Opvolger Danneels vindt homo’s abnormaal

Bisschop André-Mutien Léonard van Namen wordt de opvolger van kardinaal Godfried Danneels als aartsbisschop van Mechelen-Brussel en primaat van België. Dat zegt de gezaghebbende journalist Andrea Tornielli op zijn weblog Sacri Palazzi.Over enkele dagen zal de keuze van de paus officieel bekendgemaakt worden, zegt Tornielli. Léonard (69) is sinds 1991 bisschop van Namen. Hij liet zich al opmerken door zijn homofobe uitspraken.

In april 2007 verklaarde hij in een interview met het Franstalige weekblad Télémoustique dat homo’s en lesbiennes abnormaal zijn. Hij zei toen: “Homoseksualiteit is een niet goed ontwikkelde vorm van menselijke seksualiteit en is niet logisch. Holebi’s kennen een probleem in hun normale psychologische ontwikkeling en dat maakt hen abnormaal.” De bisschop vond zijn standpunt niet achterhaald: “Integendeel. De reclame voor homoseksualiteit via de gay pride-parades luidt de terugkeer in van de Grieks-Romeinse oudheid. Homoseksualiteit verheerlijken is een terugkeer van twintig eeuwen.”

Léonard pleitte ervoor om voor het ‘homohuwelijk’ een andere term te kiezen. “Noem het een pic, pac of puc, maar geen huwelijk”, aldus Léonard. De bisschop sprak zich toen ook uit tegen euthanasie, abortus en voorbehoedsmiddelen. Twee jaar eerder werd hij al door de Holebifederatie genomineerd voor de homofobieprijs wegens andere uitspraken.

Reacties

De Holebifederatie en Wel Jong Niet Hetero reageerden afwijzend. Ook de Holebipastores, een groep van homoseksuele priesters, reageerden op de uitspraken van Léonard: “De uitspraken van Monseigneur Léonard doen veel pijn. Velen met ons zijn erdoor gekwetst. Deze woorden staan in schril contrast met de bevrijdende en levenwekkende woorden die Jezus van Nazaret tot mensen sprak.Wij willen eer brengen aan alle holebi’s die zich binnen de kerk als vrijwilliger of vrijgestelde inzetten en met woord en daad opkomen voor het welzijn van mensen. Wij brengen eer aan de vele holebi’s die werken aan duurzame relaties en zo getuigen dat liefde vele vormen kent. Gods zegen rust ook op hen.”

Het Vlaams Belang was tevreden. Philippe Van der Sande van het Vlaams Belang, die ook voorzitter is van de ‘Beweging voor Christelijke Solidariteit’ stak zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken: “De uitspraken van bisschop Leonard zijn moedig. De katholieken hebben begrip voor de situatie waarin homoseksuelen zich bevinden, maar niet voor homoseksualiteit. Dat blijft tegennatuurlijk en abnormaal en moet bestreden worden. Het is tijd voor een duidelijk christelijk antwoord op de holebiwaanzin. De christelijke scholen moeten veel duidelijker de leer van de katholieke Kerk over homoseksualiteit uitdragen en verdedigen. De leerlingen zijn al te dikwijls in de waan dat homoseksualiteit normaal is. Hoog tijd dat de leraars, directies en leerlingen van de christelijke scholen opnieuw correct geïnformeerd worden over de standpunten van de katholieke Kerk hieromtrent. Laat de uitspraken van Leonard hiertoe een eerste aanzet zijn.” verklaarde hij in De Standaard.

Teleurstellend was de reactie van Kardinaal Danneels. Bij monde van zijn woordvoerder Hans Geybels liet hij weten dat Léonard op de lijn van de kerkelijke leer zat, en zijn uitval naar holebi’s in die zin ook gedekt was door de kardinaal.

Protest in Namen

Die Paaszaterdag voerden holebi’s actie aan de Saint-Aubain kathedraal van Namen naar aanleiding van de uitspraken van bisschop Léonard. De organisatoren van de Franstalige holebibeweging Tels Quels konden reken op de aanwezigheid va veel pers en ook van een delegatie van de Vlaamse Holebi -organisaties: Mieke Stessens (woordvoerster Holebifederatie), Jo Van steenkiste (voorzitter West-Vlaams holebi-overleg lid Raad Van Bestuur Holebifederatie) en Dennis De Brauwer (bestuurder Roze Huis Antwerpen).

De holebi/transgenderbeweging heeft er dus een zorgenkind bij. Danneels weigerde sytematisch de beweging te ontvangen. Afwachten hoe het met zijn opvolger verloopt. Of moet Léonard, zoals onlangs Jo Vandeurzen, nogmaals genomineerd worden voor de homofobieprijs voor hij van gedachte verandert?

Verslag van de actie in Namen

‘Oud is out’ op Lesbisch Salon

‘Oud is out’ is het resultaat van een voor België uniek project, waarbij in het midden van de jaren ’90 een reeks lesbische en biseksuele vrouwen is geïnterviewd door Ann David en Mips Meyntjens. In samenwerking met het Fonds Suzan Daniel wordt de informatie die dit heeft opgeleverd, nu voor het eerst toegankelijk gemaakt voor het grote publiek. De getuigenissen zijn aangrijpend, soms humoristisch, soms pijnlijk, in elk geval heel authentiek.

Dankzij dit boek wordt eindelijk een stukje van de dubbel verborgen geschiedenis van lesbische vrouwen zichtbaar. Het bestaat uit twee delen. Het eerste deel omvat een thematische analyse van veertien interviews met lesbische en biseksuele vrouwen, geboren tussen 1910 en 1940. Het tweede deel presenteert zes quasi volledige getuigenissen.

De veertien vrouwen vertellen over hun kindertijd en puberteit. Ze halen herinneringen op aan hun schooltijd, hun eerste lesbisch aanvoelen, hun eerste vriendinnetjes en aan hoe en waar ze uitgingen. Ze gaan dieper in op de evolutie in hun zelfbeeld als lesbische vrouw en op het proces van hun zelfaanvaarding, vaak eenzaam en pijnlijk. Zowel de reacties van de buitenwereld (familie, vrienden, collega’s) op hun coming-out als de redenen waarom ze er soms voor kozen hun seksuele geaardheid verborgen te houden, komen aan bod. Ze spreken ten slotte uitvoerig over hun relatie(s) en over hoe ze die vorm gaven in een maatschappij die niet bepaald van overdreven vrouwvriendelijkheid kon worden verdacht en waarin elke vorm van alternatieve seksualiteit als abnormaal en afwijkend werd bestempeld.

Oud is out · Ervaringen van lesbische en biseksuele vrouwen, geboren voor 1945.
Ann David en Mips Meyntjens. Het boek is geïllustreerd met prachtige foto’s en is te bestellen bij Uitgeverij ’t Verschil.

Het boek wordt voorgesteld op een bijeenkomst van het L-Salon, zondag 14 februari, 14u30, Buurthuis Trafiek, Haspelstraat 37 (Pierkespark, Brugse Poort) Gent.

Wie wordt de eerste Mister Gay China?

Van boven naar onder en van links naar rechts: Steven, David, Xiao Dai (mijn favoriet!), Emilio, Simon, Xuefei, Jay, Justin

Het kan snel gaan. In 2001 werd homoseksualiteit in China nog behandeld als geestesziekte. Nog geen tien jaar later staat de eerste ‘Mr. Gay China‘ op het podium. De winnaar gaat in februari naar de verkiezing van ‘Mr. Gay Ambassador’ in Noorwegen.

Op vrijdag 15 januari zullen tien jongemannen hun beste beentje voorzetten in de LAN Club in Beijing. De Amerikaan Ryan Dutcher, organisator van het evenement, wil niet zeggen hoeveel kandidaten zich precies hebben aangemeld. Maar hij zegt tevreden te zijn gezien coming-out in China op deze manier nog altijd niet evident is. Vele jongens met wie hij sprak durven het (nog) niet aan.

Dutcher: “Hoewel de meesten vrij open als homo leven en velen onder hen actief zijn in de Gay community en de emancipatie van holebi’s genegen zijn hebben ze toch nog de reflex om hun identiteit te verbergen voor werkgevers, oud-klasgenoten en familie.” Meedoen aan een gemediatiseerd evenement is daarbij uiteraard niet makkelijk. De organisatoren willen ook vermijden dat het feestje in de lokale media komt. Dat zou ‘onnodige moeilijkheden’ kunnen veroorzaken volgens co-organisator Ben Zhang. Lokale autoriteiten en media zijn nog niet toe aan dit soort van coming-out. Blijkbaar zien we hier een fenomeen dat ook op andere terreinen zichtbaar is: lokale overheden verschillen nogal eens in opvattingen met de centrale overheid. Op 28 december 2009 verscheen in de officiële ‘China Daily’ een uitgebreid artikel met een overzicht van evemenenten rond holebi’s en transgenders.

De meeste jongens wonen in Beijing. Sommigen komen van andere steden zoals Harbin, Chongqing en Xinjiang. Zoals bij de meeste van dat soort gelegenheden krijgen ze vragen die hun persoonlijkheid moet blootleggen en zullen ze zich vertonen in sportkleding en zwembroek. De klassieke vleeskeuring dus. Maar dan wel met een emancipatorisch tintje.

Bron: fridae.com
Video op de site van guardian.co.uk

Transfusion Festival

Op 22 mei 2010 vindt in Amsterdam het Transfusion Festival plaats voor transgenders, transseksuelen, hun partners en vrienden.

Het Transfusion Festival biedt een rijk programma aan optredens, lezingen, presentaties en een infobeurs. De dag wordt afgesloten met een discofuif.

Het wordt de tweede editie van het Festival. Het eerste Transfusion Festival in 2007 (foto) was een groot succes.

Bron: Holebitext

Vandeurzen wil dan toch praten

Het was moeilijk werken met minister van Welzijn Vandeurzen (CD&V). Vragen tot overleg werden systematisch genegeerd. Tot de holebi/transgenderbeweging hem op de lijst zette voor de jaarlijkse homofobieprijs. Toen dit nieuws in enkele kranten verscheen kreeg Çavaria plots een mailtje van zijn kabinet met de uitnodiging tot een gesprek.

“Çavaria aanvaardt deze uitnodiging nu dus met plezier.” zegt woordvoerster Mieke Stessens. “Al is Çavaria het absoluut niet eens met het uitgangspunt van de minister, namelijk dat welzijnsproblemen van transgenders louter de bevoegdheid zijn voor de minister van Gelijke Kansen.”

Minister Vandeurzen stelt dat de doelgroep transgenders niet voorkomt in zijn beleidsnota, omdat ze niet tot welzijn, zijn bevoegdheid, behoren. Dat stond ook zo te lezen in Gazet Van Antwerpen. De redacteur van dienst vond het blijkbaar niet nodig om dat even te checken. Want het is wel degelijk het geval. Mieke Stessens citeert uit het regeerakkoord: “Samen met de holebi- en transgendergemeenschap ontwikkelt de overheid een welzijns-, gezondheids-, gezins-, jeugd- en onderwijsbeleid dat actief inspeelt op de specifieke noden en behoeften van de doelgroep. We binden de strijd aan met de stereotiepe opvattingen over holebi’s en transgenders”. Acties voor transgenders vallen dus niet enkel onder de bevoegdheid van de minister van Gelijke Kansen. Het is wel zo dat Pascal Smet, de minister van Gelijke Kansen er, binnen de zogenaamde Open Coördinatie Methode, moet op toezien dat alle collega-ministers aandacht hebben voor gelijke kansen binnen hun specifieke domein. Dat misverstand is dus hopelijk uit de weg geruimd. Zo zie je maar weer dat de beleidsmedewerkers van Çavaria het regeerakkoord soms beter hebben gelezen dan de minister zelf. Het idee om de minister met de nominatie voor de homofobieprijs tot een initiatief te prikkelen bleek een schot in de roos. Meer moest dat niet zijn. Er zijn geen kabinetsmedewerkers gegijzeld, er is niet met taarten naar de minister gegooid en dat was ook allemaal niet nodig.

De welzijnsproblemen bij transgenderpersonen zijn groot: een reden temeer om er vanuit het welzijnsbeleid aandacht aan te besteden. Uit recent onderzoek (‘Leven als transgender in België’, Joz Motmans, 2009) blijkt dat transgenderpersonen erg kwetsbaar zijn: “60% van de transgenderpersonen heeft medische of psychologische hulp gezocht met betrekking tot hun genderidentiteitsproblemen. 62,3% van de respondenten heeft al zelfmoord overwogen; 22% heeft een zelfmoordpoging achter de rug. Deze schokkende cijfers tonen dat het bestaande aanbod aan transspecifieke hulpverlening niet volstaat.” Deze doelgroep met haar specifieke noden doodzwijgen, is daarom een slecht idee.

Daarnaast wil Çavaria nogmaals aanhalen dat het ook met het welzijnsbeleid ten aanzien van holebi’s sinds jaren pover gesteld is. Mieke Stessens: “Holebi’s zijn een extra kwetsbare groep in de samenleving, dus zij verdienen extra aandacht in het beleid. In het welzijnsbeleid is die aandacht er nooit geweest. Zo wordt de Holebifoon bijvoorbeeld niet gesubsidieerd door de minister van Welzijn, in tegenstelling tot zowat alle andere telefonische hulplijnen.”

Çavaria is dan ook blij met de reactie van de minister: “Wij kijken uit naar het gesprek met de medewerkers van de minister. Hopelijk kunnen daar de fundamenten gelegd worden voor een constructieve en vruchtbare samenwerking.” Aan de foto te zien heeft hij alvast een roze kaftje aangeschaft.

Heeft U geen woordenboek?

Transgender: wordt gebruikt als overkoepelende term voor travestie, transgenderisme en transseksualiteit en alle andere vormen van gendervariantie. Deze term verwijst niet naar een probleem of stoornis en vermijdt zo stigmatisatie en/of medicalisering van de conditie.
Genderidentiteit: de innerlijk beleefde manier van vrouw en/of man zijn.
Genderexpressie: het uiten van het innerlijk beleefde gendergevoel, via taal, kleding, gedrag, haartooi enzovoort.
Genderisme: discriminatie op basis van een afwijkende genderexpressie of –identiteit (cf. racisme, seksisme, …).

Oegandese LGBT’s krijgen steun vanuit Parijs

100 manifestanten trotseerden maandag de vrieskou in Parijs om solidariteit te betuigen met de Oegandese LGBT’s die het slachtoffer dreigen te worden van een wet die homoseksualiteit streng bestraft.

“Ouganda! Homos assassinés! Homos persécutés! Solidarité!” was een van de slogans die je hoorde. Onder de manifestanten enkele kunstenaars en vertegenwoordig(st)ers van ondermeer Act Up-Paris, Sidaction, Centre LGBT Paris. Er was ook een delegatie van het Parijse stadhuis en de LGBT-media brachten verslag uit.

Didier Lestrade, mede-organisator van de manifestatie en verantwoordelijke voor de Facebookgroep kijkt met gemengde gevoelens naar de opkomst: “Onze vorige acties die plaatsvonden aan de ambassades van Senegal of Oeganda trokken maar een tiental personen, we gaan er dus op vooruit.” Maar hij maakt ook een tweede vergelijking: “25.000 mensen hebben de Facebookgroep ondertekend. Dat wil zeggen dat 1 op de 2500 de tijd heeft genomen om fysiek aanwezig te zijn op een actie tegen een wet die duizenden LGBT’s en seropositieven bedreigt. Dat was te verwachten, zo gaat dat tegenwoordig. Iedereen kent helaas de enorme kloof tussen de politieke steun die je losweekt op de sociale netwerken en het echte fysieke engagement. Mensen zijn verontwaardigd, klikken en laten emotionele en vaak naïeve berichtjes achter zoals ‘Maar in welke tijd leven we, we zijn 2010!’ Maar als het er op aankomt zijn gat op te heffen blijft er niet veel volk meer over.”

We vernemen nog dat diezelfde maandag de Oegandese tabloid ‘The Red Pepper’ opnieuw een lijst met namen van mensen heeft gepubliceerd die de LGBT-beweging steunen. De lijst was vergezeld van een oproep om hen te bestrijden.

Als het regent in Parijs druppelt het niet altijd in Brussel. Wat meer solidariteit met LGBT-Afrika, waar de homofobie angstwekkend de kop opsteekt, zou ook vanuit België niet misstaan. Wie daar iets wil rond doen neemt contact op met WISH, de Werkgroep Internationale Solidariteit met Holebi’s. WISH krijgt binnenkort een LGBT-activist uit Kameroen op bezoek.

De ravage na de inval

Op 15 december 2009 viel de politie binnen op het kantoor van de Georgische LGBT-organisatie ‘Inclusive Foundation’. ILGA Europe publiceerde op Facebook foto’s van de ravage na de inval. Hier lees je meer.

Bruiloft in verboden gebied

Oeganda002 — Manifestatie in Oeganda: “homoseksualiteit is lelijk en slecht als de duivel zelf”

Lees en laat uw verbazing de vrije loop: dit is het verslag van een huwelijk tussen twee mannen in een land waar homoseksualiteit verboden is. Gebeurt dit voor de eerste keer? In elk geval is het de eerste keer dat men ons erover vertelt. De foto’s zijn niet op deze plechtigheid genomen.

Een traditioneel Oegandees huwelijk begint met een ‘Kwanjula’: een voorstellingsceremonie waarbij het meisje de jongen aan haar ouders voorstelt. Dit gaat de ceremonie in de kerk of de moskee vooraf. Die ‘Introductieceremonie’ is eigenlijk het belangrijkste. om diverse redenen komen velen ook niet verder dan dit stadium. Eens deze ceremonie achter de rug zijn man en vrouw één en een deel van de familie in de ogen van de gemeenschap. Voor Oegandezen is dat de belangrijkste stap.

Twee mannen, twee ‘kuchus’ wilden hun liefde vieren. En afgelopen zaterdag deden ze dat ook, in volle besef van de homofobe wetgeving en het klimaat van vijandigheid, homofobie en geweld dat momenteel in hun land heerst.

Het koppel deed zijn coming-out bij hun ouders, wat op zich al verbazingwekkend is. Kuchus doen dat nooit wegens te gevaarlijk. Ze riskeren uit hun stam gegooid te worden en alles te verliezen.

Ze kregen de toestemming van hun ouders om de bruiloft te organiseren. Ze zijn daar bijna een jaar mee bezig geweest, alle moeilijkheden, angsten en risico’s trotserend. Traditioneel draagt de hele gemeenschap financieel bij tot het huwelijk maar dit homokoppel kon dit niet riskeren dus zochten ze zelf geld bijeen.

Hun ouders hielpen mee. Het koppel bracht enkele andere kuchus op de hoogte die met hart en ziel meehielpen aan de voorbereiding. Het werd een goed bewaard geheim. Heel ongewoon want kuchus zijn zeer slecht in het waren van geheimen. Maar ze zijn dan weer heel goed in het organiseren van feesten.

Een week voor de trouw werden de uitgenodigingen uitgedeeld. Niet op papier, maar face to face.

Voor iedereen komt het moment dat de familie eist dat een man trouwt – of hij nu homo of hetero is – en dat doet hij dan ook, met een vrouw. Trouwen is nooit synoniem geweest van huwelijkstrouw. Dat is een buitenlands concept. Polygamie maakt deel uit van de erfenis van de man. In Oeganda zal een kuchuman een huwelijk met een vrouw als een deel van zijn bestaan aanvaarden: een noodzakelijke rite zelfs als ze weten dat ze anders zijn.

De bruiloft had plaats in een gesloten en bewaakte zone. Er stonden twee gewapende politiemannen aan de ingang. Je kan in Oeganda politie inhuren, zelfs voor een gebeurtenis zoals deze.

De gasten kwamen aan in hun tradtionele ceremoniekleding. ‘Kanzus’ voor de mannen: een hemd tot aan de enkels, zoals een jurk, met daarover een jasje, geplooid ter hoogte van de taille. De kledij laat discreet de enkels vrij en laat de mannen toe om zonder hinder te kunnen lopen. De duurste zijn in zijde. De vrouwen dragen ‘gomesis’, een ander zeer traditioneel Oegandees kledingstuk.

De ceremonie begon op tijd. Ze duurde lang, met het overhandigen van vele geschenken, opwinding en gelach. De bruidegom is daarbij niet zichtbaar aanwezig. Het is een uitgewerkt ritueel van geven en ontvangen, gelach, lawaai, het vertellen van verhalen en mensen die aan mekaar worden voorgesteld. Twee ceremoniemeesters waken erover dat het zo levendig en interessant mogelijk blijft. Ze proberen elkaar daarin te overtreffen.

Pas helemaal op het einde werd de ‘verlegen’ bruid het huis uitgeleid. Toen pas realiseerden bezoekers die niet op de hoogte waren dat een bruidegom een bruidegom zou trouwen in een homoseksuele ceremonie. Het geheim was echt zo goed bewaard dat een aantal mensen het niet op voorhand wisten.

Mensen gluurden door de omheining. Het geheim was onthuld. Een massa volk verzamelde zich en de politieagenten konden de druk niet meer aan. De kuchus waren blij dat het nieuws bekend was, ze waren uitzinnig van vreugde. Twee kuchus die hun coming-out deden en hun relatie officialiseerden op de traditionele manier!

Roddel heeft vleugels en de massa een de poort zwol aan. Ze wilden weten wat er achter de omheining aan het gebeuren was. De geruchten waren te prikkelend, de muziek en de opgewektheid te verleidelijk. Er waren tekenen van geweld.

De aanwezige kuchus glipten een voor een weg. Ze lieten voedsel en drank op tafel staan. Ze waren bang om te worden gefotografeerd in hun mooie kleren, foto’s die een vloek zouden betekenen als ze in de lokale tabloids zouden verschijnen. Bij het horen van de massa vonden ze het beter om hun aanwezigheid op de bruiloft de verbergen. Ze legden hun kanzus af, mengden zich onder het volk en knepen er tussenuit. Eén man, die de dwaasheid beging in zijn kanzu te blijven rondlopen werd aangevallen. Ze rukten de kanzu van zijn lijf.

Een getuige: “Dergelijke ceremonie in het Oeganda van vandaag was pure waanzin, absolute, zoete waanzin. Wij, kuchus, homoksuele Oegandezen zijn ook menselijke wezens die verlangen naar de eenvoudige, prachtige kleine genoegens waar alle Oegandezen van genieten behalve wij. Ook wij verlangen ernaar een koppel te zijn in de ogen van onze ouders. Wij willen als koppel erkend worden, als bruidegom en bruidegom, echtgenoot en echtgenoot, echtgenote en echtgenote”.

De straf voor dit ‘homohuwelijk’ in de anti-homowetgeving die in het parlement klaar ligt is levenslange gevangenisstraf voor het gelukkige paar en drie jaar gevangenis voor wie deelnam aan de ceremonie. Als ze al niet gelynched zijn door de massa.

Onze getuige besluit: “Het koppel moet nu de terugslag incasseren. Het was een ongelooflijk stomme, dwaze daad maar het was ook zo menselijk – absoluut menselijk”.

Foto’s tonen de traditionele kledij. Het krantenknipsel komt uit een tabloid die homo’s ‘out’.

Bron: Gay Uganda

François Sagat: Geen mannelijk rolmodel

Een van de opmerkelijke interviews in 2009 was dat met François Sagat, Fransman, porno-acteur, mode-ontwerper, model en nog een paar dingen. Thomas Persson ontmoette François in een café in Parijs in de buurt van het Centre Pompidou. Een gesprek over zijn aanbidders, zijn vrouwelijke kantjes en schuchtere kleine jongetjes.

Hoe voelt het om het voorwerp te zijn van zoveel seksuele bewondering en zelfs verering?

FS: Ik kan niet zeggen dat ik het niet leuk vind maar het is van het goede teveel. Teveel voor wat het waard is. Ik kan begrijpen dat iemand fan is van Tina Turner of Cher. Maar van een pornoster? Ik kan de seksuele obsessie nog begrijpen omdat het met verlangens te maken heeft. Maar echt fan zijn van alle films, onthouden welke films je gedaan hebt en met wie, hoe lang je baard was… dat snap ik niet. Geobsedeerd zijn door de nieuwe video van Beyoncé, de choreografie, de kleding, dat is een ander verhaal, dat snap ik wel.

Er wordt heel veel over jou gepraat op het internet. Met de enorme toegang tot porno op het internet is de hele porno-industrie aan het veranderen.

FS: O ja, het internet heeft alles veranderd. Alle bedrijven, zowel in de VS als daarbuiten zijn bezorgd omdat ze zoveel geld verliezen. De enige manier om hun publiek aan zich te binden is het ‘streamen’ van films online. Niemand wil nog een DVD kopen. Zoals iedereen ook een meer compacte computer wil of een kleinere GSM.

Ik denk ook dat mensen ontdekt hebben dat het erotischer is om naar een amateurpornofilm op Xtube te kijken dan naar de gladde Amerikaanse films. De nieuwe lichting amateurporno heeft een persoonlijke intimiteit die je niet krijgt als het professioneel is gemaakt.

FS: Ja, ik weet het. In de professionele films is het beeld heel helder, het is goed gemonteerd, soms zijn de acteurs héél geil, maar niet altijd. De minder professionele films zijn opwindender. Men kijkt graag naar amateurs. Je wilt graag onbekenden zien, liever dan de bekende die seks heeft met een andere bekende.

Hoe is het om uit te gaan in de Gayscene, nu je zo’n grote ster bent geworden in dat milieu?

FS: Ik ga niet zoveel uit omdat ik overal herkend word en daar hou ik niet van. In het begin was het leuk maar nu werkt het op mijn zenuwen. Ze bekijken jou, wat je draagt, wat je koopt, met welke kaart je betaalt. Dan wil ik weg.

Je hebt een grote groep volgelingen, mensen die heel hard op jou gesteld zijn. Niet alleen omwille van de porno die je maakt maar ook voor andere dingen die je doet, ik denk aan een film waarin je toont dat je niet bang bent om te breken met je zeer mannelijke imago.

FS: O ja, en op die manier voel ik me dan ook zeker van mezelf. Ik denk niet dat experimenteren met je vrouwelijkheid iets vrouwelijks is. ik ben geen mannelijk rolmodel, omdat ik veel vrouwelijke kantjes heb. Ik ken mensen in de pornowereld die proberen hun mannelijkheid tot in het extreme op te vijzelen, en dat werkt dus niet.

We leven in een tijd waarin mensen geobsedeerd zijn door fitness. Er zijn meer fitnesscentra dan ooit. Heb je daar een verklaring voor?

FS: Wat mezelf betreft: ik vind een gespierd lichaam seksueel aantrekkelijk. Ik ben geobsedeerd door mijn eigen spieren. Ik was heel schuchter als kleine jongen. Dit is een foto van toen ik 15 was. Je gaat je ogen niet geloven.

Ben jij dat? Zo tenger en schattig. Je bent heel erg veranderd. Wanneer kreeg je interesse om de persoonlijkheid te creëren die je nu bent?

FS: Ik denk dat het begon op het einde van mijn mode-opleiding. Ik figureerde in een video die vrienden hadden gemaakt en ik vond het niet leuk hoe ik mezelf daarin zag. Ik vond mezelf te mager, vond dat ik niet goed sprak. ik begon mijn haar te verliezen en dat was een tragedie. Ik wilde veranderen. Ik begon te fitnessen. Mijn lichaam begon te veranderen. Ik scheerde mijn hoofd kaal en liet een tattoo aanbrengen.

Hoe voelde dat toen je begon te veranderen?

FS: Ik was opgelucht. Mijn vrienden daarentegen reageerden negatief. Iedereen, behalve mijn beste vriend Olivier, keurde de verandering af. Mensen dacht dat ik mijn leven aan het verknoeien was, anderen lachten me uit. Maar er waren ook mensen, van het intelligentere type, die het een interessante transformatie vonden. Uiteindelijk bleef ik in mezelf geloven en deed wat moest gedaan worden. Nu heeft iedereen het geaccepteerd.

Je wordt geaccepteerd omdat je een homo-icoon bent geworden. Had je dat al in gedachten toen je aan de transformatie begon?

FS: Neen. Ik deed het voor mijn eigen geluk. Ik dacht niet dat het zo belangrijk zou worden. Ik was niet echt van plan porno te maken, dat kwam gewoon op mij af en het werkte. Dit gezegd zijnde: ik denk dat ik gemaakt ben om porno te maken. Ik heb het dan niet over mijn Franse ervaring omdat die heel intiem was. Ik heb het over de Amerikaanse ervaring.

Wat is het verschil?

FS: in Frankrijk was het heel anders: drie mensen in een kamer, ik, mijn partner en de man die filmde. Zes maanden later in de VS bevond ik me in een gigantisch groot huis met een dozijn mensen op de set. Ik was een beetje bang de avond voordien maar tijdens de opname was ik heel kalm, wat heel raar is voor iemand die vroeger zo schuchter was.

De homocultuur is in staat om dingen te maken die beangstigend zijn, die we waarschijnlijk in het echte leven niet willen meemaken, zoals gevangenissen, oorlog en legerbarakken, volledige overgave of slavernij.

FS: Dat komt misschien wel omdat we een minderheid zijn en spelen met aspecten waarmee we vroeger werden onderdrukt. Brandweerlui, politiemannen en andere extreem masculiene mannen worden een deel van onze fantasie omdat ze het tegenovergestelde belichamen van wat homomannen zijn.

Het erotische zit vaak tussen de oren. Het gaat over fantasie en dromen. Jouw beroep is eigenlijk om die fantasieën te visualiseren op een of andere manier. Je zou dus kunnen zeggen dat je die fantasieën in je werk beleeft. Maar is dat niet heel verschillend van de realiteit?

FS: Ik denk dat ik minder seksueel ben dan mijn imago. Ik heb het allemaal meegemaakt: bondage, fistfucking, golden showers. Ik heb dat allemaal gedaan maar privé ziet mijn seksleven er heel anders uit. Ik ben niet wat mensen verwachten dat ik ben.

En dan is er dat andere deel van je imago, wat plezanter en artistieker is, zoals het project met Bernhard Willhelm. Hoe is dat tot stand gekomen?

FS: Berhnard kende mij al van vroeger en ik kende zijn werk. We ontmoetten elkaar en hij vertelde me dat hij een project ging doen dat geïnspireerd was door Peter Berlin.

Ik hou van Peter Berlin.

FS: Ik heb hem gezien in San Francisco.

Echt? En hoe zag hij eruit?

FS: zoals Anna Piaggi (lacht) Nee, echt waar. Hij zag er modieus uit maar op een goeie manier. Hij zag eruit als een oude stilist. Hij had zijn eigen outfit gemaakt neem ik aan. Hoedanook, Bernhard Willhelm en zijn fotograaf wisten precies waar ze heen wilden. Ze hadden een storyboard gemaakt met mij erin. Ik was zeer vereerd. Het was heel gestructureerd. Bernhard is nu eenmaal zeer goed georganiseerd. Het was heel belangrijk voor mij omdat het mij heel wat publiciteit opleverde. Ik vind het leuk als mensen mij contacteren en mij gebruiken voor hun projecten. Ik ga niet zelf bij hen aankloppen.

Interview door Thomas Persson op Interviewmagazine.

Blog François Sagat

Hoge functie voor Transgender

Amanda Simpson is een van de eerste transgenders die het tot een hoge functie in de Amerikaanse administratie schopt. Ze is sedert kort ‘Senior Technical Advisor’ op het departement van handel. Ze zal werken in het bureau van industrie en veiligheid.

“Ik ben werkelijk vereerd deze benoeming te krijgen en kijk uit naar de job.” zegt Amanda. “Tegelijkertijd besef ik dat ik een van de eerste transgenders ben die op deze manier door de president werd benoemd. Ik hoop dat ik snel één van de velen ben en dat deze aanstelling de deuren opent voor vele anderen”.

Amanda Simpson zat tot voor kort in de directieraad van de ‘National Council of Teachers of English’, de beroepsorganisatie van leerkrachten Engels. Ze was eerder bestuurslid van het ‘National Center for Transgender Equality’.