heeft een voorbeeldfunctie voor alle Antwerpenaren en zal daarom een doorgedreven diversiteitsbeleid voeren.” Maar onder punt 352 lezen we: “Voortvloeiend uit deze uitgangspunten, zal de stad de neutraliteit van de overheid handhaven. Het dragen van levensbeschouwelijke symbolen is een individuele keuze die de stad respecteert. De stad maakt echter geen individuele, maar algemene en principiële keuzes. Inzake de neutraliteit van de dienstverlening handhaven wij de beslissing en de uitvoeringsmodaliteiten zoals verwoord54/68 Bestuursakkoord 2013-2018.”

Onder het mom van empowerment en aandacht voor antidiscriminatie en racismebestrijding wordt het hoofddoekenverbod dus gehandhaafd. Niemand had eigenlijk anders verwacht. De door de NVA gehanteerde slogan ‘Kracht van Verandering’  belichaamt een nog rechtsere politiek dan onder Janssens. 

Jan Blommaert (foto) volgt de coalitie in Antwerpen op de voet en schetst de houding van het bestuur als volgt: “De N-VA negeert racisme en discriminatie. Volgens Homans – de vrouw die in Antwerpen de sociale ongelijkheid moet aanpakken – is racisme ferm overroepen en wordt het ‘vooral’ gehanteerd om persoonlijke mislukkingen te maskeren. Over structurele achterstelling in onderwijs, huisvesting, tewerkstelling wordt niet gesproken, want de N-VA hanteert een puur neoliberaal mensbeeld (een puur ideologisch mensbeeld dus dat zich niet laat hinderen door de realiteit) waarin elkeen volstrekt gelijke kansen in het leven zou moeten hebben. Wie niet slaagt in de eigen ambities of wie niet voldoet aan de verwachtingen van de middenklasse mag enkel zichzelf verwijten maken. Ook hier spreekt de N-VA decennia onderzoek tegen die uitwijzen dat structurele en systemische discriminatie (a) fundamenteel belangrijke factoren zijn in het verklaren van sociale trajecten van mensen en (b) een hoge mate van persistentie hebben doorheen de tijd en vaak over de grenzen van generaties heen opereren. Racisme negeren staat gelijk aan het bevoordelen van degenen die al sociaal sterker staan – de elitaire dimensie die we steeds zien terugkeren in de visies van de N-VA.” In een interview met Zizo verklaart NVA-gemeenteraadslid én homo Martijn Van Esbroeck niet te weten wat islamofobie is. Ik probeer het hem uit te leggen op mijn blog.

2013: Bart De Wever doet er schepje bovenop

In een interview met De Standaard van 2 februari 2013 zegt Bart De Wever:  “Mag een vrouw een hoofddoek dragen? Uiteraard. Maar niet achter een loket. Wie het gezicht is van de stad Antwerpen, wordt neutraliteit opgelegd. Een loketbeambte mag ook geen T-shirt dragen met het opschrift Eigen volk eerst . Ik wil ook niet dat iemand met een regenboog-T-shirt achter het loket zit. Omdat een homoseksueel via een dergelijke symboliek duidelijk maakt dat hij of zij die obediëntie is toegedaan. En andere mensen herkennen dat.”

De quote maakt een storm van verontwaardiging los. Het is ook niet zo maar een opmerking in de marge.  Homo’s vergelijken met de neonazi’s van het Vlaams Belang? Het is een uitspraak die er zat aan te komen. Bart De Wever weet dat hij het in Antwerpen moet hebben van een grote groep extreem-rechtse kiezers.  Die moeten warm gehouden worden. En BDW weet hoe hij dat moet doen. Uiteraard komt er na deze harde woorden een ‘nuancering’, die echter nog duidelijker maakt dat het BDW om de extreem-rechtse achterban te doen is: “Als men hier nu van probeert te maken dat ik iets zou hebben tegen homoseksualiteit, dan is dat écht wel volslagen belachelijk. Ik ben altijd opgekomen voor de gelijkberechtiging van holebi’s en ik heb dat standpunt altijd consequent verdedigd in woord en daad, in geschrift en in het parlement. Maar neutraliteit is neutraliteit, dan verwijs je naar opzichtige uitingen van persoonlijke voorkeuren.”   Dat is exact wat het Vlaams Belang haar kiezers al 20 jaar voorhoudt: je mag desnoods wel homo zijn, maar hou het voor jezelf, blijf in de kast. Het is ook niet toevallig dat Bart De Wever in de periode waarin de World Outgames en de Antwerp Pride plaats vonden op vakantie was. De schepenen Philip Heylen en Ludo Van Campenhout mochten samen dat varkentje wassen. Als De Wever beweert dat hij het altijd heeft opgenomen voor holebi’s en transgenders is het interessant om na te gaan wat daar nu precies van aan is. Dat kan je hier lezen.

En wat die rode lintjes betreft…

Enkele dagen later komt De Wever terug op het interview met De Standaard op de website van Knack. Hij zegt daar iets zeer merkwaardigs over de rode lintjes onder het bewind van Janssens: “Toen mochten ook de rode hiv-lintjes niet opgespeld worden. Alle partijen, behalve Groen, hebben dat altijd verdedigd. En nu krijg ik dit, omdat ik het ben, die dat zegt.” Als Bart De Wever beweert dat onder Janssens het rode lintje op 1 december niet mocht gedragen worden staat hij keihard te liegen. Maar het licht al een tipje van de sluier op van wat de politiek dit jaar zal zijn.

Ook de NVA-homo moet eraan geloven

Later zal blijken dat BDW zeer goed wist wat hij deed toen hij de loketten-uitspraak deed. Ook binnen zijn eigen partij is homofobie geen klein bier. Dat werd duidelijk toen Stephane Rummens, mediawachter voor de NVA, op facebook een felle aanval lanceerde op Piet de Bruyn, NVA-homo en parlementslid: “Sedert wanneer heeft de N-VA een ‘roze fractie’? Als die echt zou bestaan: meteen ontbinden aub!”  De uitval komt er kort na Antwerp Pride waar de NVA met een delegatie opstapte.  Rummens weet waarom hij de aanval plaatst. Al dat roze gedoe kan de NVA enkel schaden en dat wordt bevestigd door enkele reacties in volle Vlaams Belang-stijl. NVA’er André Vanhaeren:  “Omdat er enkele kaderleden bij N-VA homo zijn, moet blijkbaar iedereen bij N-VA het daar mee eens zijn. Ik respecteer mensen om hun waardigheid en hun daden, niet omdat ze met pauwenveren in hun gat rondlopen te kakelen en daarvoor aandacht vragen… DOE NORMAAL MENS.”  Ook dit is niet nieuw: het Vlaams Belang maakt al jaren een karikatuur van de pride en zegt vervolgens dat de optocht een slechte zaak is voor holebi’s en transgenders. Eigenlijk is het niet meer dan het herkauwen van de stelling van Bart De Wever zelf, die zich reeds in 2006 uitsprak tegen de pride en toen ook probeerde om de homofobie van het Vlaams Belang weg te relativeren. De spanningen tussen allochtonen en holebi’s kunnen als het aan De Wever ligt niet hoog genoeg oplopen. Zo beweerde hij bij hoog en laag in Reyers Laat dat er enkel nog homofobie te vinden zou zijn bij allochtonen.

Een kluif voor het Roze Huis?

Je zou denken: het Roze Huis roept van alle daken dat ze alle holebi’s en transgenders overkoepelt en opkomt voor alle mogelijke belangen die deze minderheden hebben. Verkeerd gedacht.  Vreemd genoeg blijken de woordvoerders van deze instelling – in scherp contrast met ongeveer de rest van de wereld –  niet verontwaardigd over de t-shirt-uitspraak van De Wever.  “Hij spreekt in deze kwestie als werkgever.” horen we van voorzitster Leonie Nelissen. Wat meteen een hint is voor alle ondernemers die hetzelfde willen proberen. Geen probleem voor het Roze Huis.  Sven Pichal, ex-voorzitter en mediafiguur, vindt het eigenlijk eerder om te lachen: “Toen ik aangesloten was bij Enig Verschil had ik daarvan wel een t-shirt. Maar eigenlijk heb ik het alleen gedragen om te schilderen.”  Sven Pichal, die zich als woordvoerder van de jongerenkoepel WJNH  ooit een fervent tegenstander van het Vlaams Belang toonde en alles deed om LHBT-jongeren daarrond bewust te maken, houdt  zich nu van den domme als de NVA een stuk van het VB-programma gestalte geeft.  Meer nog: hij ontpopt zich als een meester-provocateur als de VRT hem vraagt om samen met WJNH-woordvoerder Michiel Vanackere hand in hand door Borgerhout te lopen en op die manier te ‘bewijzen‘ dat daar homofobie is. Een avontuur waarvoor hij schouderklopjes van het Vlaams Belang krijgt.  Er  worden ook twee Marokkaanse jongens in Borgerhout opgepakt naar aanleiding van de provocatie van Sven en Michiel.  Met dank namens alle ouders die vooral proberen hun kinderen uit de handen van politie en gerecht te houden. Het kan trouwens ook anders in Borgerhout. Op 1 mei 2013 mocht in tijdens een solidariteitsfeest een speech houden op de pui van het districtshuis (foto) waarin ik de pride en de World Outgames aankondigde.

Hoopvol lichtpuntje: Zizo, de spreekbuis van koepelorganisatie çavaria, brengt enkele bijdragen waarin het begrip neutraliteit zoals het in Antwerpen wordt ingevuld kritisch bekeken wordt. Yasmine Kherbache mag daarin ook aankondigen dat de SP.A intussen ook tegen het hoofddoekenverbod is. Ander lichtpuntje: op 27 mei 2013 wordt in Gent het hoofddoekenverbod afgeschaft na een intense campagne waarbij ondermeer 10.000 handtekeningen werden verzameld.

Wat zit daar achter?

Je zou toch minstens kunnen verwachten dat het Roze Huis formeel zou hebben geprotesteerd tegen de uitspraak van De Wever. Wie de situatie in Antwerpen van dichterbij bekijkt zal begrijpen waarom ze dat niet hebben gedaan. Ten eerste is er de ‘bedrijfscultuur‘ die de voorbije jaren zich van het Roze Huis heeft meester gemaakt. Tekenend hiervoor is volgend grapje: “Weet je waarom het Roze Huis zo’n grote vergaderzaal heeft? Dan kunnen ze de zaken zéér breed bekijken zonder naar buiten te moeten kijken.” 

De terughoudendheid van het Roze Huis om ook maar enige kritische noot te fluiten bij het beleid van het Antwerpse stadsbestuur is ook het gevolg van de manier waarop het  stadsbestuur omgaat met de sociale oppositie in de stad. Jan Blommaert: “Zet de critici op droog zaad. Vermits het nationalisme-van-onderuit niet zo best vlot, keert de N-VA zich tegen socioculturele organisaties die haar project niet of niet helemaal delen. Wie kritisch is over het nationalisme van de N-VA ziet de subsidiekraan dichtgedraaid. In verschillende plaatsen – Antwerpen op kop – worden kritische en/of allochtone culturele organisaties, jeugdclubs en dergelijke op droog zaad gezet. De kritiek wordt de mond gesnoerd, niet met argumenten maar met de macht van het geld.”  Dat weten ze ook in het Roze Huis. Als het middenveld een protestactie organiseert tegen het terugschroeven van de subsidies blijven de verantwoordelijken van het Roze Huis braafjes tussen hun bakstenen zitten. Yves Aerts, woordvoerder van koepelorganisaties çavaria was daar wel. Het Roze Huis geeft de indruk van bewust niet veel meer dan een bijhuis van het door de NVA gedomineerde stadhuis te willen zijn.

Wie zoet is krijgt lekkers!

Die slaafse houding werd beloond op 28 juni 2013. Toen werd de achterban van het Roze Huis ontvangen door Liesbeth Homans.  Ze verklaarde dat ze drie prioritaire doelgroepen heeft: Holebi/transgenders, gepensioneerden en mensen met een beperking.  Ze had nog meer goed nieuws: Terwijl het Roze Huis totnogtoe van Janssens slechts  50.000 euro werkingsmiddelen kreeg, besliste ze om dat bedrag te verdubbelen.  Aan dat bedrag hangt wel een – informele – voorwaarde. Homans verwacht dat het Roze Huis met die centen de ‘homofobie‘ bij de ‘allochtonen‘ zal wegnemen. Een vergiftigd geschenk dus. De organisaties uit het middelveld die met ‘allochtonen‘ werken zijn immers gepluimd. En zonder die organisaties zullen ze niet ver springen.

Kan dat nog wel, die rode lintjes?

Ik ben blij dat U nog mee bent, beste lezer, want mijn verhaal is lang. Ik weet het. Maar wetende wat U nu weet zal U het volgende ook een stuk beter begrijpen. Het is allicht al duidelijk dat Bart De Wever en Liesbeth Homans niet van het dragen van rode lintjes en andere ‘opzichtige uitingen van persoonlijke voorkeuren’ (dixit De Wever) houden. En dat heeft niet alleen met de persoonlijke visie op kledij van deze twee fijne mensen te maken. Liesbeth Homans zal ondermeer de geschiedenis ingaan als de dame die mensen met hiv die hier asiel zoeken… de nodige medicatie weigert. Dat bleek in februari 2013.  Een bijwerking van de fameuze kracht van verandering? Niet echt. Onder  SP.A-burgemeester Janssens bleek dat ook al zo te zijn. Ik zeg het er maar bij voor de goede orde. Voor vele Afrikaanse asielzoekers betekent dat niets meer of niets minder dan een doodvonnis. Hierop reageerde het Roze Huis wel en drong erop aan “dat alle patiënten in België, los van hun verblijfsstatuut, toegang krijgen tot behandeling voor hiv wanneer dit nodig is. Dringende medische hulp is een mensenrecht en solidariteit met mensen die seropositief zijn is voor onze beweging van fundamenteel belang. Daarenboven blijkt dat wie geen behandeling volgt, het virus makkelijker doorgeeft, wat dit ook een zaak van volksgezondheid maakt.” 

Het zit er dit jaar niet in tenzij…

Het dragen van rode lintjes op Wereldaidsdag door ambtenaren aan het loket in Antwerpen zal er dit jaar dus niet inzitten. En misschien is dat maar goed ook. Het zou zeer hypocriet zijn gezien de onmenselijke houding tegenover asielzoekers met hiv. Maar anderzijds is het gemeentepersoneel niet verantwoordelijk voor de harde, asociale politiek van het Antwerpse stadsbestuur. Intussen prijkt op de website van Philip Heylen, de schepen die vorig jaar het dragen van het rode lintje nog met overtuiging promootte, nog steeds de oproep die hij onder het bewind van Patrick Janssens vorig jaar nog mocht doen. Hij citeert  daarin Boris Cruyssaert  van het expertisecentrum voor seksuele gezondheid Sensoa: “Elke minuut raken wereldwijd vijf mensen besmet met het hiv-virus. In 2011 kregen 1 177 Belgen te horen dat ze besmet raakten. Dat is een lichte daling van 2% ten opzichte van 2010. Dankzij de nieuwe medicijnen tegen hiv, het virus dat aids veroorzaakt, kunnen mensen met hiv een bijna normaal leven leiden. Maar dan moeten wij hen natuurlijk de kans geven. Toon je solidair en draag het rode lintje. En blijf vooral dezelfde fijne collega, vriend, vriendin of familielid als je te horen krijgt dat iemand met hiv leeft.”   Wat vorig jaar nog een pakkende oproep was, is dit jaar dus kletspraat geworden. Tenzij Philip Heylen (hier in topvorm tijdens de World Outgames van afgelopen zomer) alsnog een oproep doet om de actie dit jaar te herhalen. 

Ik verneem ook dat hij niet van plan is om sancties te nemen tegen ambtenaren die alsnog het lef zouden hebben om Bart De Wever tegen zich in het harnas te jagen en op vrijdag 29 november (1 december valt op een zondag, en dan wordt er vooralsnog niet gewerkt door de ambtenaren)  toch een rood lintje op te steken. De vraag is natuurlijk wie het aandurft om dat te doen, gezien het feit dat het Antwerpse stadsbestuur van plan is om een heleboel ambtenaren te ontslaan. Het is dus niet zonder risico om dit te doen zonder een officiële oproep van je directe baas, en dat is Philip Heylen.  Niemand houdt ons tegen om hem dat even te melden. Zijn contactgegevens vind je hier. 

Doe zelf iets met het rode lintje

Naar aanleiding van Wereldaidsdag roept çavaria op om op 29 november rode lintjes uit te delen aan zoveel mogelijk stations. Je kan een handje toesteken in Gent Sint Pieters, Antwerpen Centraal (Jawel hoor, het Roze Huis doet mee…), Hasselt, Leuven, Sint-Niklaas of Aarschot.

Ik kreeg een persbericht in mijn mailbox: “Çavaria juicht ‘Schrijf-ze-VASTdag’-acties toe”. Waarom?

“Vandaag voert Amnesty International actie tegen homo- en transfoob geweld. In plaats van een ‘Schrijf-ze-VRIJdag’ organiseert de organisatie dit jaar een ‘Schrijf-ze-VASTdag”, legt çavariawoordvoerder Jeroen Borghs uit. “Amnesty international verklaart op haar website dat elke vorm van geweld op holebi’s en transgenders een aanval is op de mensenrechten. Daarom richt de organisatie zich dit jaar niet op het vrijlaten van bepaalde mensen maar op het opsluiten van daders van homofoob en transfoob geweld.”  

 Van ‘Schrijf ze vrij’ naar Schrijf ze vast’

De ‘Schrijf ze vrij’-acties van Amnesty International (AI)  zijn sedert jaar en dag een begrip.  De actie bestaat uit het schrijven van brieven naar instanties die mensen ten onrechte opsluiten. Op de website zie je dat het onder meer gaat over iemand die is opgepakt na acties in het Gezi park in Istanboel, een activist die ten onrechte veroordeeld werd voor het neerschieten van een agent van het FBI of mensen die deelnamen een vreedzame betoging tegen het beleid van de Indonesische president.  

Het is uiteraard prima dat AI actie voert rond deze kwesties. Het heeft trouwens heel wat voeten in de aarde gehad voor AI  ertoe kon bewogen worden om het lot van holebi’s en transgenders in haar actiepakket op te nemen.  Zoals in vele bewegingen moest ook hier weerstand overwonnen worden. Op 24 september 1991 bevestigde AI in  een brief aan het  Roze Aktiefront voor de eerste keer haar steun aan holebi’s die omwille van hun seksuele voorkeur vervolgd worden. Een beslissing die genomen werd op de internationale raad van AI begin september 1991. De vraag aan AI om dit te doen stond reeds begin jaren 1980 in het eisenplatform van de pride.

Er is genoeg te doen: Zes jaar geleden werd het lichaam van Mihail Stoyanov (foto) teruggevonden in een park in Sofia, Bulgarije. Vermoord omdat hij homo was. Noxolo Nogwaza, een Zuid-Afrikaanse lesbische mensenrechtenactiviste, werd in 2011 brutaal verkracht en vermoord. Het onderzoek naar de daders ligt stil. Twee gevallen uit allicht duizenden.

 

Vrij of Vast, een wereld van verschil

De acties van AI zijn doorgaans gericht op het realiseren van een grotere vrijheid van mensen.  Dat je hierbij soms andere mensen van hun vrijheid berooft is onvermijdelijk.  Niemand zal beweren dat de daders van het homofobe geweld zoals we dat hier onder meer zagen tegen Ihsane Jarfi ongestraft mogen blijven. De vraag is echter hoe ‘vast‘ je mensen moet zetten. Daarover is de actie van AI zeer vaag. Blijkbaar volstaat het om homofobe daders in de bak te draaien.   Er zijn politici (zoals onlangs nog Bart De Wever)  die er van dromen om zelfs in het buitenland gevangenissen te laten bouwen. Een ‘harde aanpak’ van de criminaliteit is al sedert jaar en dag een stokpaardje van het Vlaams Belang.  Ik vind dat de holebi- en transgenderbeweging zeer omzichtig moet omspringen met het opsluiten van mensen In dit artikel probeer ik daarvoor argumenten aan te reiken.

Moet Poetin ook achter de tralies?

çavaria heeft zich steeds gekant tegen het juridisch vervolgen van aartsbisschop Léonard met het argument dat het recht op vrije meningsuiting belangrijker is dan het recht om iemand te straffen wegens homofobe uitspraken.  Als het  gaat om mensen die de homofobe ‘meningen‘ van religieuze en politieke leiders in de praktijk omzetten door het plegen van homofoob geweld is de koepelorganisatie blijkbaar iets minder tolerant. Nochtans komt homofobie niet uit de lucht vallen. De plegers van homofobe en vaak gewelddadige acties in Rusland voelen zich aangemoedigd door de homofobe wetten en uitspraken van politieke en religieuze leiders.  

Hoe hoger de maatschappelijke status, hoe groter het ‘begrip’ van çavaria tegenover homofobie. De machtigen der aarde hoeven zich immers niet te verlagen tot ordinaire scheldpartijen of geweld. Voor hen volstaat het softe discours, zoals we dat kennen van Poetin (uit bovenstaande foto blijkt dat hij best weet hoe hij iemand neerknalt): “Sommige Europese landen legaliseren het homohuwelijk, maar de Europeanen sterven uit (…) en uit homohuwelijken komen geen kinderen voort. Heteroseksuele koppels moeten deze bevolkingsafname tegengaan. Laat ons onze eigen keuze maken, zoals wij geschikt achten voor ons land.” 

duurzame relaties tussen man en vrouw

Of van de sympathieke tooghanger Filip De Winter, die naar aanleiding van Wereld Aids Dag in het Vlaamse Parlement verklaarde: “Voor mij allemaal niet gelaten. Maar ik denk dat de beste preventie er niet in bestaat om condooms uit te delen maar – en dat  zou zeker moeten gelden voor een christendemocratische minister die bevoegd is – om te pleiten voor duurzame en heteroseksuele relaties. Ik weet dat dit politiek niet correct is om dat te zeggen maar ik doe het toch omdat ik meen dat we het licht van de zon terzake niet mogen ontkennen. En misschien zou men bij dergelijke preventiecampagnes maar een moeten inzetten op het aanduiden van de echte problemen en van de echte alternatieven terzake en dat is niet alleen maar condoomgebruik en het verspreiden van condooms maar ook durven pleiten voor het herstellen van het huwelijk als instituut, voor het durven pleiten voor duurzame relaties tussen man en vrouw.”

De ‘Ménage à trois’ van Léonard

Een scheutje afgemeten homofobie van aartsbisschop Léonard kan er altijd nog bij (U vindt al zijn homofobe uitspraken hier). Tijdens een van de bijeenkomsten in Madrid naar aanleiding van de katholieke Wereldjongerendagen in augustus 2011 wees hij er nadrukkelijk op dat seksualiteit een engagement is tussen man en vrouw in het sacrament van het huwelijk. Hij pleitte voor een ‘ménage à trois’: man, vrouw, en de heer. Hij had het over spontane neigingen tot homoseksualiteit, waarbij god de jongeren niet aanmoedigt om homoseksualiteit te beleven. 

U merkt het: deze heren zijn niet over één nacht ijs gegaan. Hun woorden zijn gewikt en gewogen. Hun uitspraken ademen zelfs een zekere ‘beschaving’ en lijken uit te nodigen tot debat.  Toch sluiten ze naadloos aan bij de gewelddadige homofobie die op straat bestaat.  Moet Poetin ook achter de  tralies, samen met Léonard en Filip Dewinter? Schrijf ze vast, of schrijf ze vrij? Wat zal het zijn? Wat is dat toch met çavaria dat ze homofoben met macht en invloed persé uit de gevangenis willen houden?

Nergens beter dan thuis

Als er één plek is waar niets gedaan wordt tegen homofobie dan is het wel de gevangenis. Zelfs in het ambitieuze plan Milquet ter bestrijding van homo- en transfobie staat er geen woord over. Men gaat de problemen aanpakken op het vlak van huisvesting, internationaal beleid, asiel en migratie, genderidentiteit, onderwijs, jeugd, de werkvloer en de wetenschap.  Het is op zich minstens merkwaardig dat çavaria – waarvan de medewerk(st)ers mee de pen hebben vastgehouden bij het schrijven van dit plan – geen woord besteed hebben aan mensen die – al dan niet wegens homofobie – in de gevangenis zitten.

Nochtans hét ideale moment zou je denken. Mensen die vast zitten hebben tijd en je kan ze verplichten om – afhankelijk van hun misdrijf – stappen te zetten om hun leven te beteren.Tegenwoordig is er zelfs méér tijd beschikbaar dan vroeger want gevangenen zitten langer vast dan vroeger. Maar die kansen worden niet benut: “Bovendien wordt er in de gevangenissen zo goed als niet gewerkt met de gedetineerden. Er zijn weinig opleidingen en te weinig middelen voor personeel dat sociale bijstand moet verlenen met het oog op vrijlating,” schrijft Joke Callewaert (foto) op Marx.be.

Minder inkomen = langer in de gevangenis

Iedereen legt spontaan het verband tussen de economische crisis en het stijgend aantal gedetineerden. Dat verband is er ook, maar op een zeer specifieke manier: “Niet het fenomeen criminaliteit, maar vooral economische, sociale en politieke factoren zijn doorslaggevend in het gebruik van het instrument detentie,” schrijft Joke Callewaert. maar dat ligt niet aan het feit dat er méér criminaliteit is: “De criminaliteitscijfers blijven relatief stabiel en toch wordt er punitiever (= méér bestraffend) opgetreden en stijgt het aantal gedetineerden. Er wordt meer en langer gestraft.”

Homofobe wetten worden wereldwijd geïnspireerd… door rechtsradicalen uit de VS. Dat beweren ze zelf. Maar er is ook internationaal verzet tegen.

Scott Lively, één van de kopstukken van de Amerikaanse anti-homocampagnes in Afrika, beweert mede-inspirator te zijn van de controversiële Russische wetgeving die ‘propaganda voor homoseksualiteit bij minderjarigen’ verbiedt.  Lively juichte de wet toe op een blogpost in juli, waarin hij beweerde te hebben aangedrongen op dergelijke wetgeving tijdens zijn tournees in Rusland (hij spreekt nog van de Sovjet-Unie) in 2006 en 2007. Hij deed toen 50 steden aan. Ook voor het NBC-news bevestigde hij: “Ja, ik heb de Russische wet beïnvloed.”

To Russia with Hate

Lively beschreef die huidige wetgeving in Rusland als een model voor de westerse wereld: “De pro-familie beweging kan in de westerse wereld nog steeds de overwinning behalen als we bereid zijn daar de prijs voor te betalen.” NBC citeerde Lively toen hij in 2007 voor een 1.000-koppig publiek in Novosibirsk (je kan hier een videofragment zien van zIjn speech) verklaarde: “Er is een oorlog bezig in de wereld. Een oorlog die reeds enkele decennia aan de gang is in de VS en Europa. Het is een oorlog tussen christenen en homoseksuelen.”

“Homo’s zijn Nazi’s“

Scott Lively is de voorzitter van de ‘Christian conservative Defend the Family International’ en raakte  vooral bekend door zijn sleutelrol in het doordrukken van de homofobe wetgeving in Oeganda. In maart 2009 zat hij er een conferentie voor gewijd aan anti-homostrategieën. (zie blz. 9 in dit rapport). Hij schreef ook een boek ‘The Pink Swastika: Homosexuality in the Nazi Party’, waarin hij een verband legt tussen de moderne LHBT-beweging en het nazisme en holebi- en transgenderrechten omschrijft als gevaarlijk.

In de VS loopt intussen een rechtszaak naar aanleiding van de inmenging van Scott Lively in het tot stand komen van de homofobe wetten in Oeganda.  Het Center for Constitutional Rights’ (CCR) diende klacht in tegen hem op verzoek van Sexual Minorities of Uganda (SMUG) in 2012. Een van de bekendste slachtoffers van het homofobe beleid in Oeganda is David Kato.

Solidariteit in de VS

Holly Richardson van Out Now, de LGBT-jongerenorganisatie in Springfield juicht het proces toe: “Dit is zo belangrijk voor LGBTQI-jongeren, zowel in Springfield MA, Oeganda én Rusland waar de recente homofobe wetten werden doorgedrukt. We moeten blijven vechten voor onze rechten en daarin bijleren, hier en in solidariteit met zij die dat in het buitenland doen. Scott Lively is een goed voorbeeld van de link tussen lokaal en internationaal werken.” Op de foto: activisten aan het gerechtshof van Springfield, januari 2013.

Lees ook: De Kus van Obama en Rusland heeft een Stonewall nodig